Program nauczania fizyki i astronomii w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum

Wielkość: px
Rozpocząć pokaz od strony:

Download "Program nauczania fizyki i astronomii w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum"

Transkrypt

1 Romana Kantorek-Pałka Krzysztof Wójcik Program nauczania fizyki i astronomii w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum Kształcenie w zakresie podstawowym i rozszerzonym

2 Videograf Edukacja Sp. z o.o Katowice, al. W. Korfantego 191 tel.: (0-32) , , fax: (0-32) Copyright by Videograf Edukacja Sp. z o.o. Katowice 2002 ISBN

3 SPIS TREŚCI 1. Wstęp Zadania szkoły Cele kształcenia Treści nauczania Proponowany przydział godzin w klasach liceum ogólnokształcącego, liceum profilowanego i technikum w ramach kształcenia w zakresie podstawowym Proponowany przydział godzin w klasach liceum ogólnokształcącego w ramach kształcenia w zakresie rozszerzonym Realizacja materiału w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum w zakresie podstawowym Realizacja materiału w liceum ogólnokształcącym w zakresie rozszerzonym Procedury osiągania celów Zalecane formy organizacyjne Środki dydaktyczne Indywidualizacja procesu nauczania Standardy kształcenia Umiejętności uczniów Sprawdzanie i ocenianie osiągnięć uczniów Wewnątrzszkolne procedury sprawdzania i oceniania osiągnięć uczniów

4

5 1. WSTĘP Program nauczania fizyki i astronomii w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum proponowany przez autorów zawiera zadania szkoły, cele edukacyjne i treści kształcenia, jakie obejmuje Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla liceów profilowanych z dnia r. z późniejszymi zmianami oraz standardy wymagań będących podstawą przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów z dnia r. W zreformowanej szkole może być zmienna liczba godzin przypadających na dany przedmiot. Proponowana przez MENiS w ramowych planach nauczania w szkołach publicznych 1 godzina w tygodniu w każdej klasie ledwie wystarcza na realizację podstawy programowej. Nie daje możliwości ani powtarzania, ani utrwalenia materiału, nie mówiąc już o jego rozszerzeniu. W znacznym stopniu zostaną ograniczone aktywne metody nauczania, znacznemu zubożeniu ulegnie zakres kontroli osiągnięć uczniów. O wiele lepsze efekty będzie można osiągnąć, mając do dyspozycji 2 godziny tygodniowo w każdej klasie. Każdy nauczyciel fizyki winien nakłonić dyrekcję liceum do takiego właśnie rozwiązania. Jest niezmiernie ważną sprawą, aby uczniowie mogli samodzielnie wykonywać określone badania i przeprowadzać eksperymenty. W zależności od liczby godzin, jakie będzie miał do dyspozycji nauczyciel, będzie on dokonywał wyboru zakresu materiału. Zakładamy, że nauczyciele będą mieli pełne kwalifikacje do nauczania fizyki. Następstwem idei sformułowanych w prezentowanym Programie będą opracowane na jego podstawie podręczniki. 2. ZADANIA SZKOŁY Edukacja szkolna polega na realizacji zadań w zakresie przekazywania uczniom rzetelnej wiedzy, kształcenia ich umiejętności i wychowawczego wspomagania ich rozwoju. Fizyka różni się od wielu nauk tym, że decydującą rolę odgrywa w niej doświadczenie. Ma więc szczególne zadanie do spełnienia. Zgodnie z Podstawą programową kształcenia w profilach dla liceów profilowanych nauczyciele fizyki mają do wykonania następujące zadania: 1. Wyrobienie u uczniów przekonania o istnieniu praw rządzących przebiegiem zjawisk w przyrodzie, życiu codziennym i technice. 2. Uporządkowanie i uzupełnienie wiedzy fizycznej i astronomicznej ucznia w celu pogłębienia rozumienia nauki, jej możliwości i ograniczeń. Realizacja tego zadania umożliwi uczniom przygotowanie się do studiów na kierunkach ścisłych, przyrodniczych, technicznych i medycznych. 3. Kształcenie umiejętności obserwacji zjawisk fizycznych i ich opisu. Uświadomienie uczniom roli eksperymentu i teorii w poznawaniu przyrody. 4. Wdrażanie uczniów do krytycznego korzystania ze źródeł informacji. 5. Kształcenie u uczniów postawy aktywnego współtwórcy informacji na podstawie własnych obserwacji, eksperymentów i przemyśleń. Rozwijanie u uczniów umiejętności prowadzenia dyskusji w sposób terminologicznie i merytorycznie poprawny. 6. Inspirowanie dociekliwości i postawy badawczej uczniów. 5

6 7. Uświadomienie uczniom znaczenia matematyki w budowaniu modeli i rozwiązywaniu problemów fizycznych. 8. Stworzenie warunków do planowania i prowadzenia eksperymentów oraz analizy ich wyników. 9. Wykorzystanie metod komputerowych do budowania modeli i analizy wyników doświadczeń. 10. Rozwijanie zainteresowania fizyką i astronomią. W liceach różnych typów i technikach uczniowie powinni kształcić swoje umiejętności wykorzystania zdobywanej wiedzy, aby w ten sposób lepiej przygotować się do pracy w warunkach współczesnego świata. Nauczyciele natomiast, realizując wymienione wyżej zadania, stwarzają uczniom warunki do nabywania tych umiejętności. 3. CELE KSZTAŁCENIA Nauczanie fizyki i astronomii w liceum i technikum, zgodne z celami edukacyjnymi zawartymi w podstawach programowych, powinno: 1. Uświadomić uczniowi istnienie praw obowiązujących w mikro- i makroświecie; ta świadomość ma budzić refleksję filozoficzno-przyrodniczą, wdrażać do logicznego myślenia. 2. Umożliwić dostrzeganie natury i struktury fizyki i astronomii, poznawanie rozwoju fizyki i jej związku z innymi naukami przyrodniczymi, zrozumienie roli fizyki w procesie przemian historyczno-społecznych, nabieranie szacunku dla nauki i jej twórców. 3. Przygotowywać ucznia do rozumnego odbioru i oceny informacji, a także odważnego uczestniczenia w dyskusji i formułowania opinii. Ułatwić nabywanie umiejętności prezentowania wyników własnej pracy, wykorzystywania informacji z różnych źródeł, posługiwania się technologią informacyjną. 4. Wskazywać znaczenie odkryć w naukach przyrodniczych dla rozwoju cywilizacji. Kształtować świadomość powiązania fizyki z techniką, medycyną, ekologią. 5. Kształtować świadomość szkodliwości dla zdrowia człowieka ubocznych skutków rozwoju techniki, np. promieniowania, hałasu. Wyzwalać aktywną postawę wobec zagrożeń środowiska. Przeciwdziałać wykorzystywaniu osiągnięć przez ludzi nieodpowiedzialnych, szukających doraźnych zysków bez wnikania w przyszłe następstwa swoich działań. 6. Rozwijać postawę opartą na wrażliwości, dociekliwości, wytrwałości, systematyczności, tj. cechach, które są niezbędne nie tylko w pracy i badaniach, ale także w życiu. 7. Pogłębiać świadomość użyteczności fizyki i piękna tego przedmiotu, co ułatwi uczniowi wybór kierunku dalszego kształcenia w szkole wyższej i może mieć pozytywny wpływ na przyszłe sukcesy zawodowe i życiowe. 6

7 4. TREŚCI NAUCZANIA 4.1. Proponowany przydział godzin w klasach liceum ogólnokształcącego, liceum profilowanego i technikum w ramach kształcenia w zakresie podstawowym, w wymiarze 1 godziny tygodniowo w klasie pierwszej i 2 godzin tygodniowo w klasie drugiej Przy podziale materiału na klasy przyjęto, że w roku szkolnym jest 30 tygodni efektywnej pracy dydaktycznej. KLASA I (30 godzin) 1. Fizyka a filozofia 2 godz. 2. Opis ruchu 8 godz. 3. Prawa ruchu 10 godz. 4. Pole grawitacyjne 7 godz. 5. Budowa i ewolucja wszechświata 3 godz. KLASA II (60 godzin) 1. Termodynamika i fizyka cząsteczkowa 10 godz. 2. Drgania i fale mechaniczne 10 godz. 3. Elektryczność i magnetyzm 20 godz. 4. Korpuskularno-falowy dualizm materii 10 godz. 5. Elementy fizyki jądrowej 5 godz Proponowany przydział godzin w klasach liceum ogólnokształcącego w ramach kształcenia w zakresie rozszerzonym. W każdej klasie nauczanie fizyki winno się odbywać w wymiarze minimum 2 godzin tygodniowo KLASA I (60 godzin) 1. Fizyka a filozofia 2 godz. 2. Wielkości fizyczne. Wektory i skalary 2 godz. 3. Kinematyka 12 godz. 4. Dynamika 14 godz. 5. Dynamika bryły sztywnej 8 godz. 6. Ciążenie powszechne 14 godz. 7. Elementy szczególnej teorii względności 8 godz. KLASA II (60 godzin) 1. Termodynamika i fizyka cząsteczkowa 15 godz. 2. Drgania i fale mechaniczne 13 godz. 3. Elektryczność i magnetyzm 27 godz. 4. Drgania elektryczne. Fale elektromagnetyczne 5 godz. 7

8 KLASA III (50 godzin) 1. Optyka geometryczna 10 godz. 2. Korpuskularno-falowy dualizm materii 25 godz. 3. Elementy fizyki jądrowej 5 godz. 4. Budowa i ewolucja wszechświata 10 godz Realizacja materiału w liceum ogólnokształcącym, liceum profilowanym i technikum w zakresie podstawowym, obowiązującym wszystkich uczniów Wymienione niżej osiągnięcia ucznia należy traktować jako wzorzec. Proces dydaktyczny jest stopniowym dochodzeniem do takich rozwiązań wzorcowych. Program nauczania dopuszcza pewną indywidualność postępowań w osiągnięciu końcowych efektów. KLASA I (30 godzin) Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: 8 Fizyka a filozofia Opis ruchu 1. Filozofia przyrody od czasów starożytnych do współczesności. 2. Filozofia ruchu. 3. Ruch jako zjawisko fizyczne, układy odniesienia. 4. Względność ruchu. Ruch jednostajny prostoliniowy. przedstawić rozwój człowieka, który zaczął zdawać sobie sprawę z otaczającego go świata, jego usiłowania poznawania praw przyrody. ustosunkować się do poglądów Arystotelesa dotyczących ruchu ciał. posługiwać się pojęciami położenia, przemieszczania ciał, drogi i toru ruchu; odróżnić stan ruchu od stanu spoczynku, klasyfikować ruchy ze względu na kształt toru, zależność przebytej drogi od czasu; opisać ruch postępowy i obrotowy bryły; zdefiniować układ odniesienia. omówić pojęcie względności ruchu oraz zilustrować pojęcie względności ruchu, spoczynku przykładem; dokonać wyboru układu odniesienia i opisać ruchy w tym układzie; podać cechy ruchu jednostajnego prostoliniowego; sporządzić wykresy zależności drogi i wartości prędkości od czasu dla ruchu jedostajnego prostoliniowego.

9 5 6. Ruch jednostajnie przyspieszony (i opóźniony). Swobodne spadanie ciał jako przykład ruchu jednostajnie przyspieszonego. 7. Ruch jednostajny po okręgu. Ruch jednostajnie przyspieszony po okręgu. 8. Transformacja Galileusza. Prędkość światła. Podstawowe postulaty szczególnej teorii względności Transformacja Lorentza. Wnioski wynikające z transformacji Lorenza. posługiwać się pojęciem prędkości średniej i chwilowej; posługiwać się pojęciem przyspieszenia; wyjaśnić sens fizyczny przyspieszenia (opóźnienia); posługiwać się wzorami wyrażającymi zależności położenia, wartości prędkości, przyspieszenia od czasu; podać przykład ruchu jednostajnie zmiennego, z jakimi spotykamy się w życiu codziennym. podać cechy ruchu jednostajnego po okręgu; wskazać przykłady ruchu po okręgu w przyrodzie i technice; wykorzystać związek prędkości liniowej i prędkości kątowej w ilościowym opisie ruchu; wyrazić przyspieszenie dośrodkowe przez różne wielkości opisujące ruch po okręgu; posługiwać się pojęciem przyspieszenia kątowego, przyspieszenia normalnego (dośrodkowego) i stycznego. wyeksponować równoważność wszystkich inercjalnych układów odniesienia; przedstawić transformację Galileusza; wyeksponować niezależność prędkości c od wyboru układu odniesienia; przedstawić podstawowe postulaty szczególnej teorii względności. ocenić rolę transformacji pomiędzy układami odniesienia; przejść od wzorów relatywistycznych do wzorów klasycznych (nierelatywistycznych); omówić względność pomiarów czasu dla różnych układów odniesienia, 9

10 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: interpretować skrócenie długości i dylatację czasu; wyjaśnić relatywistyczne prawo składania prędkości; pokazać, że prędkość światła w próżni jest graniczną prędkością przekazywania informacji ; pokazać, że transformacja Galileusza jest przybliżeniem transformacji Lorentza dla zakresu małych prędkości v<<c. 10 Prawa ruchu 11. II zasada dynamiki. Opis ruchu ciał pod działaniem stałej siły. 12. Pojęcie pędu ciała. Ogólna postać II zasady dynamiki. Zasada zachowania pędu. 13. I zasada dynamiki jako zasada bezwładności. 14. Oddziaływania mechaniczne ciał i ich skutki. III zasada dynamiki. sformułować II zasadę dynamiki; zbadać doświadczalnie zależność przyspieszenia od działającej siły i masy ciała; opisać ruch ciał na równi pochyłej jako przykład ruchu pod działaniem stałej siły; wyjaśnić pojęcie masy jako miary bezwładności ciała. zdefiniować pęd jako wielkość fizyczną; posługiwać się wzajemnym związkiem pomiędzy siłą i zmianą pędu; wykorzystywać zasadę zachowania pędu w prostych przykładach wzajemnych oddziaływań; podać przykłady wykorzystywania zasady odrzutu. Napęd odrzutowy i jego wykorzystanie w przyrodzie i działalności człowieka. wskazać przykłady ciał, na które działają siły zrównoważone i niezrównoważone; wie, że zmiana stanu ruchu wymaga oddziaływania; wskazać przykłady inercjalnych układów odniesienia; posługiwać się pojęciem bezwładności. wskazać przykłady wzajemnego oddziaływania ciał i praktyczne zastosowanie III zasady dynamiki; wskazać i nazwać źródło sił działających na ciała.

11 15. Praca, moc i energia. posługiwać się pojęciem pracy i mocy; posługiwać się pojęciem energii; określić różne postacie energii oraz dokonać rozróżnienia pomiędzy pracą a energią; formułować zasadę zachowania energii mechanicznej. 16. Przyspieszenie dośrodkowe w ruchu po okręgu. Siła dośrodkowa Moment pędu względem punktu materialnego. Zasada zachowania momentu pędu. 19. Siły bezwładności. Nieinercjalne układy odniesienia poruszające się ruchem prostoliniowym i obracające się. posługiwać się pojęciem siły dośrodkowej i wyjaśniać jej właściwości; wyjaśnić, dlaczego siła dośrodkowa nie wykonuje pracy; obliczyć przyspieszenie dośrodkowe Ziemi w ruchu dookoła Słońca oraz Księżyca w ruchu wokół Ziemi. wskazać graficznie wektor momentu pędu jako iloczyn wektorowy; zdefiniować wektor momentu pędu (krętu); wykorzystać zasadę zachowania momentu pędu w praktyce. wskazać różnicę pomiędzy układami odniesienia inercjalnym i nieinercjalnym; podać interpretację pseudosił bezwładności; podać właściwości siły odśrodkowej. Ciążenie powszechne 20. Opory ruchu. Tarcie statyczne i dynamiczne. Tarcie toczne, łożyska toczne. 21. Prawo powszechnego ciążenia. Wyznaczenie stałej grawitacji. wykorzystywać pojęcie sił tarcia i oporów ośrodka; opisać ruch z tarciem na równi pochyłej; wyznaczyć współczynnik tarcia. zastosować prawo powszechnego ciążenia do opisu oddziaływań grawitacyjnych; opisać metody wyznaczania stałej grawitacji. 22. Ruchy planet i satelitów. Prawa Keplera. I prędkość kosmiczna. 23. Pole grawitacyjne. Masa i ciężar ciała. wyjaśnić i stosować prawa Keplera do opisu ruchu planety i satelitów; przedstawić typowe zastosowanie sztucznych satelitów Ziemi. stosować pojęcie pola grawitacyjnego i scharakteryzować jego własności; 11

12 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: 12 Budowa i ewolucja wszechświata 24. Praca w polu grawitacyjnym. 25. Energia potencjalna grawitacji. Potencjał pola grawitacyjnego. II i III prędkość kosmiczna Rzut pionowy w górę i w dół. Rzut poziomy i ukośny. 28. Teorie początku i tworzenia się wszechświata. Związek Ziemi z aktywnością Słońca. 29. Galaktyki i ich układy. 30. Metoda kosmologiczna. Współczesny standardowy model wszechświata teoria wielkiego wybuchu. wyjaśnić różnice pomiędzy natężeniem pola grawitacyjnego i przyspieszeniem ziemskim; odróżniać pojęcie masy i ciężaru ciała oraz gęstości i ciężaru właściwego. zastosować pojęcie pracy wykonanej przy powolnym i jednostajnym przesuwaniu punktu materialnego w polu jednorodnym i centralnym; wykazać zachowawczość pola grawitacyjnego. stosować pojęcie energii potencjalnej grawitacji; odróżnić energię potencjalną od potencjału pola; posługiwać się pojęciami potencjału grawitacyjnego, II i III prędkości kosmicznej. zastosować zasadę zachowania energii do opisu ruchu ciał w polu grawitacyjnym; omówić zasadę niezależności ruchów dla złożonych ruchów krzywoliniowych. w krótkim zarysie potrafi prześledzić historię tworzenia wszechświata; wyznaczyć teoretycznie odległość Ziemia-Słońce; określić rozmiary Słońca, jego masę i gęstość; określić skład chemiczny Słońca; wyjaśnić wpływ Słońca na zjawiska zachodzące na Ziemi. dokonać właściwej selekcji informacji o galaktykach; przedstawić ruch galaktyk na podstawie prawa Hubble a. wyjaśnić, na czym polega zasada kosmologiczna; podać założenia modelu standardowego.

13 KLASA II (60 godzin) Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Termodynamika i fizyka cząsteczkowa 1. Fizyczny sens temperatury. Zerowa zasada termodynamiki. Energia wewnętrzna. Ciepło. I zasada termodynamiki. 2. Podstawy teorii kinetyczno-molekularnej ciał stałych i cieczy. Własności termiczne ciał. 3. Założenia teorii kinetyczno-molekularnej gazu. Model gazu doskonałego i rzeczywistego Ciśnienie gazu w zamkniętym zbiorniku. Równanie stanu gazu doskonałego, równanie Clapeyrona. Praca siły zewnętrznej przy zmianie objętości gazu. 6. Przemiana izotermiczna i adiabatyczna Przemiana izochoryczna i izobaryczna. Ciepło molowe Cp i Cv gazów. wyjaśnić sens fizyczny temperatury; posługiwać się różnymi skalami temperatur i porównywać je; wyjaśnić pojęcie energii wewnętrznej, ciepła; opisać sposoby zmiany energii wewnętrznej. omówić założenia teorii kinetyczno- -molekularnej; wyjaśnić właściwości ciał stałych i cieczy na podstawie modelu mikroskopowej budowy materii. omówić kinetyczno-molekularną teorię gazów; omówić związek bezładnego ruchu cząsteczek gazu z temperaturą i energią; określić i wyjaśnić granice stosowalności modelu gazu doskonałego; opisać zjawiska potwierdzające teorię kinetyczno-molekularną budowy materii. omówić ciśnienie gazu w zbiorniku zamkniętym; omówić równanie stanu gazu i wynikające z niego równanie Clapeyrona; wyznaczać graficznie i algebraicznie wartość pracy przy rozprężaniu i sprężaniu gazu. stosować równanie stanu gazu doskonałego do opisu przemian gazowych; opisać sposoby zmiany energii wewnętrznej. zdefiniować ciepło właściwe molowe; wyjaśnić, ile wynosi ciepło właściwe molowe dla poszczególnych przemian 13

14 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: 14 Drgania i fale mechaniczne 9. II zasada termodynamiki. Procesy odwracalne i nieodwracalne. 10. Zmiany stanów skupienia. Przemiany fazowe. 11. Prawo Hooke a. Model oscylatora harmonicznego i jego zastosowanie w opisie przyrody. V = const =>Cv p = const => Cp T = const =>CT => DQ = 0 => C A = 0 stosować równanie gazu doskonałego do opisu przemiany izochorycznej i adiabatycznej. zastosować II zasadę termodynamiki; wyjaśnić pojęcie cyklu termodynamicznego i sprawności silników cieplnych; wyjaśnić zasadę działania silnika cieplnego na wybranym przykładzie. wyjaśnić przebieg przemian fazowych na podstawie mikroskopowego modelu budowy materii; zaprojektować doświadczenie pozwalające wyznaczyć ciepło właściwe cieczy i ciała stałego; podać sposób wyznaczania ciepła topnienia i parowania; podać definicję utajonego ciepła przemiany fazowej na przykładach topnienia i parowania. sformułować ilościowo prawo Hooke a; posługiwać się definicją odkształcenia sprężystego; omówić różne rodzaje odkształceń sprężystych; określić granicę odkształceń sprężystych; posługiwać się wielkościami charakterystycznymi dla ruchu drgającego do opisu drgań periodycznych; posługiwać się równaniami ruchu w ilościowej interpretacji prostych ruchów harmonicznych; wyodrębnić ruch harmoniczny spośród różnych ruchów drgających.

15 12. Wahadło proste (matematyczne). Izochronizm drgań. 13. Siły i przemiany energii w ruchu drgającym. Tłumienie drgań. 14. Drgania wymuszone. Rezonans. 15. Fale w ośrodku sprężystym fale podłużne i poprzeczne. Wielkości charakteryzujące fale, równanie fali płaskiej. 16. Zasada Huygensa. Zjawisko dyfrakcji. 17. Interferencja fal. Fale stojące. wyznaczyć przyspieszenie ziemskie za pomocą wahadła; wyjaśnić, na czym polega izochronizm drgań. wyjaśnić przemiany energii w ruchu drgającym; przedstawić przykłady ruchów drgających; podać jakościowy opis skutków tłumienia przy różnych oporach ośrodka. podać jakościowy opis drgań wymuszonych; wyjaśnić rezonansowy przekaz energii; podać przykłady rezonansu w życiu codziennym. opisać własności ruchu falowego; przedstawić związki pomiędzy wielkościami opisującymi ruch falowy: l, T, f, w: fale biorące udział w tym ruchu to fale sinusoidalne. zdefiniować pojęcia: linia fazowa, powierzchnia falowa i czoło fali; wykorzystać zasadę Huygensa do opisu zachowań fal w różnych ośrodkach; wyjaśnić prawo odbicia i załamania fal w oparciu o zasadę Huygensa; powiązać efekt ugięcia fali z rozmiarami przeszkody. opisać zjawisko interferencji fal i powstawanie fali stojącej; określić warunki powstawania wzmocnienia i wygaszania drgań wskutek interferencji fali; wskazać położenie węzłów i strzałek fali stojącej; określić odległość pomiędzy węzłami i strzałkami fali. 15

16 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Elektryczność i magnetyzm 18. Powstawanie i rozchodzenie się fal akustycznych. Obiektywne i subiektywne cechy dźwięku. 19. Fale dźwiękowe w prętach, strunach i słupach powietrza. 20. Zjawisko Dopplera. Fala uderzeniowa. 21. Pole elektrostatyczne, natężenie pola. Praca w polu elektrostatycznym, energia potencjalna ładunku. 22. Potencjał pola elektrostatycznego, napięcie. Pojemność elektryczna przewodnika. Kondensatory. wyjaśnić zjawiska akustyczne na podstawie własności fal mechanicznych; przedstawić naturalne i sztuczne źródła dźwięków, ultra- i infradźwięków oraz ich zastosowanie; omówić różnice między tonami, dźwiękami, szmerami; omówić subiektywne cechy dźwięku (wysokość, barwa, głośność). wyjaśnić zjawisko powstawania fal stojących w strunach, prętach i drgających słupach powietrza; podać przykłady wykorzystania dźwięków w muzyce, technice, medycynie; przedstawić zagrożenia związane z hałasem. wyjaśnić zjawisko Dopplera dla fal dźwiękowych; wyjaśnić powstawanie fali uderzeniowej; zdefiniować liczbę Macha. przedstawić i wyjaśnić pojęcie pola elektrycznego, natężenie pola; omówić pracę w polu centralnym i jednorodnym; wyjaśnić, na czym polega zachowawczy charakter pola elektrycznego. posługiwać się pojęciem potencjału pola, różnicy potencjału, napięcia; przedstawić związek między natężeniem pola a potencjałem; posługiwać się pojęciem pojemności elektrycznej przewodnika odosobnionego i kondensatora, zdefiniować przewodnik odosobniony; obliczać pojemność zastępczą kondensatorów połączonych szeregowo i równolegle; wskazać zastosowanie kondensatora w technice; 16

17 23. Prąd elektryczny. Natężenie prądu. Prawo Ohma. Opór elektryczny przewodnika i przewodność elektryczna przewodników. 24. Praca i moc prądu elektrycznego. Ciepło Joule a Lenza. Prawo Ohma dla obwodu. 25. II i I prawo Kirchhoffa. 26. Przewodnictwo elektryczne ciał stałych, cieczy i gazów. Nadprzewodnictwo. napisać wzór na energię pola elektrycznego. wyjaśnić pojęcie przepływu prądu elektrycznego; posługiwać się pojęciem natężenia prądu; stosować prawo Ohma do wyjaśnienia zjawisk zachodzących w obwodach prądu stałego; określić zależność oporu elektrycznego i przewodności elektrycznej od parametrów geometrycznych przewodnika i rodzajów materiału. obliczyć pracę wykonaną przez prąd elektryczny w dowolnym odbiorniku energii; obliczyć ciepło wydzielone w przewodniku podczas przepływu prądu elektrycznego; omówić rolę źródła prądu w obwodzie elektrycznym; podać przykłady źródeł prądu stałego; omówić pojęcie siły elektromotorycznej i oporu wewnętrznego ogniwa. stosować prawa Kirchhoffa do rozwiązywania prostych obwodów elektrycznych; interpretować prawa Kirchhoffa jako prawa przyrody (szczególne sformułowania zasad zachowania energii i ładunku); podać wzory dotyczące szeregowego i równoległego łączenia przewodników i ogniw galwanicznych. omówić naturę nośników ładunku elektrycznego w każdym przypadku; wyjaśnić zjawisko przepływu prądu elektrycznego w półprzewodnikach i metalach; omówić zastosowanie półprzewodników w technice; 17

18 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Oddziaływanie pola magnetycznego na przewodnik przewodzący prąd elektryczny i swobodną cząstkę naładowaną. 28. Pole magnetyczne przewodników z prądem. Prawo Ampčre a. Strumień indukcji magnetycznej. 29. Ruch cząstki naładowanej w polu elektrycznym i magnetycznym Zjawisko indukcji elektromagnetycznej. Prawo indukcji Faradaya. Reguła Lenza. Energia pola magnetycznego. 32. Prądnica prądu przemiennego. 33. Prąd przemienny. Natężenie i napięcie skuteczne. Praca prądu przemiennego. omówić praktyczne zastosowanie nadprzewodnictwa; omówić rolę elektronów swobodnych w zjawiskach przechodzenia prądu elektrycznego i ciepła. wyjaśnić warunki powstawania siły elektrodynamicznej; zdefiniować wektor indukcji magnetycznej; omówić siłę Lorentza. omówić pole magnetyczne wokół przewodnika prostoliniowego, kołowego i solenoidu; sformułować prawo Ampčre a w najprostszej postaci; posługiwać się pojęciem strumienia indukcji magnetycznej. opisać ruch cząstek naładowanych w polu elektrycznym i magnetycznym; przedstawić zastosowanie zjawiska ruchu cząstek naładowanych w polu elektrycznym i magnetycznym w technice. opisać zjawisko indukcji elektromagnetycznej; wyjaśnić powstawanie SEM indukcji i prądu indukcyjnego; posługiwać się pojęciem SEM indukcji; interpretować regułę kierunkową Lenza jako prawo przyrody (zasada zachowania energii); napisać wzór na energię pola magnetycznego. opisać działanie prądnicy prądu przemiennego. wyjaśnić zjawisko przepływu prądu przemiennego oraz posługiwać się pojęciami napięcia i natężenia skutecznego;

19 Korpuskularno- -falowa natura materii 34. Budowa i zasada działania transformatora. 35. Drgania elektromagnetyczne w obwodach zamkniętych. 36. Przemiany energii podczas drgań obwodu. 37. Rezonans obwodów. Analogia między drganiami elektrycznymi i mechanicznymi. 38. Prawa Maxwella. 39. Powstawanie i rozchodzenie się fal elektromagnetycznych. 40. Światło jako fala elektromagnetyczna. Prędkość światła i jego pomiar. 41. Prawo odbicia i załamania światła. Całkowite wewnętrzne odbicie. 42. Rozszczepienie światła białego w pryzmacie. Widmo promieniowania. 43. Dyfrakcja i interferencja światła. posługiwać się pojęciem pracy prądu przemiennego. omówić budowę i zasadę działania transformatora; przedstawić zastosowanie transformatorów. omówić drgania ładunku lub natężenia prądu w obwodzie LC. określić przemiany energii w obwodzie LC. wyjaśnić i podać warunek rezonansu dla obwodu elektrycznego LC; wyjaśnić pojęcia rezonansu napięć i prądów. wyjaśnić związki: zmienne pole elektryczne wirowe pole magnetyczne; zmienne pole magnetyczne wirowe pole elektryczne. wyjaśnić na podstawie obwodu drgającego otwartego powstawanie fal elektromagnetycznych; omówić własności i zastosowanie fal elektromagnetycznych. podać przykłady metod pomiaru prędkości światła; wyjaśnić podstawowe zjawiska związane z rozchodzeniem się światła. opisać prawo odbicia i załamania; wyjaśnić zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia i jego zastosowanie. opisać przejście światła przez pryzmat; wskazać zależność barwy widmowej od częstotliwości fali; opisać różne barwy ciał; wyjaśnić pojęcie barwy i koloru. omówić doświadczenie Younga; przedstawić zjawisko przejścia światła przez siatkę dyfrakcyjną; 19

20 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Polaryzacja światła. 45. Zjawisko fotoelektryczne zewnętrzne. 46. Wytwarzanie i właściwości promieni Roentgena. Zastosowanie promieni Roentgena. 47. Widma rentgenowskie. Widmo charakterystyczne. Granica krótkofalowa. 48. Hipoteza de Broglie a. 49. Widmo ciągłe promieniowania termicznego. Podczerwień i nadfiolet. 50. Model budowy atomu Bohra. 51. Widma optyczne gazów jednoatomowych. Serie widmowe na przykładzie wodoru. wyznaczyć długość fali świetlnej za pomocą siatki dyfrakcyjnej; wyjaśnić pojęcie spójności światła. wyjaśnić pojęcie polaryzacji; omówić polaryzację światła przez odbicie i przez podwójne załamanie światła; zdefiniować kąt Brewstera. wyjaśnić znaczenie tego zjawiska; omówić nieprzydatność teorii falowej światła do opisu tego zjawiska; podać związek między kwantowym i falowym opisem światła; omówić prawa opisujące zjawisko fotoelektryczne zewnętrzne. wyjaśnić, jak powstają promienie rentgenowskie; wskazać zastosowanie promieni rentgenowskich w medycynie i technice. wyjaśnić, jakie widmo ma promieniowanie rentgenowskie; wyznaczyć krótkofalową granicę widma. wyjaśnić hipotezę de Broglie a, wyjaśnić dualizm korpuskularno-falowy; omówić zjawisko dyfrakcji elektronów. omówić właściwości promieniowania podczerwonego i nadfioletowego; wskazać przykłady zastosowań podczerwieni i nadfioletu. omówić model atomu Bohra; wyjaśnić strukturę widma optycznego wodoru. zastosować spektroskop do obserwacji widm ciał świecących;

21 Elementy fizyki jądrowej 52. Analiza widmowa i jej zastosowanie. 53. Budowa i zasada działania lasera. 54. Odkrycie promieniotwórczości. Własności promieniowania a, b, g. 55. Prawo rozpadu promieniotwórczego, sztuczne przemiany jądrowe. 56. Izotopy promieniotwórcze i ich zastosowanie. 57. Energia wiązania jądrowego. Reakcje rozszczepienia i syntezy (fuzji) jąder atomowych. 58. Energetyka jądrowa. korzystać z założenia modelu Bohra dla wyjaśnienia dyskretnego rozkładu energii atomów. wyjaśnić powstawanie widm emisyjnych i absorpcyjnych; wyjaśnić, jakie informacje można uzyskać, znając położenie linii widmowych. omówić zasadę działania lasera i jego zastosowanie. opisać zjawiska promieniotwórczości naturalnej; scharakteryzować rozpady a, b oraz emisję promieniowania g. interpretować prawo rozpadu promieniotwórczości; przedstawić zastosowanie pierwiastków promieniotwórczych i zagrożenia związane z ich wykorzystaniem. przedstawić składniki jąder atomowych, ich masy i ładunki; omówić pojęcie izotopów. objaśnić pojęcie niedoboru masy; wyjaśnić pojęcie energii wiązania jądra; przedstawić reakcję rozszczepienia jądra atomowego; przeprowadzić dla niej bilans energetyczny; wyjaśnić przebieg reakcji. przedstawić budowę i zasadę działania reaktora jądrowego; przedstawić zastosowanie energii jądrowej. Podstawą do realizacji powyższych treści nauczania są wiadomości i umiejętności z zakresu mechaniki, elektromagnetyzmu, a w szczególności prądu elektrycznego, prawo Ohma i Kirchhoffa, fizyki cząsteczkowej i optyki, wyniesione przez ucznia z gimnazjum. Nawiązanie do nich w trakcie realizacji poszczególnych haseł jest niezbędne. 21

22 4.4. Realizacja materiału materiału w liceum ogólnokształcącym w zakresie rozszerzonym KLASA I (60 godzin) Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Fizyka a filozofia 1. Filozofia przyrody od czasów starożytnych do chwili obecnej. Rozwój badań astronomicznych i astrofizycznych. 2. Filozofia ruchu. omówić etapy rozwoju poglądów człowieka na otaczający go świat, jego usiłowania poznawania i rozpoznawania przyrody. ustosunkować się do poglądów Arystotelesa dotyczących ruchu ciał. Wielkości fizyczne. Wektory i skalary. Kinematyka punktu materialnego 3. Działania na wektorach. Iloczyn skalarny i wektorowy. Mnożenie wektora przez liczbę. 4. Układy jednostek. Międzynarodowy układ SI. 5. Ruch jako zjawisko fizyczne. Układy odniesienia. Względność ruchu. 6. Ruch jednostajny prostoliniowy. podać cechy wielkości skalarnych i wektorowych; dodawać i odejmować wektory; posługiwać się pojęciem iloczynu skalarnego i wektorowego. omówić procesy mierzenia wielkości fizycznych; zdefiniować wielkości (i jednostki) podstawowe i pochodne; omówić konstrukcję układu SI. posługiwać się pojęciami położenia, przemieszczenia, drogi i toru; odróżnić stan ruchu od stanu spoczynku; klasyfikować ruchy ze względu na kształt toru; klasyfikować ruchy ze względu na zależność drogi od czasu; rozróżniać układy odniesienia; wyjaśnić pojęcie względności ruchu; odróżniać ruch postępowy od ruchu obrotowego. podać charakterystykę ruchu jednostajnego; sporządzić wykresy prędkości i drogi od czasu w ruchu jednostajnym prostoliniowym; odczytać odpowiednie dane z wykresu; 22

23 Dynamika punktu materialnego 7 9. Ruch jednostajnie przyspieszony i opóźniony. Swobodny spadek ciał jako przykład ruchu jednostajnie zmiennego. Doświadczalne badanie zależności v=f(t), s=f(t) Ruch jednostajny i jednostajnie przyspieszony po okręgu Rozwiązywanie zadań problemowych i rachunkowych Godziny do dyspozycji nauczyciela. 17. II zasada dynamiki. 18. Pojęcie pędu ciała. Ogólna postać II zasady dynamiki. Zasada zachowania pędu. zaprojektować doświadczenie pozwalające badać ten ruch. posługiwać się pojęciem przyspieszenia; podać jego sens fizyczny; sporządzać wykresy zależności położenia, prędkości, przyspieszenia od czasu w ruchu jednostajnie przyspieszonym i opóźnionym; podać przykład ruchu jednostajnie zmiennego w otoczeniu; zaprojektować doświadczenie pozwalające zbadać ruch jednostajnie przyspieszony; dokonać wyboru zestawu eksperymentalnego. podać parametry ruchu jednostajnego po okręgu; wskazać przykłady ruchu po okręgu w przyrodzie i technice; wykorzystać związek prędkości liniowej i kątowej do ilościowego opisu ruchu; wyrazić przyspieszenie dośrodkowe przez inne wielkości opisujące ruch po okręgu; posługiwać się pojęciem przyspieszenia kątowego, przyspieszenia normalnego (dośrodkowego) i przyspieszenia stycznego. zbadać doświadczalnie zależność przyspieszenia od działającej siły i masy; wyjaśnić pojęcie masy jako miary bezwładności ciała. stosować pojęcie pędu; posługiwać się wzajemnym związkiem pomiędzy siłą i zmianą pędu; 23

24 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: 19. I zasada dynamiki jako zasada bezwładności. 20. Oddziaływania mechaniczne ciał i ich skutki. III zasada dynamiki. 21. Siły w ruchu po okręgu. 22. Pojęcie pracy mechanicznej i mocy. 23. Energia mechaniczna. Zasada zachowania energii. 24. Opory ruchu. Tarcie. 25. Opis ruchu ciał na równi pochyłej. wykorzystywać zasadę pędu w prostych przykładach wzajemnych oddziaływań; podać przykłady wykorzystywania napędu odrzutowego w przyrodzie i w działalności człowieka. wskazać przykłady ciał, na które działają siły zrównoważone i niezrównoważone; wie, że zmiana stanu ruchu wymaga oddziaływania; wskazać przykłady inercjalnych układów odniesienia; stosować pojęcie bezwładności. wskazać przykłady wzajemnego oddziaływania ciał i praktyczne zastosowanie III zasady dynamiki; wskazać i nazwać źródła sił działających na ciała; sprawdzić doświadczalnie słuszność III zasady dynamiki. posługiwać się pojęciem siły dośrodkowej i wyjaśnić jej własności; obliczyć przyspieszenie dośrodkowe Ziemi w ruchu dookoła Słońca i Księżyca dookoła Ziemi. posługiwać się pojęciem pracy i mocy. posługiwać się pojęciem energii; formułować zasadę zachowania energii mechanicznej; stosować ją do rozwiązywania problemów związanych z ruchem; odróżniać pojęcie pracy i energii. wykorzystać pojęcie sił tarcia i oporu ośrodka; omówić rodzaje tarcia; omówić znaczenie tarcia w przyrodzie. opisywać ruch ciał na równi pochyłej. 24

25 Dynamika bryły sztywnej 26. Siły bezwładności w układzie odniesienia poruszającym się ruchem prostoliniowym i w układzie obracającym się Moment pędu względem punktu. Zasada zachowania momentu pędu Godziny do dyspozycji nauczyciela. 31. Podstawowe wiadomości o ruchu postępowym i obrotowym bryły sztywnej. 32. II zasada dynamiki ruchu obrotowego. Moment bezwładności. Twierdzenie Steinera. 33. I zasada dynamiki ruchu obrotowego. 34. Energia kinetyczna w ruchu obrotowym. 35. Ogólna postać II zasady dynamiki ruchu obrotowego. 36. Moment pędu bryły sztywnej. Zasada zachowania momentu pędu. wykazać różnicę warunków dynamiki w układzie inercjalnym i nieinercjalnym; zdefiniować pseudosiły bezwładności; podać właściwości siły odśrodkowej; omówić zasadę równoważności, sił grawitacji i sił bezwładności. graficznie przedstawić wektor momentu pędu; wykorzystać zasadę zachowania momentu pędu w praktyce. posługiwać się pojęciem bryły sztywnej; zdefiniować ruch postępowy i obrotowy bryły sztywnej; określić wielkości kinematyczne i dynamiczne charakteryzujące ruch obrotowy. podać zależność przyspieszenia kątowego od momentu siły i momentu bezwładności; posługiwać się pojęciem bezwładności bryły; posługiwać się twierdzeniem Steinera. podać pierwszą zasadę dynamiki ruchu obrotowego; podać przykłady zjawisk, które możemy wytłumaczyć, opierając się na I zasadzie dynamiki ruchu obrotowego ciała sztywnego. posługiwać się pojęciem energii kinetycznej dla ruchu obrotowego. wyjaśnić postać ogólną II zasady dynamiki ruchu obrotowego. posługiwać się pojęciem momentu pędu; zastosować zasadę momentu pędu do wytłumaczenia zjawiska piruetu łyżwiarza. 25

26 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Ciążenie powszechne Godziny do dyspozycji nauczyciela. 39. Prawo powszechnego ciążenia. Wyznaczenie stałej grawitacji Ruchy planet i satelitów. Prawa Keplera. I prędkość kosmiczna. 42. Pole grawitacyjne. Masa i ciężar ciała. 43. Pole grawitacyjne w pobliżu Ziemi Praca i energia potencjalna ciężkości w centralnym polu sił grawitacyjnych. II i III prędkość kosmiczna Rzut pionowy Rzut poziomy i ukośny. zastosować prawo powszechnego ciążenia do opisu oddziaływań grawitacyjnych; omówić metodę wyznaczania stałej grawitacji. wyjaśnić i stosować prawa Keplera do opisu ruchów planet i satelitów; przedstawić typowe zastosowanie sztucznych satelitów Ziemi; posługiwać się pojęciem I prędkości kosmicznej; pokazać związek III prawa Keplera z prawem powszechnego ciążenia. stosować pojęcie pola grawitacyjnego i scharakteryzować jego własności; wyjaśnić różnice pomiędzy natężeniem pola grawitacyjnego i przyspieszeniem ziemskim; odróżniać pojęcie masy i ciężaru ciała; odróżniać pojęcie gęstości i ciężaru właściwego. określić pracę wykonaną w pobliżu powierzchni Ziemi; wyjaśnić zachowawczy charakter pola. stosować pojęcie energii potencjalnej, potencjału; określić wartość II i III prędkości kosmicznej. zastosować zasadę zachowania energii do opisu ruchów w polu grawitacyjnym. zastosować zasadę zachowania energii do opisu ruchu ciał w polu grawitacyjnym; omówić zasadę niezależności ruchów dla złożonych ruchów krzywoliniowych. 26

27 Elementy szczególnej teorii względności 50. Przeciążenie i nieważkość Godziny do dyspozycji nauczyciela. 53. Transformacja Galileusza. Prędkość światła w różnych układach odniesienia. 54. Podstawowe postulaty szczególnej teorii względności Transformacja Lorentza. Wnioski z transformacji Lorentza. 57. Względność wymiarów przestrzennych. 58. Relatywistyczne prawo dodawania prędkości Dynamika relatywistyczna. określić pojęcie stanu nieważkości i stanu przeciążenia, podać przykłady; wyjaśnić zasadę równoważności sił grawitacji i sił bezwładności. przedstawić transformację Galileusza; omówić sposoby wyznaczania prędkości światła. wyeksponować równoważność wszystkich inercjalnych układów odniesienia; podać postulaty szczególnej teorii względności. ocenić rolę transformacji pomiędzy układami; omówić względność czasu i dylatację czasu; przejść od wzorów relatywistycznych do wzorów klasycznych (nierelatywistycznych) w granicy niewielkich prędkości. omówić skrócenie Lorentza; pokazać, że transformacja Galileusza jest przybliżeniem transformacji Lorenza dla zakresu małych prędkości v<<c. napisać relatywistyczne prawo dodawania prędkości; określić prędkość światła jako graniczną prędkość przesyłania sygnałów. omówić pojęcie pędu relatywistycznego; określić energię spoczynkową i kinetyczną; znaleźć związek między energią, pędem i masą; określić pojęcie siły związane z pędem relatywistycznym. 27

28 28 KLASA II (60 godzin) Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Termodynamika i fizyka cząsteczkowa 1. Podstawowe pojęcia termodynamiki. Zerowa zasada termodynamiki. 2. Równoważność ciepła i pracy. Pierwsza zasada termodynamiki. 3. Podstawy teorii kinetyczno-molekularnej ciał stałych i cieczy. 4. Rozszerzalność termiczna cieczy i ciał stałych. 5. Pojęcie ilości ciepła, pojemność cieplna. Ciepło właściwe cieczy i ciał stałych. 6. Założenia teorii kinetyczno-molekularnej gazu. Model gazu doskonałego i rzeczywistego. wyjaśnić pojęcie energii wewnętrznej; wskazać, że energia wewnętrzna jest funkcją stanu; wyjaśnić pojęcie ciepła; wyjaśnić sens fizyczny temperatury; omówić zerową zasadę termodynamiki; omówić skale termometryczne. wyjaśnić, na czym polega równoważność ciepła i pracy; omówić sposoby zmiany energii wewnętrznej ciała. omówić założenia teorii kinetyczno-molekularnej; wyjaśnić właściwości cieczy i ciał stałych, opierając się na modelu mikroskopowej budowy materii. omówić rozszerzalność termiczną cieczy; wyjaśnić anomalną rozszerzalność termiczną wody; wskazać znaczenie tego zjawiska w przyrodzie; wyjaśnić sens fizyczny ciepła właściwego cieczy. omówić rozszerzalność termiczną ciał stałych; znaleźć zastosowanie tego zjawiska w technice; wyjaśnić sens fizyczny ciepła właściwego ciał stałych; zdefiniować pojemności cieplne ciała. omówić kinetyczno-molekularną teorię gazów; omówić związek ruchu bezładnego cząsteczek gazu z temperaturą i energią; określić i wyjaśnić granicę stosowalności modelu gazu doskonałego.

29 7. Ciśnienie gazu w zbiorniku zamkniętym. Praca siły zewnętrznej przy zmianie objętości Przemiana izochoryczna i izobaryczna. Ciepło molowe cp i cv gazów. 10. Przemiana izotermiczna i adiabatyczna. Ciepło molowe gazu w przemianie adiabatycznej i izotermicznej. 11. Równanie stanu gazu doskonałego. Równanie Clapeyrona. 12. Cykl Carnota. Druga zasada termodynamiki. Procesy odwracalne i nieodwracalne. Silniki cieplne. 13. Przemiany fazowe Godziny do dyspozycji nauczyciela. omówić ciśnienie gazu w zbiorniku zamkniętym; wyznaczyć graficznie i algebraicznie wartość pracy przy sprężaniu i rozprężaniu gazów. stosować równanie gazu doskonałego do opisu przemiany izochorycznej i izobarycznej; zdefiniować molowe ciepło właściwe; wyjaśnić, ile wynosi molowe ciepło właściwe dla przemiany izochorycznej i izobarycznej. stosować równanie stanu gazu doskonałego do opisu przemiany izotermicznej i adiabatycznej; opisać zmiany energii wewnętrznej; wyjaśnić, ile wynosi molowe ciepło właściwe w przemianie izotermicznej i adiabatycznej. omówić równanie stanu gazu i wynikające z niego równanie Clapeyrona. stosować drugą zasadę termodynamiki; wyjaśnić pojęcie cyklu termodynamicznego i sprawności silników cieplnych; wyjaśnić zasadę działania silnika cieplnego na wybranym przykładzie. wyjaśnić zmiany stanu skupienia ciał na podstawie mikroskopowego modelu budowy materii; zaprojektować doświadczalne wyznaczanie ciepła właściwego dla ciała stałego i cieczy; wyjaśnić pojęcie utajonego ciepła przemiany; zaprojektować, jak doświadczalnie wyznaczyć ciepło topnienia i parowania. 29

30 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Drgania i fale mechaniczne 16. Właściwości sprężyste ciał stałych. Prawo Hooke a. Energia potencjalna sprężystości. 17. Model oscylatora harmonicznego i jego zastosowanie w opisie przyrody. 18. Wahadło proste (matematyczne). Izochronizm drgań. 19. Siły i przemiany energii w ruchu drgającym. Tłumienie drgań. 20. Drgania wymuszone. Rezonans. 21. Fale w ośrodku sprężystym. Wielkości charakteryzujące fale. Równanie fali płaskiej. 22. Zasada Huygensa. Zjawisko dyfrakcji. wyjaśnić właściwości sprężyste ciał stałych; zastosować prawo Hooke a; omówić energię potencjalną sprężystości. posługiwać się równaniami ruchu w ilościowej interpretacji prostych ruchów harmonicznych; wyodrębnić ruchy harmoniczne spośród różnych ruchów drgających; posługiwać się wielkościami charakterystycznymi dla ruchu drgającego do opisu drgań periodycznych. wyznaczyć przyspieszenie ziemskie za pomocą wahadła prostego (matematycznego); wyjaśnić izochronizm drgań. wyjaśnić przemianę energii w ruchu drgającym; przedstawić przykłady ruchów drgających; podać ilościowy opis skutków tłumienia przy różnych oporach ośrodka. podać jakościowy opis drgań wymuszonych; wyjaśnić rezonansowy przekaz energii; podać przykłady rezonansu w życiu codziennym. opisać właściwości ruchu falowego; przedstawić związki pomiędzy wielkościami opisującymi ruch falowy: l, T, f, w: fale biorące udział w tym ruchu to fale sinusoidalne. zdefiniować pojęcia: linia fazowa, powierzchnia falowa i czoło fali; wykorzystać zasadę Huygensa do opisu zachowań fal w różnych ośrodkach; 30

31 Elektryczność i magnetyzm 23. Interferencja fal. Fale stojące. 24. Powstawanie i rozchodzenie się fal akustycznych. Obiektywne i subiektywne cechy dźwięku. 25. Fale dźwiękowe w prętach, strunach i słupach powietrza. 26. Zjawisko Dopplera. Fala uderzeniowa Godziny do dyspozycji nauczyciela. 29. Budowa materii i elektryczne własności ciał. Przewodnictwo elektryczne gazów. Wyładowania w gazach rozrzedzonych. opisać zjawisko odbicia i załamania fal w oparciu o zasadę Huygensa; powiązać wynik ugięcia fali z rozmiarami przeszkody. opisać interferencję fal i falę stojącą; określić warunki powstawania wzmocnień i wygaszeń drgań wskutek interferencji fal; wskazać rozkład węzłów i strzałek fali stojącej. wyjaśnić zjawiska akustyczne na podstawie własności fal mechanicznych; przedstawić naturalne i sztuczne źródła dźwięków; opisać właściwości ultra- i infradźwięków oraz podać ich zastosowanie. wyjaśnić zjawisko powstawania fal stojących w prętach, strunach i drgających słupach powietrza; podać przykłady wykorzystania dźwięków w muzyce, technice, medycynie; opisać i sklasyfikować różne zjawiska akustyczne; zdefiniować skalę głośności i powiązać ją z natężeniem dźwięku; przedstawić zagrożenia związane z hałasem. omówić zjawisko Dopplera dla fal dźwiękowych; podać definicję liczby Macha; omówić właściwości fali uderzeniowej. posługiwać się podstawowym modelem przewodnictwa elektrycznego ciał; przedstawić czynniki jonizujące gaz; omówić nośniki ładunku w gazach; 31

32 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: 32 Przewodnictwo elektryczne cieczy. 30. Wzajemne oddziaływanie ciał naelektryzowanych. Prawo Coulomba. 31. Pole elektrostatyczne. Zasada superpozycji pól. 32. Sposoby elektryzowania ciał. Zasada zachowania ładunku elektrycznego. 33. Praca w centralnym i jednorodnym polu elektrostatycznym. Energia potencjalna ładunku. 34. Potencjał pola elektrostatycznego. Napięcie. 35. Pojemność elektryczna przewodnika. Kondensatory. 36. Ruch cząstki naładowanej w polu elektrostatycznym. 37. Pojęcie prądu elektrycznego i warunki jego przepływu. wyjaśnić, na czym polega przewodnictwo gazów i cieczy; wyjaśnić zjawisko dysocjacji elektrolitycznej. stosować prawo Coulomba do opisu zjawisk elektrostatycznych; określić, jak zmienia się siła wzajemnego oddziaływania ładunków elektrycznych w zależności od ośrodka, w którym je umieszczamy. przedstawić i wyjaśnić pojęcia pola elektrostatycznego i natężenia pola elektrycznego; wyjaśnić i zastosować zasadę superpozycji pól. wyjaśnić różne sposoby elektryzowania ciał oraz zasadę zachowania ładunku elektrycznego. zastosować pojęcie pracy w polu elektrostatycznym centralnym i jednorodnym; stosować pojęcie energii potencjalnej. posługiwać się pojęciem potencjału pola elektrostatycznego, różnicy potencjałów napięcia. posługiwać się pojęciem pojemności elektrycznej przewodnika i kondensatora; przedstawić zastosowanie kondensatorów w technice; wyjaśnić, jaką energię posiada naładowany kondensator. omówić ruch cząstki naładowanej w jednorodnym polu elektrostatycznym; omówić budowę lampy obrazowej (kineskopowej i oscyloskopowej). podać warunki przepływu prądu; podać przykłady źródeł prądu stałego oraz omówić ich własności.

33 38. Prawo Ohma dla przewodnika (części obwodu elektrycznego). 39. Wyznaczenie oporu elektrycznego przez pomiar napięcia i natężenia prądu. 40. Praca i moc prądu elektrycznego. Skutki przepływu prądu elektrycznego. 41. Siła elektromotoryczna i opór wewnętrzny źródła prądu. 42. Prawo Ohma dla obwodu. Bilans energii w obwodzie elektrycznym II i I prawo Kirchhoffa. sformułować prawo Ohma (w postaci makroskopowej); zdefiniować pojęcia: opór elektryczny i przewodność elektryczna przewodnika; uzasadnić prawo Ohma na gruncie modelu elektronów swobodnych; podkreślić ograniczenia stosowalności prawa Ohma. wyznaczać charakterystykę napięciowo-prądową; wyznaczyć niepewność pomiarową. stosować pojęcie pracy i mocy dla prądu elektrycznego; wyjaśnić skutki przepływu prądu elektrycznego. określić elementy prostego obwodu elektrycznego; omówić rolę źródła prądu w obwodzie elektrycznym; podać przykłady źródeł prądu stałego; wyjaśnić pojęcie siły elektromotorycznej i oporu wewnętrznego źródła. podać prawo Ohma dla obwodu; uzasadnić prawo Ohma dla obwodu (uogólnione prawo Ohma), posługując się zasadą zachowania energii; określić pojęcia: moc całkowita źródła, SEM, moc użyteczna, napięcie użyteczne; określić warunki maksymalnej mocy użytecznej i największej wydajności energetycznej (sprawności) źródła; omówić metodę pomiaru siły elektromotorycznej i oporu wewnętrznego źródła prądu. zastosować I i II prawo Kirchhoffa w prostych obwodach elektrycznych; interpretować prawa Kirchhoffa jako konsekwencje praw przyrody 33

34 Hasło programowe Temat lekcji Osiągnięcia ucznia. Uczeń potrafi: Zastosowanie I i II prawa Kirchhoffa. Szeregowe i równoległe łączenie przewodników i ogniw galwanicznych. 46. Zależność oporu właściwego półprzewodników i metali od temperatury. Nadprzewodnictwo. 47. Pole magnetyczne magnesów. Oddziaływanie pola magnetycznego na przewodnik z prądem i ładunek elektryczny. 48. Pole magnetyczne przewodników z prądem. Prawo Ampčre a. Wzajemne oddziaływanie przewodników z prądem. (szczególne przypadki przejawiania się zasad zachowania energii i ładunku). podać wzory na zastępczy opór elektryczny i zastępczą przewodność przewodników połączonych równolegle i szeregowo; omówić sens szeregowego i równoległego połączenia źródeł prądu (ogniw galwanicznych); omówić działanie dzielnika napięcia i potencjometru. omówić model elektronów swobodnych w metalach; wyjaśnić, na czym polega przewodnictwo elektryczne półprzewodników; omówić zależność oporu elektrycznego metali i półprzewodników od temperatury; omówić zjawisko nadprzewodnictwa i jego zastosowanie; omówić związek przewodnictwa elektrycznego metali z ich przewodnictwem cieplnym. omówić oddziaływanie magnetyczne między magnesami; zdefiniować wektor; stosować pojęcie wektora indukcji pola magnetycznego; omówić oddziaływanie pola magnetycznego na przewodnik z prądem, umieszczony w tym polu; wyjaśnić warunki powstania siły elektrodynamicznej; omówić działanie silnika prądu stałego. omówić pole magnetyczne wokół przewodnika prostoliniowego, solenoidu; opisać doświadczenie Oersteda; sformułować prawo Ampčre a; posługiwać się pojęciem strumienia magnetycznego;

FIZYKA Podręcznik: Fizyka i astronomia dla każdego pod red. Barbary Sagnowskiej, wyd. ZamKor.

FIZYKA Podręcznik: Fizyka i astronomia dla każdego pod red. Barbary Sagnowskiej, wyd. ZamKor. DKOS-5002-2\04 Anna Basza-Szuland FIZYKA Podręcznik: Fizyka i astronomia dla każdego pod red. Barbary Sagnowskiej, wyd. ZamKor. WYMAGANIA NA OCENĘ DOPUSZCZAJĄCĄ DLA REALIZOWANYCH TREŚCI PROGRAMOWYCH Kinematyka

Bardziej szczegółowo

Kurs przygotowawczy NOWA MATURA FIZYKA I ASTRONOMIA POZIOM ROZSZERZONY

Kurs przygotowawczy NOWA MATURA FIZYKA I ASTRONOMIA POZIOM ROZSZERZONY Kurs przygotowawczy NOWA MATURA FIZYKA I ASTRONOMIA POZIOM ROZSZERZONY 1.Wielkości fizyczne: - wielkości fizyczne i ich jednostki - pomiary wielkości fizycznych - niepewności pomiarowe - graficzne przedstawianie

Bardziej szczegółowo

Treści nauczania (program rozszerzony)- 25 spotkań po 4 godziny lekcyjne

Treści nauczania (program rozszerzony)- 25 spotkań po 4 godziny lekcyjne (program rozszerzony)- 25 spotkań po 4 godziny lekcyjne 1, 2, 3- Kinematyka 1 Pomiary w fizyce i wzorce pomiarowe 12.1 2 Wstęp do analizy danych pomiarowych 12.6 3 Jak opisać położenie ciała 1.1 4 Opis

Bardziej szczegółowo

Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej

Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej rok szkolny 204/205 Warszawa, 29 sierpnia 204r. Zespół Przedmiotowy z chemii i fizyki Temat lekcji

Bardziej szczegółowo

SPIS TREŚCI ««*» ( # * *»»

SPIS TREŚCI ««*» ( # * *»» ««*» ( # * *»» CZĘŚĆ I. POJĘCIA PODSTAWOWE 1. Co to jest fizyka? 11 2. Wielkości fizyczne 11 3. Prawa fizyki 17 4. Teorie fizyki 19 5. Układ jednostek SI 20 6. Stałe fizyczne 20 CZĘŚĆ II. MECHANIKA 7.

Bardziej szczegółowo

Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej rok szkolny 2015/2016

Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej rok szkolny 2015/2016 Rozkład nauczania fizyki w klasie II liceum ogólnokształcącego w Zespole Szkół nr 53 im. S. Sempołowskiej rok szkolny 2015/2016 Warszawa, 31 sierpnia 2015r. Zespół Przedmiotowy z chemii i fizyki Temat

Bardziej szczegółowo

Warunki uzyskania oceny wyższej niż przewidywana ocena końcowa.

Warunki uzyskania oceny wyższej niż przewidywana ocena końcowa. NAUCZYCIEL FIZYKI mgr Beata Wasiak KARTY INFORMACYJNE Z FIZYKI DLA POSZCZEGÓLNYCH KLAS GIMNAZJUM KLASA I semestr I DZIAŁ I: KINEMATYKA 1. Pomiary w fizyce. Umiejętność dokonywania pomiarów: długości, masy,

Bardziej szczegółowo

Plan realizacji materiału z fizyki.

Plan realizacji materiału z fizyki. Plan realizacji materiału z fizyki. Ze względu na małą ilość godzin jaką mamy do dyspozycji w całym cyklu nauczania fizyki pojawił się problem odpowiedniego doboru podręczników oraz podziału programu na

Bardziej szczegółowo

podać przykład wielkości fizycznej, która jest iloczynem wektorowym dwóch wektorów.

podać przykład wielkości fizycznej, która jest iloczynem wektorowym dwóch wektorów. PLAN WYNIKOWY FIZYKA - KLASA TRZECIA TECHNIKUM 1. Ruch postępowy i obrotowy bryły sztywnej Lp. Temat lekcji Treści podstawowe 1 Iloczyn wektorowy dwóch wektorów podać przykład wielkości fizycznej, która

Bardziej szczegółowo

Plan Zajęć. Ćwiczenia rachunkowe

Plan Zajęć. Ćwiczenia rachunkowe Plan Zajęć 1. Termodynamika, 2. Grawitacja, Kolokwium I 3. Elektrostatyka + prąd 4. Pole Elektro-Magnetyczne Kolokwium II 5. Zjawiska falowe 6. Fizyka Jądrowa + niepewność pomiaru Kolokwium III Egzamin

Bardziej szczegółowo

ZAKRES MATERIAŁU DO MATURY PRÓBNEJ KL III

ZAKRES MATERIAŁU DO MATURY PRÓBNEJ KL III ZAKRES MATERIAŁU DO MATURY PRÓBNEJ KL III 1.Ruch punktu materialnego: rozróżnianie wielkości wektorowych od skalarnych, działania na wektorach opis ruchu w różnych układach odniesienia obliczanie prędkości

Bardziej szczegółowo

Fizyka - zakres materiału oraz kryteria oceniania. w zakresie rozszerzonym kl 2 i 3

Fizyka - zakres materiału oraz kryteria oceniania. w zakresie rozszerzonym kl 2 i 3 Fizyka - zakres materiału oraz kryteria oceniania w zakresie rozszerzonym kl 2 i 3 METODY OCENY OSIĄGNIĘĆ UCZNIÓW Celem nauczania jest kształtowanie kompetencji kluczowych, niezbędnych człowiekowi w dorosłym

Bardziej szczegółowo

4. Ruch w dwóch wymiarach. Ruch po okręgu. Przyspieszenie w ruchu krzywoliniowym Rzut poziomy Rzut ukośny

4. Ruch w dwóch wymiarach. Ruch po okręgu. Przyspieszenie w ruchu krzywoliniowym Rzut poziomy Rzut ukośny KLASA PIERWSZA 1. Wiadomości wstępne. Matematyczne metody w fizyce Wielkości wektorowe i skalarne Miara łukowa kąta Funkcje trygonometryczne Funkcje trygonometryczne - ćwiczenia Iloczyn skalarny i wektorowy

Bardziej szczegółowo

WYMAGANIA EDUKACYJNE FIZYKA STOSOWANA II Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Bielsku-Białej

WYMAGANIA EDUKACYJNE FIZYKA STOSOWANA II Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Bielsku-Białej WYMAGANIA EDUKACYJNE FIZYKA STOSOWANA II Liceum Ogólnokształcące im. Adama Asnyka w Bielsku-Białej OSIĄGNIĘCIA UCZNIÓW Z ZAKRESIE KSZTAŁCENIA W kolumnie "wymagania na poziom podstawowy" opisano wymagania

Bardziej szczegółowo

Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych z fizyki z astronomią o zakresie rozszerzonym K. Kadowski Operon 593/1/2012, 593/2/2013, 593/3/2013,

Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych z fizyki z astronomią o zakresie rozszerzonym K. Kadowski Operon 593/1/2012, 593/2/2013, 593/3/2013, KLASA I / II Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych z fizyki z astronomią o zakresie rozszerzonym K. Kadowski Operon 593/1/2012, 593/2/2013, 593/3/2013, Wiadomości wstępne 1. Podstawowe pojęcia

Bardziej szczegółowo

Spis treści. Tom 1 Przedmowa do wydania polskiego 13. Przedmowa 15. Wstęp 19

Spis treści. Tom 1 Przedmowa do wydania polskiego 13. Przedmowa 15. Wstęp 19 Spis treści Tom 1 Przedmowa do wydania polskiego 13 Przedmowa 15 1 Wstęp 19 1.1. Istota fizyki.......... 1 9 1.2. Jednostki........... 2 1 1.3. Analiza wymiarowa......... 2 3 1.4. Dokładność w fizyce.........

Bardziej szczegółowo

Zakres materiału do testu przyrostu kompetencji z fizyki w kl. II

Zakres materiału do testu przyrostu kompetencji z fizyki w kl. II Zakres materiału do testu przyrostu kompetencji z fizyki w kl. II Wiadomości wstępne 1.1Podstawowe pojęcia fizyki 1.2Jednostki 1.3Wykresy definiuje pojęcia zjawiska fizycznego i wielkości fizycznej wyjaśnia

Bardziej szczegółowo

FIZYKA IV etap edukacyjny zakres rozszerzony

FIZYKA IV etap edukacyjny zakres rozszerzony FIZYKA IV etap edukacyjny zakres rozszerzony Cele kształcenia wymagania ogólne I. Znajomość i umiejętność wykorzystania pojęć i praw fizyki do wyjaśniania procesów i zjawisk w przyrodzie. II. Analiza tekstów

Bardziej szczegółowo

Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 3a

Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 3a Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 3a 1. Hydrostatyka Temat lekcji dostateczną uczeń Ciśnienie hydrostatyczne. Prawo Pascala zdefiniować ciśnienie, objaśnić pojęcie ciśnienia hydrostatycznego, objaśnić

Bardziej szczegółowo

Program zajęć wyrównawczych z fizyki dla studentów Kierunku Biotechnologia w ramach projektu "Era inżyniera - pewna lokata na przyszłość"

Program zajęć wyrównawczych z fizyki dla studentów Kierunku Biotechnologia w ramach projektu Era inżyniera - pewna lokata na przyszłość Program zajęć wyrównawczych z fizyki dla studentów Kierunku Biotechnologia w ramach projektu "Era inżyniera - pewna lokata na przyszłość" 1. Informacje ogólne Kierunek studiów: Profil kształcenia: Forma

Bardziej szczegółowo

Zagadnienia na egzamin ustny:

Zagadnienia na egzamin ustny: Zagadnienia na egzamin ustny: Wstęp 1. Wielkości fizyczne, ich pomiar i podział. 2. Układ SI i jednostki podstawowe. 3. Oddziaływania fundamentalne. 4. Cząstki elementarne, antycząstki, cząstki trwałe.

Bardziej szczegółowo

Wymagania edukacyjne FIZYKA. zakres rozszerzony

Wymagania edukacyjne FIZYKA. zakres rozszerzony Wymagania edukacyjne FIZYKA zakres rozszerzony I. Cele kształcenia wymagania ogólne I. Znajomość i umiejętność wykorzystania pojęć i praw fizyki do wyjaśniania procesów i zjawisk w przyrodzie. II. Analiza

Bardziej szczegółowo

PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES ROZSZERZONY

PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES ROZSZERZONY PROGRAMY NAUCZANIA Z FIZYKI REALIZOWANE W RAMACH PROJEKTU INNOWACYJNEGO TESTUJĄCEGO Zainteresowanie uczniów fizyką kluczem do sukcesu PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES ROZSZERZONY

Bardziej szczegółowo

PRÓBNA MATURA z WSIP dla klas 3 LO i 4 TECHNIKUM

PRÓBNA MATURA z WSIP dla klas 3 LO i 4 TECHNIKUM PRÓBNA MATURA z WSIP dla klas 3 LO i 4 TECHNIKUM MARZEC 2018 Analiza wyników próbnego egzaminu maturalnego Poziom rozszerzony FIZYKA Arkusz próbnego egzaminu maturalnego składał się z 12 zadań. Zadania

Bardziej szczegółowo

Pole elektrostatyczne

Pole elektrostatyczne Termodynamika 1. Układ termodynamiczny 5 2. Proces termodynamiczny 5 3. Bilans cieplny 5 4. Pierwsza zasada termodynamiki 7 4.1 Pierwsza zasada termodynamiki w postaci różniczkowej 7 5. Praca w procesie

Bardziej szczegółowo

mgr Ewa Socha Gimnazjum Miejskie w Darłowie

mgr Ewa Socha Gimnazjum Miejskie w Darłowie mgr Ewa Socha Gimnazjum Miejskie w Darłowie LP. PLAN WYNIKOWY Z FIZYKI DLA II KL. GIMNAZJUM MA ROK SZKOLNY 2003/04 TEMATYKA LEKCJI LICZBA GODZIN 1. Lekcja organizacyjna. 1 2. Opis ruchów prostoliniowych.

Bardziej szczegółowo

I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła)

I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła) Nr zadania Analiza wyników egzaminu maturalnego wiosna 2018 + poprawki Przedmiot: Fizyka I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła) 1. Zestawienie wyników. Liczba uczniów zdających - LO 7 Zdało egzamin

Bardziej szczegółowo

ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI W PIERWSZYCH KLASACH TECHNIKUM

ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI W PIERWSZYCH KLASACH TECHNIKUM ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI W PIERWSZYCH KLASACH TECHNIKUM W czteroletnim cyklu nauczania przewidziane są 3 godziny fizyki, 2 godziny w klasie pierwszej oraz 1 godzina w klasie drugiej. Proponowana siatka

Bardziej szczegółowo

Klasa 1. Zadania domowe w ostatniej kolumnie znajdują się na stronie internetowej szkolnej. 1 godzina fizyki w tygodniu. 36 godzin w roku szkolnym.

Klasa 1. Zadania domowe w ostatniej kolumnie znajdują się na stronie internetowej szkolnej. 1 godzina fizyki w tygodniu. 36 godzin w roku szkolnym. Rozkład materiału nauczania z fizyki. Numer programu: Gm Nr 2/07/2009 Gimnazjum klasa 1.! godzina fizyki w tygodniu. 36 godzin w ciągu roku. Klasa 1 Podręcznik: To jest fizyka. Autor: Marcin Braun, Weronika

Bardziej szczegółowo

I N S T Y T U T F I Z Y K I U N I W E R S Y T E T U G D AŃSKIEGO I N S T Y T U T K S Z T A Ł C E N I A N A U C Z Y C I E L I

I N S T Y T U T F I Z Y K I U N I W E R S Y T E T U G D AŃSKIEGO I N S T Y T U T K S Z T A Ł C E N I A N A U C Z Y C I E L I I N S T Y T U T F I Z Y K I U N I W E R S Y T E T U G D AŃSKIEGO I N S T Y T U T K S Z T A Ł C E N I A N A U C Z Y C I E L I C ZĘŚĆ I I I Podręcznik dla nauczycieli klas III liceum ogólnokształcącego i

Bardziej szczegółowo

Program pracy z uczniem słabym, mającym problemy z nauką na zajęciach z fizyki i astronomii.

Program pracy z uczniem słabym, mającym problemy z nauką na zajęciach z fizyki i astronomii. Program pracy z uczniem słabym, mającym problemy z nauką na zajęciach z fizyki i astronomii. Program pracy z uczniem słabym został przygotowany z myślą o uczniach mających trudności z opanowaniem materiału

Bardziej szczegółowo

Program nauczania z fizyki IV etap edukacji Zakres rozszerzony

Program nauczania z fizyki IV etap edukacji Zakres rozszerzony Tytuł projektu: Zrozumieć fizykę i poznać przyrodę - innowacyjne programy nauczania dla szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Program nauczania z fizyki IV etap edukacji Zakres rozszerzony Projekt

Bardziej szczegółowo

18. Siły bezwładności Siła bezwładności w ruchu postępowych Siła odśrodkowa bezwładności Siła Coriolisa

18. Siły bezwładności Siła bezwładności w ruchu postępowych Siła odśrodkowa bezwładności Siła Coriolisa Kinematyka 1. Podstawowe własności wektorów 5 1.1 Dodawanie (składanie) wektorów 7 1.2 Odejmowanie wektorów 7 1.3 Mnożenie wektorów przez liczbę 7 1.4 Wersor 9 1.5 Rzut wektora 9 1.6 Iloczyn skalarny wektorów

Bardziej szczegółowo

Plan wynikowy. z fizyki dla klasy pierwszej liceum profilowanego

Plan wynikowy. z fizyki dla klasy pierwszej liceum profilowanego Plan wynikowy z fizyki dla klasy pierwszej liceum profilowanego Kurs podstawowy z elementami kursu rozszerzonego koniecznymi do podjęcia studiów technicznych i przyrodniczych do programu DKOS-5002-38/04

Bardziej szczegółowo

Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy II gimnazjum zgodny z nową podstawą programową.

Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy II gimnazjum zgodny z nową podstawą programową. Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy gimnazjum zgodny z nową podstawą programową. Lekcja organizacyjna. Omówienie programu nauczania i przypomnienie wymagań przedmiotowych Tytuł rozdziału w

Bardziej szczegółowo

I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła)

I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła) Analiza wyników egzaminu maturalnego wiosna 2017 + poprawki Przedmiot: FIZYKA I. Poziom: poziom rozszerzony (nowa formuła) 1. Zestawienie wyników. Liczba uczniów zdających - LO 6 Zdało egzamin 4 % zdawalności

Bardziej szczegółowo

Fizyka z astronomią Szkoła średnia

Fizyka z astronomią Szkoła średnia M in isterstw o E dukacji N arodow ej Fizyka z astronomią Szkoła średnia Minimum program owe obowiązujące od 1 września 1992 Warszawa 1992 WSTĘP Ustawa o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 roku nakłada

Bardziej szczegółowo

Przedmiot i metody fizyki, definicje, prawa, rola pomiarów, wielkości i układy jednostek SI.

Przedmiot i metody fizyki, definicje, prawa, rola pomiarów, wielkości i układy jednostek SI. 1. Wprowadzenie Przedmiot i metody fizyki, definicje, prawa, rola pomiarów, wielkości i układy jednostek SI. 2. Kinematyka Definicja prędkości i ruchu jednostajnego, definicja przyspieszenia i ruchu jednostajnie

Bardziej szczegółowo

Materiał jest podany zwięźle, konsekwentnie stosuje się w całej książce rachunek wektorowy.

Materiał jest podany zwięźle, konsekwentnie stosuje się w całej książce rachunek wektorowy. W pierwszej części są przedstawione podstawowe wiadomości z mechaniki, nauki o cieple, elektryczności i magnetyzmu oraz optyki. Podano także przykłady zjawisk relatywistycznych, a na końcu książki zamieszczono

Bardziej szczegółowo

ISBN Redaktor merytoryczny: Jadwiga Salach. Redaktor inicjujący: Anna Warchoł, Barbara Sagnowska

ISBN Redaktor merytoryczny: Jadwiga Salach. Redaktor inicjujący: Anna Warchoł, Barbara Sagnowska Kraków 2011 Redaktor merytoryczny: Jadwiga Salach Redaktor inicjujący: Anna Warchoł, Barbara Sagnowska Korekta językowa: Agnieszka Kochanowska-Sabljak Redakcja techniczna: Anna Miśkowiec, Tomasz Strutyński

Bardziej szczegółowo

KLASA II ZAKRES ROZSZERZONY

KLASA II ZAKRES ROZSZERZONY KLASA II ZAKRES ROZSZERZONY CELE OPERACYJNE, CZYLI PLAN WYNIKOWY 1. Opis ruchu postępowego 18g Lp. Temat lekcji Treści podstawowe 1 Elementy działań na wektorach T 1(1,13) podać przykłady wielkości fizycznych

Bardziej szczegółowo

FIZYKA klasa 1 Liceum Ogólnokształcącego (4 letniego)

FIZYKA klasa 1 Liceum Ogólnokształcącego (4 letniego) 2019-09-01 FIZYKA klasa 1 Liceum Ogólnokształcącego (4 letniego) Treści z podstawy programowej przedmiotu POZIOM ROZSZERZONY (PR) SZKOŁY BENEDYKTA Podstawa programowa FIZYKA KLASA 1 LO (4-letnie po szkole

Bardziej szczegółowo

Treści dopełniające Uczeń potrafi:

Treści dopełniające Uczeń potrafi: P Lp. Temat lekcji Treści podstawowe 1 Elementy działań na wektorach podać przykłady wielkości fizycznych skalarnych i wektorowych, wymienić cechy wektora, dodać wektory, odjąć wektor od wektora, pomnożyć

Bardziej szczegółowo

Fizyka - opis przedmiotu

Fizyka - opis przedmiotu Fizyka - opis przedmiotu Informacje ogólne Nazwa przedmiotu Fizyka Kod przedmiotu Fiz010WMATBUD_pNadGen1D5JT Wydział Kierunek Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Inżynieria środowiska

Bardziej szczegółowo

Zbigniew Osiak ZADA IA PROBLEMOWE Z FIZYKI

Zbigniew Osiak ZADA IA PROBLEMOWE Z FIZYKI Zbigniew Osiak ZADA IA PROBLEMOWE Z FIZYKI 3 Copyright by Zbigniew Osiak Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora. Portret

Bardziej szczegółowo

III. TREŚCI KSZTAŁCENIA

III. TREŚCI KSZTAŁCENIA III. TREŚCI KSZTAŁCENIA Część I. Treści kształcenia zawarte w pierwszym tomie podręcznika Z fizyką w przyszłość. 1. Opis ruchu postępowego Elementy działań na wektorach Podstawowe pojęcia i wielkości fizyczne

Bardziej szczegółowo

WYMAGANIA EDUKACYJNE ZESPÓŁ SZKÓŁ ZAWODOWYCH NR2 W BIAŁYMSTOKU FIZYKA I ASTRONOMIA

WYMAGANIA EDUKACYJNE ZESPÓŁ SZKÓŁ ZAWODOWYCH NR2 W BIAŁYMSTOKU FIZYKA I ASTRONOMIA RUCH I SIŁY Ocenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który: WYMAGANIA EDUKACYJNE ZESPÓŁ SZKÓŁ ZAWODOWYCH NR2 W BIAŁYMSTOKU FIZYKA I ASTRONOMIA KLASA I LICEUM PROFILOWANE I TECHNIKUM ZAWODOWE RUCH, ODDZIAŁYWANIA

Bardziej szczegółowo

I. Wykorzystanie wielkości fizycznych do opisu poznanych zjawisk lub rozwiązania prostych zadań obliczeniowych.

I. Wykorzystanie wielkości fizycznych do opisu poznanych zjawisk lub rozwiązania prostych zadań obliczeniowych. FIZYKA zakres podstawowy Cele kształcenia - wymagania ogólne I. Wykorzystanie wielkości fizycznych do opisu poznanych zjawisk lub rozwiązania prostych zadań obliczeniowych. II. Przeprowadzanie doświadczeń

Bardziej szczegółowo

PROGRAM NAUCZANIA ROZKŁAD MATERIAŁU PLAN WYNIKOWY Fizyka i Astronomia Klasa 2B i 2D Fizyka, poziom rozszerzony

PROGRAM NAUCZANIA ROZKŁAD MATERIAŁU PLAN WYNIKOWY Fizyka i Astronomia Klasa 2B i 2D Fizyka, poziom rozszerzony PROGRAM NAUCZANIA ROZKŁAD MATERIAŁU PLAN WYNIKOWY Fizyka i Astronomia Klasa 2B i 2D Fizyka, poziom rozszerzony Rok szkolny 2013/2014 Teresa Wieczorkiewicz Numer ewidencyjny w wykazie 548/1/2012 Podręcznik:

Bardziej szczegółowo

ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI I ASTRONOMII KLASIE PIERWSZEJ W LICEUM PROFILOWANYM

ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI I ASTRONOMII KLASIE PIERWSZEJ W LICEUM PROFILOWANYM ROZKŁAD MATERIAŁU Z FIZYKI I ASTRONOMII KLASIE PIERWSZEJ W LICEUM PROFILOWANYM W trzyletnim cyklu nauczania fizyki 4godziny rozdzielono po ( 1, 2, 1) w klasie pierwszej, drugiej i trzeciej. Obowiązujący

Bardziej szczegółowo

PRZEWODNIK PO PRZEDMIOCIE

PRZEWODNIK PO PRZEDMIOCIE Nazwa przedmiotu: Kierunek: inżynieria środowiska Rodzaj przedmiotu: nauk ścisłych, moduł 1 Rodzaj zajęć: Wykład, ćwiczenia Profil kształcenia: ogólnoakademicki Fizyka Physics Poziom kształcenia: I stopnia

Bardziej szczegółowo

Podstawy fizyki. 2 / David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker. wyd. 2, 1 dodr. Warszawa, Spis treści

Podstawy fizyki. 2 / David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker. wyd. 2, 1 dodr. Warszawa, Spis treści Podstawy fizyki. 2 / David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker. wyd. 2, 1 dodr. Warszawa, 2016 Spis treści Od Wydawcy do drugiego wydania polskiego Przedmowa Podziękowania xi xiii xxi 12. Równowaga

Bardziej szczegółowo

WSTĘPNY WYKAZ ZAJĘĆ KURS MATURALNY 2017 FIZYKA MGR INŻ. ADAM DYJA NUMER ZAJĘĆ

WSTĘPNY WYKAZ ZAJĘĆ KURS MATURALNY 2017 FIZYKA MGR INŻ. ADAM DYJA NUMER ZAJĘĆ KURS: TUTOR: KURS MATURALNY 2017 FIZYKA MGR INŻ. ADAM DYJA Poniżej znajduje się wykaz zajęć tablicowych wraz z ich harmonogramem. Został ustalony tak by nie kolidować ze świętami, przerwami w zajęciach

Bardziej szczegółowo

WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI

WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI KLASA I Budowa materii Wymagania na stopień dopuszczający obejmują treści niezbędne dla dalszego kształcenia oraz użyteczne w pozaszkolnej działalności ucznia. Uczeń: rozróżnia

Bardziej szczegółowo

SPIS TREŚCI I. MECHANIKA Kinematyka nauka o ruchu Dynamika Praca Prawo grawitacji Dynamika bryły sztywnej

SPIS TREŚCI I. MECHANIKA Kinematyka nauka o ruchu Dynamika Praca Prawo grawitacji Dynamika bryły sztywnej SPIS TREŚCI Wstęp... str. 11 I. MECHANIKA... 13 Kinematyka nauka o ruchu... 13 Pojęcia fizyczne... 14 Składanie wektorów prędkości... 16 Odejmowanie wektorów... 17 Ruch jednostajny prostoliniowy... 18

Bardziej szczegółowo

Zajęcia pozalekcyjne z fizyki

Zajęcia pozalekcyjne z fizyki 189 - Fizyka - zajęcia wyrównawcze. Jesteś zalogowany(a) jako Recenzent (Wyloguj) Kreatywna szkoła ZP_189 Osoby Uczestnicy Certificates Fora dyskusyjne Głosowania Quizy Zadania Szukaj w forum Zaawansowane

Bardziej szczegółowo

WYMAGANIA EDUKACYJNE PRZEDMIOT : FIZYKA ROZSZERZONA

WYMAGANIA EDUKACYJNE PRZEDMIOT : FIZYKA ROZSZERZONA WYMAGANIA EDUKACYJNE PRZEDMIOT : FIZYKA ROZSZERZONA ROK SZKOLNY: 2018/2019 KLASY: 2mT OPRACOWAŁ: JOANNA NALEPA OCENA CELUJĄCY OCENA BARDZO DOBRY - w pełnym zakresie - w pełnym opanował zakresie opanował

Bardziej szczegółowo

Program nauczania wraz z planem wynikowym. Szkoła ponadgimnazjalna zakres rozszerzony

Program nauczania wraz z planem wynikowym. Szkoła ponadgimnazjalna zakres rozszerzony Program nauczania wraz z planem wynikowym Szkoła ponadgimnazjalna zakres rozszerzony Kraków 2012 R ZamKor Spis treści Wstęp... 5 I. Ogólne założenia programu.... 6 II. Cele nauczania fizyki na poziomie

Bardziej szczegółowo

DOŚWIADCZENIA POKAZOWE Z FIZYKI

DOŚWIADCZENIA POKAZOWE Z FIZYKI Tadeusz Dryński DOŚWIADCZENIA POKAZOWE Z FIZYKI WARSZAWA 1964 PAŃ STWOWE WYDAWNICTWO NAUKOWE PAŃSTWOWE WYDAWNICTWO NAUKOWE Red. Barbara Górska Red. techn.: Maria Zielińska Wydanie I. Nakład 4000+250 egz.

Bardziej szczegółowo

III. TREŚCI KSZTAŁCENIA

III. TREŚCI KSZTAŁCENIA III. TREŚCI KSZTAŁCENIA Część I. Treści kształcenia zawarte w pierwszym tomie podręcznika Z fizyką w przyszłość. 1. Opis ruchu postępowego Elementy działań na wektorach Podstawowe pojęcia i wielkości fizyczne

Bardziej szczegółowo

Wymagania edukacyjne z fizyki Klasa druga zakres rozszerzony. Opis ruchu postępowego

Wymagania edukacyjne z fizyki Klasa druga zakres rozszerzony. Opis ruchu postępowego Wymagania edukacyjne z fizyki Klasa druga zakres rozszerzony wymienić cechy wektora dodać wektory odjąć wektor od wektora Opis ruchu postępowego podać przykłady wielkości fizycznych skalarnych i wektorowych

Bardziej szczegółowo

Szkoły ponadgimnazjalne, PODSTAWA PROGRAMOWA. Cele kształcenia wymagania ogólne

Szkoły ponadgimnazjalne, PODSTAWA PROGRAMOWA. Cele kształcenia wymagania ogólne Strona1 Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, (str. 165 172 i 253) Załącznik nr 4 do: rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w

Bardziej szczegółowo

VI. CELE OPERACYJNE, CZYLI PLAN WYNIKOWY (CZ. 1)

VI. CELE OPERACYJNE, CZYLI PLAN WYNIKOWY (CZ. 1) 1 VI. CELE OPERACYJNE, CZYLI PLAN WYNIKOWY (CZ. 1) 1. Opis ruchu postępowego 1 Elementy działań na wektorach podać przykłady wielkości fizycznych skalarnych i wektorowych, wymienić cechy wektora, dodać

Bardziej szczegółowo

Nr lekcji Pole elektryczne (Natężenie pola elektrostatycznego. Linie pola elektrostatycznego)

Nr lekcji Pole elektryczne (Natężenie pola elektrostatycznego. Linie pola elektrostatycznego) Nr lekcji 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Tematy lekcji 9.1. Ładunki elektryczne i ich oddziaływanie (Elektryzowanie ciał. Oddziaływanie ładunków elektrycznych) 9.2. Prawo Coulomba 9.3. Pole elektryczne (Natężenie

Bardziej szczegółowo

Fizyka - opis przedmiotu

Fizyka - opis przedmiotu Fizyka - opis przedmiotu Informacje ogólne Nazwa przedmiotu Fizyka Kod przedmiotu 06.1-WM-MiBM-P-09_15gen Wydział Kierunek Wydział Mechaniczny Mechanika i budowa maszyn / Automatyzacja i organizacja procesów

Bardziej szczegółowo

PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH

PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH Krzysztof Horodecki, Artur Ludwikowski, Fizyka 1. Podręcznik dla gimnazjum, Gdańskie Wydawnictwo Oświatowe

Bardziej szczegółowo

WSTĘPNY WYKAZ ZAJĘĆ. dodatkowe Narzędzia matematyczne fizyki. Znaczenie modelowania matematycznego. Postępowanie indukcyjne i

WSTĘPNY WYKAZ ZAJĘĆ. dodatkowe Narzędzia matematyczne fizyki. Znaczenie modelowania matematycznego. Postępowanie indukcyjne i KURS: TUTOR: KURS MATURALNY 2017 FIZYKA MGR INŻ. ADAM DYJA Poniżej znajduje się wykaz zajęć tablicowych wraz z ich harmonogramem. Został ustalony tak by nie kolidować ze świętami, przerwami w zajęciach

Bardziej szczegółowo

Fizyka Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych Zakres rozszerzony Ewa Przysiecka

Fizyka Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych Zakres rozszerzony Ewa Przysiecka Fizyka Program nauczania dla szkół ponadgimnazjalnych Zakres rozszerzony Ewa Przysiecka Spis treści 1. Wstęp 3 2. Cele kształcenia i wychowania 4 3. Treści edukacyjne 5 4. Sposoby osiągania celów kształcenia

Bardziej szczegółowo

Rok akademicki: 2013/2014 Kod: EIT s Punkty ECTS: 5. Poziom studiów: Studia I stopnia Forma i tryb studiów: -

Rok akademicki: 2013/2014 Kod: EIT s Punkty ECTS: 5. Poziom studiów: Studia I stopnia Forma i tryb studiów: - Nazwa modułu: Fizyka 1 Rok akademicki: 2013/2014 Kod: EIT-1-205-s Punkty ECTS: 5 Wydział: Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Inżynierii Biomedycznej Kierunek: Informatyka Specjalność: - Poziom

Bardziej szczegółowo

Fizyka. Program Wykładu. Program Wykładu c.d. Kontakt z prowadzącym zajęcia. Rok akademicki 2013/2014. Wydział Zarządzania i Ekonomii

Fizyka. Program Wykładu. Program Wykładu c.d. Kontakt z prowadzącym zajęcia. Rok akademicki 2013/2014. Wydział Zarządzania i Ekonomii Fizyka Wydział Zarządzania i Ekonomii Kontakt z prowadzącym zajęcia dr Paweł Możejko 1e GG Konsultacje poniedziałek 9:00-10:00 paw@mif.pg.gda.pl Rok akademicki 2013/2014 Program Wykładu Mechanika Kinematyka

Bardziej szczegółowo

1. Kinematyka 8 godzin

1. Kinematyka 8 godzin Plan wynikowy (propozycja) część 1 1. Kinematyka 8 godzin Wymagania Treści nauczania (tematy lekcji) Cele operacyjne podstawowe ponadpodstawowe Uczeń: konieczne podstawowe rozszerzające dopełniające Jak

Bardziej szczegółowo

PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES PODSTATOWY

PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES PODSTATOWY PROGRAMY NAUCZANIA Z FIZYKI REALIZOWANE W RAMACH PROJEKTU INNOWACYJNEGO TESTUJĄCEGO Zainteresowanie uczniów fizyką kluczem do sukcesu PROGRAM NAUCZANIA Z FIZYKI SZKOŁA PONADGIMNAZJALNA ZAKRES PODSTATOWY

Bardziej szczegółowo

Fizyka (zakres rozszerzony) wymagania edukacyjne

Fizyka (zakres rozszerzony) wymagania edukacyjne 1 Fizyka (zakres rozszerzony) wymagania edukacyjne Klasa II Dział: Ruch drgający Fale mechaniczne Termodynamika Grawitacja Uczeń: wymienia i demonstruje przykłady ruchu drgającego wymienia przykłady zjawisk

Bardziej szczegółowo

Wymagania edukacyjne- kl. I

Wymagania edukacyjne- kl. I mgr Szczeklik Jerzy MOS Łysa Góra 2015/2016 Wymagania edukacyjne Wstęp: Wymagania edukacyjne- kl. I Nauka, metoda naukowa, nauki przyrodnicze, Mierzenie, jednostki miar, wzorce jednostek Ruch i siły: Tor

Bardziej szczegółowo

SYLABUS/KARTA PRZEDMIOTU

SYLABUS/KARTA PRZEDMIOTU PAŃSTWOWA WYŻSZA SZKOŁA ZAWODOWA W GŁOGOWIE SYLABUS/KARTA PRZEDMIOTU 1. NAZWA PRZEDMIOTU Fizyka. NAZWA JEDNOSTKI PROWADZĄCEJ PRZEDMIOT Instytut Politechniczny. STUDIA kierunek stopień tryb język status

Bardziej szczegółowo

W3-4. Praca i energia mechaniczna. Zasada zachowania energii mechanicznej.

W3-4. Praca i energia mechaniczna. Zasada zachowania energii mechanicznej. Pytania do wykładów W1. Metodologia fizyki. Elementy kinematyki. 1. Na czym polega różnica między zjawiskiem i jego obserwacją a eksperymentem. 2. Wyjaśnij pojęcia: koncepcja fizyczna (wielkość fizyczna),

Bardziej szczegółowo

FIZYKA IV etap edukacyjny zakres podstawowy

FIZYKA IV etap edukacyjny zakres podstawowy FIZYKA IV etap edukacyjny zakres podstawowy Cele kształcenia wymagania ogólne I. Wykorzystanie wielkości fizycznych do opisu poznanych zjawisk lub rozwiązania prostych zadań obliczeniowych. II. Przeprowadzanie

Bardziej szczegółowo

Przedmiotowy system oceniania z fizyki, zakres rozszerzony dla klasy 3et, wg. wydawnictwa Nowa Era. Ruch drgający

Przedmiotowy system oceniania z fizyki, zakres rozszerzony dla klasy 3et, wg. wydawnictwa Nowa Era. Ruch drgający Przedmiotowy system oceniania z fizyki, zakres rozszerzony dla klasy 3et, wg. wydawnictwa Nowa Era Ruch drgający wymienia i demonstruje przykłady ruchu drgającego (ruch ciężarka na sprężynie) rejestruje

Bardziej szczegółowo

Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 2

Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 2 Plan wynikowy fizyka rozszerzona klasa 2 1. Opis ruchu postępowego Temat lekcji Elementy działań na wektorach dostateczną uczeń podać przykłady wielkości fizycznych skalarnych i wektorowych, wymienić cechy

Bardziej szczegółowo

Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy III gimnazjum zgodny z nową podstawą programową.

Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy III gimnazjum zgodny z nową podstawą programową. Szczegółowy rozkład materiału z fizyki dla klasy III gimnazjum zgodny z nową podstawą programową. Lekcja organizacyjna. Omówienie programu nauczania i przypomnienie wymagań przedmiotowych Tytuł rozdziału

Bardziej szczegółowo

Opis poszczególnych przedmiotów (Sylabus)

Opis poszczególnych przedmiotów (Sylabus) Opis poszczególnych przedmiotów (Sylabus) Fizyka techniczna, studia pierwszego stopnia Nazwa Przedmiotu: Fizyka elementarna Kod przedmiotu: Typ przedmiotu: obowiązkowy Poziom przedmiotu: rok studiów, semestr:

Bardziej szczegółowo

KARTA MODUŁU KSZTAŁCENIA

KARTA MODUŁU KSZTAŁCENIA KARTA MODUŁU KSZTAŁCENIA I. 1 Nazwa modułu kształcenia: Informacje ogólne Fizyka 2 Nazwa jednostki prowadzącej moduł Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II,Katedra Nauk Technicznych, Zakład

Bardziej szczegółowo

Kryteria ocen z fizyki w klasie 2 liceum poziom rozszerzony Nauczyciel prowadzący: mgr Andrzej Pruchnik

Kryteria ocen z fizyki w klasie 2 liceum poziom rozszerzony Nauczyciel prowadzący: mgr Andrzej Pruchnik Kryteria ocen z fizyki w klasie 2 liceum poziom rozszerzony Nauczyciel prowadzący: mgr Andrzej Pruchnik Ocena niedostateczna: Odpowiedź nie spełnia kryteriów ocen pozytywnych. Ocena dopuszczająca: a) uczeń

Bardziej szczegółowo

KOMPENDIUM FIZYKI. Zbiór wszystkich pojęć, niezbędnych do pozytywnego zaliczenia, testów i egzaminów.

KOMPENDIUM FIZYKI. Zbiór wszystkich pojęć, niezbędnych do pozytywnego zaliczenia, testów i egzaminów. KOMPENDIUM FIZYKI Zbiór wszystkich pojęć, niezbędnych do pozytywnego zaliczenia, testów i egzaminów. Poznań 2010 1 Copyright for Polish edition by www.iwiedza.net Data 01.07.2011 Niniejsza publikacja nie

Bardziej szczegółowo

Badanie ruchu drgającego

Badanie ruchu drgającego 1 5.1. Badanie ruchu drgającego opisuje ruch drgający ciężarka na sprężynie posługuje się pojęciami amplitudy drgań, okresu i częstotliwości do opisu drgań; wskazuje położenie równowagi i odczytuje amplitudę

Bardziej szczegółowo

I. KARTA PRZEDMIOTU FIZYKA

I. KARTA PRZEDMIOTU FIZYKA I. KARTA PRZEDMIOTU Nazwa przedmiotu: FIZYKA Kod przedmiotu: Mf 3 Jednostka prowadząca: Wydział Nawigacji i Uzbrojenia Okrętowego 4 Kierunek: Nawigacja 5 Specjalność: Wszystkie specjalności na kierunku

Bardziej szczegółowo

Spotkania z fizyka 2. Rozkład materiału nauczania (propozycja)

Spotkania z fizyka 2. Rozkład materiału nauczania (propozycja) Spotkania z fizyka 2. Rozkład materiału nauczania (propozycja) Temat lekcji Siła wypadkowa siła wypadkowa, składanie sił o tym samym kierunku, R składanie sił o różnych kierunkach, siły równoważące się.

Bardziej szczegółowo

WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI

WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI NAUCZYCIEL PROWADZĄCY MGR EWELINA KISZKA WIADOMOŚCI WSTĘPNE na ocenę dopuszczającą / dostateczną uczeń: rozumie pojęcia: materia, ciało fizyczne, substancja chemiczna, zjawisko

Bardziej szczegółowo

SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI DLA KLAS II-III GM ROK SZKOLNY 2017/2018. Klasa II

SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI DLA KLAS II-III GM ROK SZKOLNY 2017/2018. Klasa II SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA EDUKACYJNE Z FIZYKI DLA KLAS II-III GM ROK SZKOLNY 2017/2018 Klasa II Nazwa działu Siły w przyrodzie dopuszczającą Wie że bezwładność ciała to cecha która wiąże się z jego masą Rozpoznaje

Bardziej szczegółowo

KARTA PRZEDMIOTU. 10. WYMAGANIA WSTĘPNE: Znajomość matematyki i fizyki na poziomie podstawowym szkoły ponadgimnazjalnej

KARTA PRZEDMIOTU. 10. WYMAGANIA WSTĘPNE: Znajomość matematyki i fizyki na poziomie podstawowym szkoły ponadgimnazjalnej KARTA PRZEDMIOTU 1. NAZWA PRZEDMIOTU: Fizyka 2. KIERUNEK: Mechanika i Budowa Maszyn 3. POZIOM STUDIÓW: Pierwszego stopnia 4. ROK/ SEMESTR STUDIÓW: Rok I/Semestr I 5. LICZBA PUNKTÓW ECTS: 5 6. LICZBA GODZIN:

Bardziej szczegółowo

Program nauczania wraz z planem wynikowym

Program nauczania wraz z planem wynikowym Maria Fiałkowska, Barbara Sagnowska, Jadwiga Salach Program nauczania wraz z planem wynikowym Szkoła ponadgimnazjalna zakres rozszerzony Kraków 2014 ZamKor Spis treści Wstęp... 5 I. Ogólne założenia programu....

Bardziej szczegółowo

Fizyka - opis przedmiotu

Fizyka - opis przedmiotu Fizyka - opis przedmiotu Informacje ogólne Nazwa przedmiotu Fizyka Kod przedmiotu 13.2-WI-INFP-F Wydział Kierunek Wydział Informatyki, Elektrotechniki i Automatyki Informatyka / Sieciowe systemy informatyczne

Bardziej szczegółowo

Zagadnienia do ćwiczeń laboratoryjnych z fizyki

Zagadnienia do ćwiczeń laboratoryjnych z fizyki Zagadnienia do ćwiczeń laboratoryjnych z fizyki M.1 1. Gęstość, ciężar właściwy, masa właściwa - definicja, jednostka 2. Różnica pomiędzy masą a ciężarem, ciężarem a siłą grawitacji 3. Ogólna zależność

Bardziej szczegółowo

Szczegółowe kryteria oceniania z fizyki w gimnazjum kl. II

Szczegółowe kryteria oceniania z fizyki w gimnazjum kl. II Szczegółowe kryteria oceniania z fizyki w gimnazjum kl. II Semestr I Elektrostatyka Ocenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który: Wie że materia zbudowana jest z cząsteczek Wie że cząsteczki składają się

Bardziej szczegółowo

PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W KLASIE PIERWSZEJ GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH

PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W KLASIE PIERWSZEJ GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH PLAN REALIZACJI MATERIAŁU NAUCZANIA FIZYKI W KLASIE PIERWSZEJ GIMNAZJUM WRAZ Z OKREŚLENIEM WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH Krzysztof Horodecki, Artur Ludwikowski, Fizyka 1. Podręcznik dla gimnazjum, Gdańskie Wydawnictwo

Bardziej szczegółowo

PRZEDMIOTOWE ZASADY OCENIANIA Z FIZYKI dla klas I-III

PRZEDMIOTOWE ZASADY OCENIANIA Z FIZYKI dla klas I-III PRZEDMIOTOWE ZASADY OCENIANIA Z FIZYKI dla klas I-III Przedmiotowy system oceniania z fizyki w gimnazjum sporządzono w oparciu o : 1.Wewnątrzszkolny system oceniania. 2.Podstawę programową. Cele edukacyjne

Bardziej szczegółowo

Treści rozszerzone Uczeń potrafi:

Treści rozszerzone Uczeń potrafi: Wymagania edukacyjne poziom rozszerzony. Opis ruch postępowego. 1 Elementy działań na podać przykłady wielkości fizycznych wektorach skalarnych i wektorowych, wymienić cechy wektora, dodać wektory, odjąć

Bardziej szczegółowo

Konkursy Przedmiotowe w roku szkolnym 2016/2017

Konkursy Przedmiotowe w roku szkolnym 2016/2017 KONKURSY PRZEDMIOTOWE MKO DLA UCZNIÓW WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO Program merytoryczny przedmiotowego konkursu z fizyki dla uczniów gimnazjum I. CELE KONKURSU 1. Rozwijanie umiejętności samodzielnego zdobywania

Bardziej szczegółowo

Kryteria oceniania z fizyki. Nowa podstawa programowa nauczania fizyki i astronomii w gimnazjum. Moduł I, klasa I. 1.Ocenę dopuszczającą otrzymuje

Kryteria oceniania z fizyki. Nowa podstawa programowa nauczania fizyki i astronomii w gimnazjum. Moduł I, klasa I. 1.Ocenę dopuszczającą otrzymuje Kryteria oceniania z fizyki. Moduł I, klasa I. - zna pojęcia: substancja, ekologia, wzajemność oddziaływań, siła. - zna cechy wielkości siły, jednostki siły. - wie, jaki przyrząd służy do pomiaru siły.

Bardziej szczegółowo

ZASADY PRZEPROWADZANIA EGZAMINU DYPLOMOWEGO KOŃCZĄCEGO STUDIA PIERWSZEGO ORAZ DRUGIEGO STOPNIA NA KIERUNKU FIZYKA

ZASADY PRZEPROWADZANIA EGZAMINU DYPLOMOWEGO KOŃCZĄCEGO STUDIA PIERWSZEGO ORAZ DRUGIEGO STOPNIA NA KIERUNKU FIZYKA ZASADY PRZEPROWADZANIA EGZAMINU DYPLOMOWEGO KOŃCZĄCEGO STUDIA PIERWSZEGO ORAZ DRUGIEGO STOPNIA NA KIERUNKU FIZYKA INSTYTUT FIZYKI WYDZIAŁ MATEMATYKI, FIZYKI I TECHNIKI UNIWERSYTET KAZIMIERZA WIELKIEGO

Bardziej szczegółowo