DYFRAKCJA NA POJEDYNCZEJ I PODWÓJNEJ SZCZELINIE

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Wielkość: px
Rozpocząć pokaz od strony:

Download "DYFRAKCJA NA POJEDYNCZEJ I PODWÓJNEJ SZCZELINIE"

Transkrypt

1 Ćwiczenie O-9 YFRAKCJA NA POJEYNCZEJ POWÓJNEJ SZCZELNE. Cel ćwiczenia: zapoznanie ze zjawiskiem dyfrakcji światła na pojedynczej i podwójnej szczelinie. Pomiar długości fali światła laserowego i szerokości pojedynczej szczeliny.. Przyrządy: laser LG 00 ( 63,8 nm), zestaw szczelin pojedynczych i podwójnych, ekran, miarka milimetrowa.. Literatura.. Resnick, R. Holliday Fizyka, t... F. C. Crawford Fale, V. Wstęp yfrakcja jest to zjawisko polegające na uginaniu się promieni świetlnych przechodzących w pobliżu przeszkody, takiej jak np. brzeg szczeliny. Rysunek a pokazuje ogólny przypadek tzw. dyfrakcji Fresnela, tzn. takiej, gdy źródło światła i ekran, na którym pojawia się obraz dyfrakcyjny, znajdują się w skończonej odległości od otworu, powodującego ugięcie. Czoła fal padających na otwór uginający i fal które po przejściu przez ten otwór oświetlają jakiś punkt P na ekranie, nie są płaskie. Odpowiednie promienie nie są równoległe. P a) ekran S L bardzo odległe źródło b) B bardzo odległy ekran C Rys. Warunki do wystąpienia dyfrakcji Fresnela a) i dyfrakcji Fraunhofera b). Sytuacja upraszcza się, gdy źródło światła S i ekran C odsuwamy na duże odległości od otworu uginającego, jak na rysunku b. Ten graniczny przypadek zwany jest dyfrakcją Fraunhofera.

2 Ćwiczenie O-9 Czoła fal padających na otwór uginający z odległego źródła są płaszczyznami a odpowiadające im promienie są do siebie równoległe. Podobnie czoła fal padających na jakiś punkt P na odległym ekranie C są płaskie. Nałożenie się na siebie dwóch fal o tej samej częstości i stałej różnicy fazy (czyli spójnych) poruszających się w przybliżeniu w tym samym kierunku, powoduje, że ich energia nie jest rozłożona w przestrzeni równomiernie, lecz jest maksymalna w pewnych punktach i minimalna w innych. Takie zjawisko nazywa się interferencją. Ze względów historycznych obraz natężeń wytworzony przez nakładające się przyczynki ze skończonej liczby dyskretnych, spójnych źródeł zwany jest zwykle obrazem interferencyjnym, a obraz natężeń wytworzony przez nakładające się przyczynki z ciągłego rozkładu spójnych źródeł, zwany jest zwykle obrazem dyfrakcyjnym. Za dużą odległość szczeliny od ekranu uważa się taką, która spełnia warunek L >> ( praktycznie L >> () cos) gdzie L odległość szczeliny od ekranu szerokość szczeliny długość fali świetlnej padającej na szczelinę. Warunki do wystąpienia dyfrakcji Fraunhofera można zrealizować w laboratorium, używając jako źródła światła lasera i soczewki skupiającej (jeśli nie jest spełniony warunek ()), która sprawia, że fale płaskie opuszczające otwór dyfrakcyjny skupiają się w punkcie P. Przedmiotem dalszych rozważań będzie tylko dyfrakcja Fraunhofera. V. yfrakcja na pojedynczej szczelinie Rysunek przedstawia szczelinę o szerokości podzieloną na N równoległych pasków o szerokości x. Każdy pasek jest źródłem fal kulistych Huygensa i wytwarza określone zaburzenie falowe w punkcie P, którego położenie na ekranie można opisać za pomocą kąta. ekran B B x x P x sin P o soczewka Rys. Szczelina o szerokości podzielona na N pasków każdy o szerokości x.

3 Ćwiczenie O-9 Jeżeli paski są dostatecznie wąskie, to wszystkie punkty na pasku mają w zasadzie te same długości dróg optycznych do punktu P, a zatem całe światło z danego paska po dotarciu do P będzie miało tę samą fazę. Amplitudy E o natężenia pola elektrycznego w punkcie P pochodzące z różnych pasków można przyjąć za jednakowe, jeśli kąt nie jest zbyt duży. Natężenie pola elektrycznego E charakteryzuje zaburzenie falowe docierające do danego punktu ekranu. Zaburzenia falowe pochodzące od sąsiednich pasków mają stałe różnice faz ϕ dane wzorem czyli różnica fazy π różnica drogi π ϕ xsin () (różnica drogi x sin). Znajdźmy amplitudę E wypadkowego zaburzenia falowego dla różnych wartości ϕ (tj. dla różnych punktów P na ekranie odpowiadających różnym wartościom ). W tym celu przedstawiamy poszczególne zaburzenia za pomocą odpowiednich wektorów i obliczamy amplitudę wypadkowego wektora. R α α ϕ R E Rys.3 Konstrukcja, która służy do obliczenia natężenia fali w pewnym punkcie ekranu w przypadku dyfrakcji na jednej szczelinie. ϕ E o E o Krzywa na rys.3 utworzona jest z wektorów, przedstawiających amplitudy zaburzeń falowych, jakie dochodzą do dowolnego punktu na ekranie odpowiadającego dowolnemu kątowi. Jeśli szczelinę podzielimy na nieskończoną ilość pasków o szerokości dx, to krzywa z rys.3 będzie zbliżała się do łuku koła, którego promień R pokazany jest również na rysunku. ługość tego łuku wynosi E o, czyli równy jest amplitudzie w środku obrazu dyfrakcyjnego, gdyż w środku tego obrazu wszystkie zaburzenia falowe są zgodne w fazie i łuk ten staje się linią prostą. Kąt ϕ w dolnej części rysunku 3 jest więc różnicą fazy między nieskończenie małymi wektorami leżącymi na lewym i na prawym krańcu łuku E o. Oznacza to, że ϕ jest różnicą fazy między promieniami wychodzącymi z prawej i lewej strony szczeliny na rys. (rysunek przedstawia przekrój poziomy). Z rozważań geometrycznych wynika, że E R sin ϕ (3) W mierze łukowej kąt ϕ wynosi, jak widać z rysunku 3 Eo Eo ϕ R R ϕ Stąd otrzymujemy 3

4 Ćwiczenie O-9 E ϕ o sin E (4) ϕ Ponieważ ϕ jest różnicą faz między promieniami wychodzącymi z dwu krańców, a różnica długości tych promieni wynosi sin, więc (wzór ()) π ϕ sin Wyrażenie (4) można zapisać w postaci sinα E Eo (5) α gdzie πsin α ϕ (6) Natężenie światła jest proporcjonalne do kwadratu amplitudy E natężenia pola elektrycznego czyli sinα o (7) α Wyrażenie (7) przyjmuje wartość minimalną dla α± n π n,, 3, Uwzględniając (6) otrzymujemy warunek na minima dyfrakcyjne sin± n n,, 3, (8) la małych kątów sin i wówczas położenie pierwszego minimum dyfrakcyjnego określone jest przez zależność ± (8a) Znajdźmy położenia i natężenia dalszych maksimów dyfrakcyjnych. W przybliżeniu leżą one w środku między sąsiednimi minimami a więc w punktach dla których α ± n + π (9) tzn. (po uwzględnieniu (6)) π sin ± n+ π sin ± n+ (0) Podstawiając (9) do równania (7) otrzymamy w rezultacie ( ) o ( n+ ) π gdyż sin (n+ )π () Stąd otrzymujemy, że dla n,, 3, stosunek ()/ o 0,045, 0,06, 0,0083 itd. A więc natężenia maksimów bardzo szybko maleją. Rysunek 4 pokazuje krzywe dla różnych wielkości stosunku /. Obraz staje się coraz bardziej wąski, gdy / wzrasta (przy const. odpowiada to szerszej szczelinie). 4

5 Ćwiczenie O-9 Rys.4 V. yfrakcja na podwójnej szczelinie Schemat doświadczenia dyfrakcji na dwóch szczelinach przedstawia rysunek 5. Równoległa wiązka światła z lasera (padająca fala płaska) oświetla przesłonę z bardzo wąskimi szczelinami S i S. Szerokość każdej szczeliny wynosi, a odległość między ich środkami jest d. Zgodnie z zasadą Huygensa, powierzchnia każdej szczeliny staje się źródłem wtórnych fal tj. światło ulega dyfrakcji na każdej szczelinie. Ugięte fale są spójne, ponieważ powstały z czoła padającej fali płaskiej i w wyniku interferencji na ekranie 3 możemy obserwować obraz interferencyjny (przy spełnieniu warunku ()). 5

6 Ćwiczenie O-9 d laser d sin S S przesłona r r 3 ekran P P o L Rys.5 yfrakcja na dwóch szczelinach Załóżmy, że składowe pola elektrycznego dwu fal wychodzących ze szczelin S i S zmieniają się w czasie w punkcie P następująco E Eo sinωt E Eo sin( ωt+ ϕ ) () gdzie ω ( πν) jest częstością kołową fal, ϕ różnicą faz między nimi wynikającą z różnicy dróg optycznych. Zauważmy, że ϕ zależy od położenia punktu P, które z kolei przy ustalonej geometrii doświadczenia, opisywane jest przez kąt (rys. 5). Przyjmijmy też, że szczeliny są tak wąskie, że światło ugięte na każdej z nich oświetla środkową część ekranu równomiernie. Znaczy to, że E o w pobliżu środka ekranu nie zależy od położenia punktu P, a zatem od. Wypadkowe natężenie pola w punkcie P jest równe E E+ E Eo sinωt+ Eo sin( ωt+ ϕ ) (3) Po wykonaniu odpowiednich przekształceń trygonometrycznych otrzymamy E E sin( ωt+ β) (4) gdzie E jest amplitudą wypadkowego natężenia pola, która jest równa E Eo cos ϕ Eo cosβ (5) β ϕ (przekształcenia prowadzące do zależności (5) można znaleźć w. Halliday, R. Resnik Fizyka, tom, rozdział 9-7 nterferencja fal) Różnica fazy ϕ wiąże się z różnicą dróg promieni r i r (rys.5), która wynosi Z podobnej relacji jak w przypadku wzoru () można znaleźć różnicę fazy ϕ π ϕ dsin (6) d sin. (7) 6

7 Ćwiczenie O-9 π β ϕ dsin (7a) Ponieważ natężenie fali płaskiej i monochromatycznej jest proporcjonalne do kwadratu amplitudy, to dla powstałej fali ugiętej mamy ke k4e cos ϕ (8) o gdzie k jest współczynnikiem proporcjonalności. Gdyby ekran oświetlała tylko jedna szczelina natężenie fali wynosiłoby keo o Uwzględniając ostatnią zależność wyrażenie (8) można przedstawić w postaci int int 4 cos ϕ cos ϕ (8a) o m Z zależności (8a) wynika, że natężenie fali wypadkowej w maksimach od dwu wąskich szczelin jest czterokrotnie większe od tego, jakie wytworzyłaby pojedyncza szczelina. Maksima interferencyjne wystąpią dla tych kątów, dla których cos ϕ we wzorze (8a) wynosi, czyli ϕ ± nπ Uwzględniając (7) otrzymujemy warunek na maksima interferencyjne zwane głównymi d sin± n n 0,,, (9) la zakresu małych kątów sin wówczas położenie maksimów wyznacza zależność ±n (9a) d n, czyli Minima wystąpią dla tych kątów, dla których ϕ ± ( + )π d sin± n+, n 0,,, (0) a dla sin mamy ± n+ (0a) d Ze względu na to, że fale uginające się na każdej ze szczelin dają na ekranie pod różnymi kątami drgania o różnych amplitudach (gdy nie jest spełniony warunek wąskich szczelin, <<) natężenie światła w maksimach interferencyjnych będzie zależało od położenia na ekranie. Aby to uwzględnić trzeba wziąć pod uwagę wygląd obrazu dyfrakcyjnego pojedynczej szczeliny o szerokości (patrz punkt V, wzór (7)). Rzeczywisty rozkład natężenia światła na ekranie otrzymamy, gdy stałą amplitudę int m w równaniu (8a) zastąpimy zmienną amplitudą m, której zależność od kąta dana jest równaniem (7). Otrzymamy wówczas następujące wyrażenie na wypadkowe natężenie obserwowane na ekranie ϕ sin ϕ m cos m cos ϕ () ϕ π π gdzie ϕ dsin, ϕ sin. W ostatnim wzorze () opuszczono wskaźnik związany z interferencją (int). 7

8 Ćwiczenie O-9 Czynnik cos ϕ zwany czasem interferencyjnym daje szybką zależność natężenia od kąta, charakterystyczną dla dwu szczelin. Czynnik (sin ) ϕ/ ϕ daje modulację związaną z szerokością szczeliny (tzw. czynnik dyfrakcyjny). Efekt modulacji pokazuje rysunek 6. a) inf b) 0 inf 5 0 dyf c) 0 0 Rys.6 Rozkład natężeń światła w obrazach interferencyjnych dla układu dwóch szczelin (różne szerokości pojedynczych szczelin). Odległość wzajemna d szczelin na rysunkach a), b), c) jest taka sama. Linią przerywaną zaznaczono rozkład natężenia w płaszczyźnie obrazu, pochodzący od jednej szczeliny (gdy zasłonić drugą szczelinę). W zakresie małych kątów, odległość kątowa między dwoma pierwszymi minimami dyfrakcyjnymi leżącymi po prawej i lewej stronie punktu 0 (patrz rys.6 i wzór (8a)) wynosi W płaszczyźnie ekranu odpowiadająca kątowi dyf () dyf odległość liniowa x wynosi x L (a) gdzie L jest odległością ekranu od szczelin. 8

9 Ćwiczenie O-9 Zerowe maksimum dyfrakcyjne jest tym szersze im węższa jest szczelina oraz im większa jest długość fali świetlnej. Wykorzystując zależność (9a) otrzymujemy szerokość kątową maksimów głównych (interferencyjnych) int n n (3) d Jeśli przez x oznaczymy odległość liniową na ekranie między sąsiednimi maksimami (lub minimami), to będzie ona równa x L (3a) d Między dwoma pierwszymi minimami dyfrakcyjnymi powstanie k maksimów interferencyjnych x dyf d k (4) x int Jeżeli n te minimum interferencyjne pokrywa się z pierwszym minimum dyfrakcyjnym tzn., że mamy dyf int min,n n+ d dyf położenie kątowe pierwszego minimum dyfrakcyjnego, int min,n położenie kątowe minimum głównego n tego rzędu, to wówczas liczba zaobserwowanych maksimów interferencyjnych wyrażona przez stosunek odległości dwóch szczelin i ich szerokość lub przez n-ty rząd maksimum interferencyjnego wyniesie (przy uwzględnieniu wzoru (4)) d k n+ (5) W ogólnym przypadku relacja podająca związek między szerokością pojedynczej szczeliny, odległością d szczelin i obserwowaną liczbą k maksimów interferencyjnych w obszarze głównego maksimum dyfrakcyjnego nie jest dana równością (5). Stosunek d/ może być bowiem dowolną liczbą, niekoniecznie całkowitą i nieparzystą. Znając z obserwacji liczbę maksimów k, stosunek d/ można tylko oszacować: d k < k (6) V. Układ pomiarowy i metoda pomiarów. Zestaw do ćwiczenia składa się ze źródła światła spójnego (laser), z zestawu szczelin pojedynczych i podwójnych, ekranu (patrz rys. 7). Płytka ze szczelinami jest umieszczana w uchwycie znajdującym się na koniku na ławie optycznej. Obraz interferencyjny obserwuje się na ekranie. Przy pomocy zestawu doświadczalnego z rysunku 7 można wyznaczyć : ) długość fali światła laserowego, ) liczbę k maksimów interferencyjnych występujących w obrębie głównego maksimum dyfrakcyjnego, 3) szerokość pojedynczej szczeliny. 9

10 Ćwiczenie O-9 n Rys. 7 Układ pomiarowy z laserem i ekranem. ad. ługość fali Ze wzoru (3) odległość kątowa pojedynczego maksimum interferencyjnego wynosi int (7) d Z drugiej strony ta odległość kątowa może być obliczona z zależności n int k gdzie n jest odległością kątową między skrajnymi maksimami rzędu ± n, między którymi dokonuje się pomiarów ( n n ), k liczba maksimów występujących w obrębie mierzonego odcinka ekranu x n. Z reguły liczba k nie jest równa maksymalnej liczbie obserwowanych maksimów k), x n odległość liniowa między skrajnymi maksimami, dla których dokonywano pomiaru odległości (rys.7 i rys.8b). xn Ponieważ n, to L x n int (8) L (k ) Ze wzorów (7), (8) wynika równość ich prawych stron, a stąd dostaniemy ad. Liczba maksimów k d x L n ( k ). (9) Obserwowana liczba maksimów zawsze będzie liczbą nieparzystą. Gdy wszystkie maksima mają równą szerokość, to wartość stosunku szerokości szczeliny i wzajemnej odległości d spełnia warunek (5): 0

11 Ćwiczenie O-9 d k gdzie k 3, 5, 7,. Stosunek d/ może być jednak dowolną liczbą rzeczywistą większą od i wówczas liczbę oczekiwanych maksimów ustalimy w sposób następujący. Oznaczmy część całkowitą stosunku d/ przez p. Wówczas: d a) Jeśli stosunek jest równy dokładnie całkowitej nieparzystej liczbie (3, 5, 7..), to tyle równej szerokości maksimów interferencyjnych spodziewamy się zaobserwować (gdy ta liczba jest równa, to dwie szczeliny równej szerokości stanowią jedną szczelinę o szerokości ). b) Jeśli część całkowita p jest liczbą nieparzystą (czyli p n+ dla n 0,,, 3, ), ale istnieje również część ułamkowa stosunku, to liczba spodziewanych maksimów jest równa k p +. c) Jeśli część całkowita p jest liczbą parzystą (czyli p n dla n,, 3, ), to liczba oczekiwanych maksimów wynosi k p +. W przypadkach b) i c) krańcowe prawe i lewe maksima mają szerokość mniejszą niż pozostałe (patrz Uzupełnienie strona 4). ad 3. Szerokość pojedynczej szczeliny Ze wzoru () wynika, że dyf Z drugiej strony szerokość zerowego maksimum dyfrakcyjnego jest równa: x dyf L Stąd x L (30) L x V. Wykonanie ćwiczenia. Włożyć płytkę z 4 pojedynczymi szczelinami o znanych szerokościach w odpowiedni uchwyt umieszczony na koniku na ławie optycznej. Oświetlić szczelinę światłem lasera, regulując w razie konieczności położenie szczeliny względem wiązki światła laserowego (w poziomie i w pionie). Opis użytych płytek ze szczelinami: NO SLTS liczba szczelin ( lub ), SLT WTH szerokość szczeliny (w tekście instrukcji jest to ), SLT SPACE odległość szczelin (w tekście instrukcji jest to d).. Zmierzyć na ekranie odległość x między dwoma minimami leżącymi po obu stronach zerowego maksimum dyfrakcyjnego dla każdej z czterech pojedynczych szczelin (rys.7 i rys.8a). Wyniki pomiarów zapisać w tabeli. Odległość liniowa x [mm] Szczelina A 0,0 mm 3. Zmierzyć odległość L ekranu od szczelin. Szczelina B 0,04 mm Szczelina C 0,08 mm Tabela Szczelina 0,6 mm

12 Ćwiczenie O-9 4. Włożyć płytkę z 4 układami szczelin podwójnych (układy szczelin podwójnych na płytce oznaczono literami A, B, C, ). Najlepiej nie zmieniać odległości L ekranu od szczelin (pojemnika na szczeliny). 5. Policzyć liczbę k dośw wszystkich (dobrze i słabo widocznych) maksimów interferencyjnych występujących w obrębie zerowego maksimum dyfrakcyjnego dla każdego układu szczelin podwójnych (rys 8b). Tę informację proponuje się zapisać w pierwszym wierszu tabeli w formie: k równej szerokości + wąskie (lub bardzo wąskie). Jeśli nie zmieniono odległości L ekranu od szczelin, to nie zachodzi potrzeba pomiaru tej odległości ponownie. W przeciwnym przypadku trzeba zmierzyć nową odległość L. a) x x n Rys.8 a) Obraz dyfrakcyjny dla pojedynczej szczeliny o szerokości, b) układ maksimów interferencyjnych obserwowanych na ekranie dla dwu szczelin o jednakowych szerokościach x. b) n + n 0 x 6. Zmierzyć dla każdego układu szczelin podwójnych odległość liniową x n między skrajnymi dobrze widocznymi maksimami rzędu ± n (w obrębie zerowego maksimum dyfrakcyjnego). Policzyć liczbę k maksimów występujących w obrębie mierzonej odległości x n. Wyniki zapisać w tabeli. Liczba maksimów k dośw Odległość liniowa x n [mm] Liczba maksimów k Układ A dwu szczelin 0,04 mm d 0,50 mm Układ B dwu szczelin 0,04 mm d 0,500 mm Układ C dwu szczelin 0,08 mm d 0,50 mm Tabela Układ dwu szczelin 0,08 mm d 0,500 mm

13 V. Opracowanie wyników. Ćwiczenie O-9. Obliczyć długość fali światła użytego w doświadczeniu ze wzoru (9). Obliczenia wykonać dla każdego układu szczelin podwójnych i obliczyć wartość średnią. o obliczeń wykorzystać odległość szczelin d, odległość L ekranu od szczelin oraz wartości x n, k z tabeli. Porównać otrzymaną wartość długości fali z długością fali podaną dla użytego światła laserowego.. Porównać liczbę maksimów interferencyjnych, które pojawiają się w obrębie zerowego maksimum dyfrakcyjnego (k dośw w tabeli ), z liczbą wynikającą z analizy ilorazu d/ (p-kt V, podpunkt ad.) Liczba maksimów k). 3. Obliczyć szerokość pojedynczej szczeliny dla każdej z czterech szczelin korzystając ze wzoru (30). o obliczenia szerokości wykorzystać wartość długości fali podaną dla użytego światła laserowego, odległość L oraz wartości x zapisane w tabeli. Porównać otrzymane wartości z umieszczonymi przy szczelinach i sformułować wnioski. 4. Porównać obraz otrzymywany na ekranie przez układ szczelin podwójnych A z obrazem układu C oraz układ B z (różne szerokości szczelin, takie same ich odległości d). Porównać także obrazy układu A i B oraz C i (takie same szerokości szczelin, różne odległości d) i sformułować wnioski. 5. Obliczyć niepewność wyznaczenia długości fali : ( x n ) L k ± + + x L k n Niepewność wyznaczenia d przyjęto równą 0. Ocenić niepewność ( x n ), L, k. 6. Obliczyć niepewność wyznaczenia szerokości szczelin: L ( x) ± + + L x ługość fali światła laserowego użytego w ćwiczeniu wynosi: 63,8 nm. Niepewność jaką jest obarczona podana długości fali światła lasera przyjąć równą: t,0 nm. Uwaga Niepewnościami obarczone są również wyniki zaczerpnięte z literatury lub tablic fizycznych. Jeśli brak jest jakiejkolwiek informacji o niepewności, przyjmujemy, że niepewność tablicowa t jest równa 0 jednostkom ostatniego miejsca dziesiętnego. UWAGA Laser włączać tylko na czas przeprowadzania pomiarów. Nie oświetlać oczu światłem laserowym. 3

14 Ćwiczenie O-9 Uzupełnienie a) d 7 0 b) d 8 0 c) d 9 0 Rys.9 Rozkład natężeń światła dla układu dwóch szczelin. Na rysunkach a), b), c) szerokość szczelin jest taka sama, natomiast odległość wzajemna d jest różna. 4

15 Ćwiczenie O-9. Gdy stosunek d/ jest dokładnie równy 7 (rys. 8a), to wówczas pierwsze minimum dyfrakcyjne pokrywa się z czwartym minimum interferencyjnym (n 3).W obrębie głównego maksimum dyfrakcyjnego mieści się dokładnie k 7 maksimów interferencyjnych równej szerokości.. Gdy d/ rośnie od 7 do 8, pojawiają się dodatkowo dwa skrajne maksima (prążki). Będzie ich więc teraz 9 szt. Początkowo te dwa nowe będą wąskie (a więc słabo widoczne) a przy stosunku d/ 8 ich szerokość wyniesie połowę standardowej szerokości maksimów (rys. 8b). 3. Gdy d/ rośnie dalej od 8 do 9 obserwuje się w dalszym ciągu k 9 maksimów (prążków), przy czym dwa skrajne stają się coraz szersze. 4. Gdy d/ 9 (rys.9c) skrajne prążki osiągają szerokość pozostałych maksimów. Widocznych jest k 9 maksimów jednakowej szerokości. Teraz pierwsze minimum dyfrakcyjne pokrywa się z piątym minimum interferencyjnym (n 4). Obserwowana liczba maksimów zawsze będzie liczbą nieparzystą. Gdy wszystkie maksima mają równą szerokość, to wartość stosunku szerokości szczeliny i wzajemnej odległości d spełnia warunek d k gdzie k 3, 5, 7,. Z analizy przedstawionego przykładu wynika, że możemy zaobserwować taką samą liczbę maksimów (chociaż nie wszystkie są jednakowej szerokości) przy różnym stosunku d/. Z ilości obserwowanych maksimów nie można więc uzyskać jednoznacznej informacji o wartości stosunku d/. Natomiast z analizy wartości tego stosunku można uzyskać informacje o liczbie maksimów możliwych do zaobserwowania (patrz punkt V, ad. Liczba maksimów k, przypadki a), b), c)). Przykład d 0,6 mm, 0,04 mm d 0, 6mm 3,0 k 3 (przypadek a)). 0, 04mm Przykład d 0,5 mm, 0,04 mm d 0,5mm,5, p, k p + 3 (przypadek b)). 0,04mm Przykład 3 d 0,0 mm, 0,04 mm d 0, 0mm 0,0 p 0, k p + (przypadek c)). 0, 04mm 5

= sin. = 2Rsin. R = E m. = sin

= sin. = 2Rsin. R = E m. = sin Natężenie światła w obrazie dyfrakcyjnym Autorzy: Zbigniew Kąkol, Piotr Morawski Chcemy teraz znaleźć wyrażenie na rozkład natężenia w całym ekranie w funkcji kąta θ. Szczelinę dzielimy na N odcinków i

Bardziej szczegółowo

18 K A T E D R A F I ZYKI STOSOWAN E J

18 K A T E D R A F I ZYKI STOSOWAN E J 18 K A T E D R A F I ZYKI STOSOWAN E J P R A C O W N I A F I Z Y K I Ćw. 18. Wyznaczanie długości fal świetlnych diody laserowej przy pomocy siatki dyfrakcyjnej Wprowadzenie Światło jest promieniowaniem

Bardziej szczegółowo

LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE

LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE Ćwiczenie nr 6 Temat: Wyznaczenie stałej siatki dyfrakcyjnej i dyfrakcja światła na otworach kwadratowych i okrągłych. 1. Wprowadzenie Fale

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie 12 (44) Wyznaczanie długości fali świetlnej przy pomocy siatki dyfrakcyjnej

Ćwiczenie 12 (44) Wyznaczanie długości fali świetlnej przy pomocy siatki dyfrakcyjnej Ćwiczenie 12 (44) Wyznaczanie długości fali świetlnej przy pomocy siatki dyfrakcyjnej Wprowadzenie Światło widzialne jest to promieniowanie elektromagnetyczne (zaburzenie poła elektromagnetycznego rozchodzące

Bardziej szczegółowo

OPTYKA FALOWA. W zjawiskach takich jak interferencja, dyfrakcja i polaryzacja światło wykazuje naturę

OPTYKA FALOWA. W zjawiskach takich jak interferencja, dyfrakcja i polaryzacja światło wykazuje naturę OPTYKA FALOWA W zjawiskach takich jak interferencja, dyfrakcja i polaryzacja światło wykazuje naturę falową. W roku 8 Thomas Young wykonał doświadczenie, które pozwoliło wyznaczyć długość fali światła.

Bardziej szczegółowo

Rys. 1 Interferencja dwóch fal sferycznych w punkcie P.

Rys. 1 Interferencja dwóch fal sferycznych w punkcie P. Ćwiczenie 4 Doświadczenie interferencyjne Younga Wprowadzenie teoretyczne Charakterystyczną cechą fal jest ich zdolność do interferencji. Światło jako fala elektromagnetyczna również może interferować.

Bardziej szczegółowo

Pomiar długości fali świetlnej i stałej siatki dyfrakcyjnej.

Pomiar długości fali świetlnej i stałej siatki dyfrakcyjnej. POLITECHNIKA ŚLĄSKA WYDZIAŁ CHEMICZNY KATEDRA FIZYKOCHEMII I TECHNOLOGII POLIMERÓW LABORATORIUM Z FIZYKI Pomiar długości fali świetlnej i stałej siatki dyfrakcyjnej. Wprowadzenie Przy opisie zjawisk takich

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie rozmiarów szczelin i przeszkód za pomocą światła laserowego

Wyznaczanie rozmiarów szczelin i przeszkód za pomocą światła laserowego Ćwiczenie O5 Wyznaczanie rozmiarów szczelin i przeszkód za pomocą światła laserowego O5.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest wykorzystanie zjawiska dyfrakcji i interferencji światła do wyznaczenia rozmiarów

Bardziej szczegółowo

9. Optyka Interferencja w cienkich warstwach. λ λ

9. Optyka Interferencja w cienkich warstwach. λ λ 9. Optyka 9.3. nterferencja w cienkich warstwach. Światło odbijając się od ośrodka optycznie gęstszego ( o większy n) zienia fazę. Natoiast gdy odbicie zachodzi od powierzchni ośrodka optycznie rzadszego,

Bardziej szczegółowo

Wykład 27 Dyfrakcja Fresnela i Fraunhofera

Wykład 27 Dyfrakcja Fresnela i Fraunhofera Wykład 7 Dyfrakcja Fresnela i Fraunhofera Zjawisko dyfrakcji (ugięcia) światła odkrył Grimaldi (XVII w). Polega ono na uginaniu się promieni świetlnych przechodzących w pobliżu przeszkody (np. brzeg szczeliny).

Bardziej szczegółowo

Fizyka elektryczność i magnetyzm

Fizyka elektryczność i magnetyzm Fizyka elektryczność i magnetyzm W5 5. Wybrane zagadnienia z optyki 5.1. Światło jako część widma fal elektromagnetycznych. Fale elektromagnetyczne, które współczesny człowiek potrafi wytwarzać, i wykorzystywać

Bardziej szczegółowo

Fala jest zaburzeniem, rozchodzącym się w ośrodku, przy czym żadna część ośrodka nie wykonuje zbyt dużego ruchu

Fala jest zaburzeniem, rozchodzącym się w ośrodku, przy czym żadna część ośrodka nie wykonuje zbyt dużego ruchu Ruch falowy Fala jest zaburzeniem, rozchodzącym się w ośrodku, przy czym żadna część ośrodka nie wykonuje zbyt dużego ruchu Fala rozchodzi się w przestrzeni niosąc ze sobą energię, ale niekoniecznie musi

Bardziej szczegółowo

Dyfrakcja. interferencja światła. dr inż. Romuald Kędzierski

Dyfrakcja. interferencja światła. dr inż. Romuald Kędzierski Dyfrakcja i interferencja światła. dr inż. Romuald Kędzierski Zasada Huygensa - przypomnienie Każdy punkt ośrodka, do którego dotarło czoło fali można uważać za źródło nowej fali kulistej. Fale te zwane

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie 4. Doświadczenie interferencyjne Younga. Rys. 1

Ćwiczenie 4. Doświadczenie interferencyjne Younga. Rys. 1 Ćwiczenie 4 Doświadczenie interferencyjne Younga Wprowadzenie teoretyczne Charakterystyczną cechą fal jest ich zdolność do interferencji. Światło jako fala elektromagnetyczna również może interferować.

Bardziej szczegółowo

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ ĆWICZENIE 84 WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ Cel ćwiczenia: Wyznaczenie długości fali emisji lasera lub innego źródła światła monochromatycznego, wyznaczenie stałej siatki

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie: "Zagadnienia optyki"

Ćwiczenie: Zagadnienia optyki Ćwiczenie: "Zagadnienia optyki" Opracowane w ramach projektu: "Wirtualne Laboratoria Fizyczne nowoczesną metodą nauczania realizowanego przez Warszawską Wyższą Szkołę Informatyki. Zakres ćwiczenia: 1.

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie 42 WYZNACZANIE OGNISKOWEJ SOCZEWKI CIENKIEJ. Wprowadzenie teoretyczne.

Ćwiczenie 42 WYZNACZANIE OGNISKOWEJ SOCZEWKI CIENKIEJ. Wprowadzenie teoretyczne. Ćwiczenie 4 WYZNACZANIE OGNISKOWEJ SOCZEWKI CIENKIEJ Wprowadzenie teoretyczne. Soczewka jest obiektem izycznym wykonanym z materiału przezroczystego o zadanym kształcie i symetrii obrotowej. Interesować

Bardziej szczegółowo

OPTYKA FALOWA I (FTP2009L) Ćwiczenie 2. Dyfrakcja światła na szczelinach.

OPTYKA FALOWA I (FTP2009L) Ćwiczenie 2. Dyfrakcja światła na szczelinach. OPTYKA FALOWA I (FTP2009L) Ćwiczenie 2. Dyfrakcja światła na szczelinach. Zagadnienia, które należy znać przed wykonaniem ćwiczenia: Dyfrakcja światła to zjawisko fizyczne zmiany kierunku rozchodzenia

Bardziej szczegółowo

POMIAR PRĘDKOŚCI DŹWIĘKU METODĄ REZONANSU I METODĄ SKŁADANIA DRGAŃ WZAJEMNIE PROSTOPADŁYCH

POMIAR PRĘDKOŚCI DŹWIĘKU METODĄ REZONANSU I METODĄ SKŁADANIA DRGAŃ WZAJEMNIE PROSTOPADŁYCH Ćwiczenie 5 POMIR PRĘDKOŚCI DŹWIĘKU METODĄ REZONNSU I METODĄ SKŁDNI DRGŃ WZJEMNIE PROSTOPDŁYCH 5.. Wiadomości ogólne 5... Pomiar prędkości dźwięku metodą rezonansu Wyznaczanie prędkości dźwięku metodą

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie O3-A3 BADANIE DYFRAKCJI NA SZCZELINIE I SIAT- CE DYFRAKCYJNEJ Wstęp teoretyczny

Ćwiczenie O3-A3 BADANIE DYFRAKCJI NA SZCZELINIE I SIAT- CE DYFRAKCYJNEJ Wstęp teoretyczny Ćwiczenie O3-A3 BADANIE DYFRAKCJI NA SZCZELINIE I SIAT- CE DYFRAKCYJNEJ Wstęp teoretyczny Rozważania dotyczące natury światła, doprowadziły do odkrycia i opisania wielu zjawisk związanych z jego rozchodzeniem

Bardziej szczegółowo

LASERY I ICH ZASTOSOWANIE

LASERY I ICH ZASTOSOWANIE LASERY I ICH ZASTOSOWANIE Laboratorium Instrukcja do ćwiczenia nr 3 Temat: Efekt magnetooptyczny 5.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z metodą modulowania zmiany polaryzacji światła oraz

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie M-2 Pomiar przyśpieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego Cel ćwiczenia: II. Przyrządy: III. Literatura: IV. Wstęp. l Rys.

Ćwiczenie M-2 Pomiar przyśpieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego Cel ćwiczenia: II. Przyrządy: III. Literatura: IV. Wstęp. l Rys. Ćwiczenie M- Pomiar przyśpieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego. Cel ćwiczenia: pomiar przyśpieszenia ziemskiego przy pomocy wahadła fizycznego.. Przyrządy: wahadło rewersyjne, elektroniczny

Bardziej szczegółowo

BADANIE I ACHROMATYZACJA PRĄŻKÓW INTERFERENCYJNYCH TWORZONYCH ZA POMOCĄ ZWIERCIADŁA LLOYDA

BADANIE I ACHROMATYZACJA PRĄŻKÓW INTERFERENCYJNYCH TWORZONYCH ZA POMOCĄ ZWIERCIADŁA LLOYDA BADANIE I ACHROMATYZACJA PRĄŻKÓW INTERFERENCYJNYCH TWORZONYCH ZA POMOCĄ ZWIERCIADŁA LLOYDA Celem ćwiczenia jest: 1. demonstracja dużej liczby prążków w interferometrze Lloyda z oświetleniem monochromatycznym,

Bardziej szczegółowo

Problemy optyki falowej. Teoretyczne podstawy zjawisk dyfrakcji, interferencji i polaryzacji światła.

Problemy optyki falowej. Teoretyczne podstawy zjawisk dyfrakcji, interferencji i polaryzacji światła. . Teoretyczne podstawy zjawisk dyfrakcji, interferencji i polaryzacji światła. Rozwiązywanie zadań wykorzystujących poznane prawa I LO im. Stefana Żeromskiego w Lęborku 27 luty 2012 Dyfrakcja światła laserowego

Bardziej szczegółowo

BADANIE INTERFEROMETRU YOUNGA

BADANIE INTERFEROMETRU YOUNGA Celem ćwiczenia jest: BADANIE INTERFEROMETRU YOUNGA 1. poznanie podstawowych właściwości interferometru z podziałem czoła fali w oświetleniu monochromatycznym i świetle białym, 2. demonstracja możliwości

Bardziej szczegółowo

Prawa optyki geometrycznej

Prawa optyki geometrycznej Optyka Podstawowe pojęcia Światłem nazywamy fale elektromagnetyczne, o długościach, na które reaguje oko ludzkie, tzn. 380-780 nm. O falowych własnościach światła świadczą takie zjawiska, jak ugięcie (dyfrakcja)

Bardziej szczegółowo

Interferencja i dyfrakcja

Interferencja i dyfrakcja Podręcznik metodyczny dla nauczycieli Interferencja i dyfrakcja Politechnika Gdańska, Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej ul. Narutowicza 11/12, 80-233 Gdańsk, tel. +48 58 348 63 70 http://e-doswiadczenia.mif.pg.gda.pl

Bardziej szczegółowo

Interferencja i dyfrakcja

Interferencja i dyfrakcja Podręcznik zeszyt ćwiczeń dla uczniów Interferencja i dyfrakcja Politechnika Gdańska, Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej ul. Narutowicza 11/12, 80-233 Gdańsk, tel. +48 58 348 63 70 http://e-doswiadczenia.mif.pg.gda.pl

Bardziej szczegółowo

Wykład XIV. wiatła. Younga. Younga. Doświadczenie. Younga

Wykład XIV. wiatła. Younga. Younga. Doświadczenie. Younga Wykład XIV Poglądy na naturęświat wiatła Dyfrakcja i interferencja światła rozwój poglądów na naturę światła doświadczenie spójność światła interferencja w cienkich warstwach interferometr Michelsona dyfrakcja

Bardziej szczegółowo

Optyka falowa. dr inż. Ireneusz Owczarek CMF PŁ 2012/13

Optyka falowa. dr inż. Ireneusz Owczarek CMF PŁ  2012/13 Optyka falowa dr inż. Ireneusz Owczarek CMF PŁ ireneusz.owczarek@p.lodz.pl http://cmf.p.lodz.pl/iowczarek 2012/13 Plan wykładu Spis treści 1. Fale elektromagnetyczne 2 1.1. Model falowy światła...........................................

Bardziej szczegółowo

LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE. Ćwiczenie nr 3 Temat: Wyznaczenie ogniskowej soczewek za pomocą ławy optycznej.

LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE. Ćwiczenie nr 3 Temat: Wyznaczenie ogniskowej soczewek za pomocą ławy optycznej. LABORATORIUM FIZYKI PAŃSTWOWEJ WYŻSZEJ SZKOŁY ZAWODOWEJ W NYSIE Ćwiczenie nr 3 Temat: Wyznaczenie ogniskowej soczewek za pomocą ławy optycznej.. Wprowadzenie Soczewką nazywamy ciało przezroczyste ograniczone

Bardziej szczegółowo

pobrano z serwisu Fizyka Dla Każdego - http://fizyka.dk - zadania z fizyki, wzory fizyczne, fizyka matura

pobrano z serwisu Fizyka Dla Każdego - http://fizyka.dk - zadania z fizyki, wzory fizyczne, fizyka matura 12. Fale elektromagnetyczne zadania z arkusza I 12.5 12.1 12.6 12.2 12.7 12.8 12.9 12.3 12.10 12.4 12.11 12. Fale elektromagnetyczne - 1 - 12.12 12.20 12.13 12.14 12.21 12.22 12.15 12.23 12.16 12.24 12.17

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie zależności współczynnika załamania światła od długości fali światła

Wyznaczanie zależności współczynnika załamania światła od długości fali światła Ćwiczenie O3 Wyznaczanie zależności współczynnika załamania światła od długości fali światła O3.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest zbadanie zależności współczynnika załamania światła od długości fali

Bardziej szczegółowo

2.6.3 Interferencja fal.

2.6.3 Interferencja fal. RUCH FALOWY 1.6.3 Interferencja fal. Pojęcie interferencja odnosi się do fizycznych efektów nie zakłóconego nakładania się dwóch lub więcej ciągów falowych. Doświadczenie uczy, że fale mogą przebiegać

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie współczynnika załamania światła

Wyznaczanie współczynnika załamania światła Ćwiczenie O2 Wyznaczanie współczynnika załamania światła O2.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest wyznaczenie współczynnika załamania światła dla przeźroczystych, płaskorównoległych płytek wykonanych z

Bardziej szczegółowo

Zjawisko interferencji fal

Zjawisko interferencji fal Zjawisko interferencji fal Interferencja to efekt nakładania się fal (wzmacnianie i osłabianie się ruchu falowego widoczne w zmianach amplitudy i natęŝenia fal) w którym zachodzi stabilne w czasie ich

Bardziej szczegółowo

Na ostatnim wykładzie

Na ostatnim wykładzie Na ostatnim wykładzie Falę elektromagnetyczną możemy przedstawić podając jej kierunek rozchodzenia się (promień) albo czoła fali (umowne powierzchnie, na których wartość natężenia pola elektrycznego jest

Bardziej szczegółowo

Badanie zjawisk optycznych przy użyciu zestawu Laser Kit

Badanie zjawisk optycznych przy użyciu zestawu Laser Kit LABORATORIUM OPTOELEKTRONIKI Ćwiczenie 5 Badanie zjawisk optycznych przy użyciu zestawu Laser Kit Cel ćwiczenia: Zapoznanie studentów ze zjawiskami optycznymi. Badane elementy: Zestaw ćwiczeniowy Laser

Bardziej szczegółowo

POMIAR DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ I SPEKTROMETRU

POMIAR DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ I SPEKTROMETRU Politechnika Warszawska Wydział Fizyki Laboratorium Fizyki I P Irma Śledzińska 4 POMIAR DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ I SPEKTROMETRU 1. Podstawy fizyczne Fala elektromagnetyczna

Bardziej szczegółowo

LABORATORIUM Z FIZYKI Ć W I C Z E N I E N R 2 ULTRADZWIĘKOWE FALE STOJACE - WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FAL

LABORATORIUM Z FIZYKI Ć W I C Z E N I E N R 2 ULTRADZWIĘKOWE FALE STOJACE - WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FAL Projekt Plan rozwoju Politechniki Częstochowskiej współfinansowany ze środków UNII EUROPEJSKIEJ w ramach EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU SPOŁECZNEGO Numer Projektu: POKL.4.1.1--59/8 INSTYTUT FIZYKI WYDZIAŁ INŻYNIERII

Bardziej szczegółowo

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ ĆWICZEIE 8 WYZACZAIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJEJ Opis teoretyczny do ćwiczenia zamieszczony jest na stronie www.wtc.wat.edu.pl w dziale DYDAKTYKA FIZYKA ĆWICZEIA LABORATORYJE. Opis

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie 53. Soczewki

Ćwiczenie 53. Soczewki Ćwiczenie 53. Soczewki Małgorzata Nowina-Konopka, Andrzej Zięba Cel ćwiczenia Pomiar ogniskowych soczewki skupiającej i układu soczewek (skupiająca i rozpraszająca), obliczenie ogniskowej soczewki rozpraszającej.

Bardziej szczegółowo

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ

WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ ĆWICZENIE 8 WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ. Wykaz przyrządów Transmisyjne siatki dyfrakcyjne (S) : typ A -0 linii na milimetr oraz typ B ; Laser lub inne źródło światła

Bardziej szczegółowo

Badanie przy użyciu stolika optycznego lub ławy optycznej praw odbicia i załamania światła. Wyznaczanie ogniskowej soczewki metodą Bessela.

Badanie przy użyciu stolika optycznego lub ławy optycznej praw odbicia i załamania światła. Wyznaczanie ogniskowej soczewki metodą Bessela. Badanie przy użyciu stolika optycznego lub ławy optycznej praw odbicia i załamania światła. Wyznaczanie ogniskowej soczewki metodą Bessela. I LO im. Stefana Żeromskiego w Lęborku 20 luty 2012 Stolik optyczny

Bardziej szczegółowo

Wykład FIZYKA II 8. Optyka falowa Dr hab. inż. Władysław Artur Woźniak Instytut Fizyki Politechniki Wrocławskiej http://www.if.pwr.wroc.pl/~wozniak/ Nakładanie się fal nazywamy ogólnie superpozycją. Nakładanie

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie wartości współczynnika załamania

Wyznaczanie wartości współczynnika załamania Grzegorz F. Wojewoda Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 1 Bydgoszcz Wyznaczanie wartości współczynnika załamania Jest dobrze! Nareszcie można sprawdzić doświadczalnie wartości współczynników załamania

Bardziej szczegółowo

Dyfrakcja światła na otworze kołowym, czyli po co fizykowi całkowanie numeryczne?

Dyfrakcja światła na otworze kołowym, czyli po co fizykowi całkowanie numeryczne? FOTON 117, Lato 01 35 Dyfrakcja światła na otworze kołowym, czyli po co fizykowi całkowanie numeryczne? Jerzy Ginter Uniwersytet Warszawski Postawienie problemu Światło ma naturę falową, ulega więc dyfrakcji.

Bardziej szczegółowo

Badanie rozkładu pola elektrycznego

Badanie rozkładu pola elektrycznego Ćwiczenie 8 Badanie rozkładu pola elektrycznego 8.1. Zasada ćwiczenia W wannie elektrolitycznej umieszcza się dwie metalowe elektrody, połączone ze źródłem zmiennego napięcia. Kształt przekrojów powierzchni

Bardziej szczegółowo

Ć W I C Z E N I E N R O-6

Ć W I C Z E N I E N R O-6 INSTYTUT FIZYKI WYDZIAŁ INŻYNIERII PRODUKCJI I TECHNOLOGII MATERIAŁÓW POLITECHNIKA CZĘSTOCHOWSKA PRACOWNIA OPTYKI Ć W I C Z E N I E N R O-6 WYZNACZANIE DŁUGOŚCI FAL PODSTAWOWYCH BARW W WIDMIE ŚWIATŁA BIAŁEGO

Bardziej szczegółowo

5.1. Powstawanie i rozchodzenie się fal mechanicznych.

5.1. Powstawanie i rozchodzenie się fal mechanicznych. 5. Fale mechaniczne 5.1. Powstawanie i rozchodzenie się fal mechanicznych. Ruch falowy jest zjawiskiem bardzo rozpowszechnionym w przyrodzie. Spotkałeś się z pewnością w życiu codziennym z takimi pojęciami

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie 363. Polaryzacja światła sprawdzanie prawa Malusa. Początkowa wartość kąta 0..

Ćwiczenie 363. Polaryzacja światła sprawdzanie prawa Malusa. Początkowa wartość kąta 0.. Nazwisko... Data... Nr na liście... Imię... Wydział... Dzień tyg.... Godzina... Polaryzacja światła sprawdzanie prawa Malusa Początkowa wartość kąta 0.. 1 25 49 2 26 50 3 27 51 4 28 52 5 29 53 6 30 54

Bardziej szczegółowo

LABORATORIUM OPTYKI GEOMETRYCZNEJ

LABORATORIUM OPTYKI GEOMETRYCZNEJ LABORATORIUM OPTYKI GEOMETRYCZNEJ POMIAR KRZYWIZNY SOCZEWEK 1. Cel dwiczenia Zapoznanie z niektórymi metodami badania krzywizny soczewek. 2. Zakres wymaganych zagadnieo: Zjawisko dyfrakcji i interferencji

Bardziej szczegółowo

WŁASNOŚCI FAL ELEKTROMAGNETYCZNYCH: INTERFERENCJA, DYFRAKCJA, POLARYZACJA

WŁASNOŚCI FAL ELEKTROMAGNETYCZNYCH: INTERFERENCJA, DYFRAKCJA, POLARYZACJA WŁASNOŚCI FAL ELEKTROMAGNETYCZNYCH: INTERFERENCJA, DYFRAKCJA, POLARYZACJA 1. Interferencja fal z dwóch źródeł 2. Fale koherentne i niekoherentne 3. Interferencja fal z wielu źródeł 4. Zasada Huygensa 5.

Bardziej szczegółowo

28 Optyka geometryczna i falowa

28 Optyka geometryczna i falowa MODUŁ IX Moduł IX- Optyka geometryczna i falowa 8 Optyka geometryczna i falowa 8. Wstęp Promieniowanie świetlne, o którym będziemy mówić w poniższych rozdziałach jest pewnym, niewielkim wycinkiem widma

Bardziej szczegółowo

Sposób wykonania ćwiczenia. Płytka płasko-równoległa. Rys. 1. Wyznaczanie współczynnika załamania materiału płytki : A,B,C,D punkty wbicia szpilek ; s

Sposób wykonania ćwiczenia. Płytka płasko-równoległa. Rys. 1. Wyznaczanie współczynnika załamania materiału płytki : A,B,C,D punkty wbicia szpilek ; s WYZNACZANIE WSPÓŁCZYNNIKA ZAŁAMANIA ŚWIATŁA METODĄ SZPILEK I ZA POMOCĄ MIKROSKOPU Cel ćwiczenia: 1. Zapoznanie z budową i zasadą działania mikroskopu optycznego.. Wyznaczenie współczynnika załamania światła

Bardziej szczegółowo

Pomiar drogi koherencji wybranych źródeł światła

Pomiar drogi koherencji wybranych źródeł światła Politechnika Gdańska WYDZIAŁ ELEKTRONIKI TELEKOMUNIKACJI I INFORMATYKI Katedra Optoelektroniki i Systemów Elektronicznych Pomiar drogi koherencji wybranych źródeł światła Instrukcja do ćwiczenia laboratoryjnego

Bardziej szczegółowo

40. Międzynarodowa Olimpiada Fizyczna Meksyk, lipca 2009 r. DWÓJŁOMNOŚĆ MIKI

40. Międzynarodowa Olimpiada Fizyczna Meksyk, lipca 2009 r. DWÓJŁOMNOŚĆ MIKI ZADANIE DOŚWIADCZALNE 2 DWÓJŁOMNOŚĆ MIKI W tym doświadczeniu zmierzysz dwójłomność miki (kryształu szeroko używanego w optycznych elementach polaryzujących). WYPOSAŻENIE Oprócz elementów 1), 2) i 3) powinieneś

Bardziej szczegółowo

Pomiar ogniskowych soczewek metodą Bessela

Pomiar ogniskowych soczewek metodą Bessela Ćwiczenie O4 Pomiar ogniskowych soczewek metodą Bessela O4.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest wyznaczenie ogniskowych soczewek skupiających oraz rozpraszających z zastosowaniem o metody Bessela. O4.2.

Bardziej szczegółowo

POMIAR ODLEGŁOŚCI OGNISKOWYCH SOCZEWEK. Instrukcja wykonawcza

POMIAR ODLEGŁOŚCI OGNISKOWYCH SOCZEWEK. Instrukcja wykonawcza ĆWICZENIE 77 POMIAR ODLEGŁOŚCI OGNISKOWYCH SOCZEWEK Instrukcja wykonawcza 1. Wykaz przyrządów Ława optyczna z podziałką, oświetlacz z zasilaczem i płytka z wyciętym wzorkiem, ekran Komplet soczewek z oprawkami

Bardziej szczegółowo

Ćwiczenie nr 71: Dyfrakcja światła na szczelinie pojedynczej i podwójnej

Ćwiczenie nr 71: Dyfrakcja światła na szczelinie pojedynczej i podwójnej Wydział Imię i nazwisko 1. 2. Rok Grupa Zespół PRACOWNIA Temat: Nr ćwiczenia FIZYCZNA WFiIS AGH Data wykonania Data oddania Zwrot do popr. Data oddania Data zaliczenia OCENA Ćwiczenie nr 71: Dyfrakcja

Bardziej szczegółowo

Laboratorium techniki laserowej Ćwiczenie 2. Badanie profilu wiązki laserowej

Laboratorium techniki laserowej Ćwiczenie 2. Badanie profilu wiązki laserowej Laboratorium techniki laserowej Ćwiczenie 2. Badanie profilu wiązki laserowej 1. Katedra Optoelektroniki i Systemów Elektronicznych, WETI, Politechnika Gdaoska Gdańsk 2006 1. Wstęp Pomiar profilu wiązki

Bardziej szczegółowo

Badanie rozkładu pola magnetycznego przewodników z prądem

Badanie rozkładu pola magnetycznego przewodników z prądem Ćwiczenie E7 Badanie rozkładu pola magnetycznego przewodników z prądem E7.1. Cel ćwiczenia Prąd elektryczny płynący przez przewodnik wytwarza wokół niego pole magnetyczne. Ćwiczenie polega na pomiarze

Bardziej szczegółowo

WYZNACZANIE PROMIENIA KRZYWIZNY SOCZEWKI I DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ PIERŚCIENI NEWTONA

WYZNACZANIE PROMIENIA KRZYWIZNY SOCZEWKI I DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ PIERŚCIENI NEWTONA Ćwiczenie 81 A. ubica WYZNACZANIE PROMIENIA RZYWIZNY SOCZEWI I DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ PIERŚCIENI NEWTONA Cel ćwiczenia: poznanie prążków interferencyjnych równej grubości, wykorzystanie tego

Bardziej szczegółowo

Rozważania rozpoczniemy od fal elektromagnetycznych w próżni. Dla próżni równania Maxwella w tzw. postaci różniczkowej są następujące:

Rozważania rozpoczniemy od fal elektromagnetycznych w próżni. Dla próżni równania Maxwella w tzw. postaci różniczkowej są następujące: Rozważania rozpoczniemy od fal elektromagnetycznych w próżni Dla próżni równania Maxwella w tzw postaci różniczkowej są następujące:, gdzie E oznacza pole elektryczne, B indukcję pola magnetycznego a i

Bardziej szczegółowo

GWIEZDNE INTERFEROMETRY MICHELSONA I ANDERSONA

GWIEZDNE INTERFEROMETRY MICHELSONA I ANDERSONA GWIEZNE INTERFEROMETRY MICHELSONA I ANERSONA Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest zestawienie i demonstracja modelu gwiezdnego interferometru Andersona oraz laboratoryjny pomiar wymiaru sztucznej gwiazdy.

Bardziej szczegółowo

Laboratorium techniki laserowej. Ćwiczenie 3. Pomiar drgao przy pomocy interferometru Michelsona

Laboratorium techniki laserowej. Ćwiczenie 3. Pomiar drgao przy pomocy interferometru Michelsona Laboratorium techniki laserowej Ćwiczenie 3. Pomiar drgao przy pomocy interferometru Michelsona Katedra Optoelektroniki i Systemów Elektronicznych, WET, Politechnika Gdaoska Gdańsk 006 1. Wstęp Celem ćwiczenia

Bardziej szczegółowo

O 2 O 1. Temat: Wyznaczenie przyspieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego

O 2 O 1. Temat: Wyznaczenie przyspieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego msg M 7-1 - Temat: Wyznaczenie przyspieszenia ziemskiego za pomocą wahadła rewersyjnego Zagadnienia: prawa dynamiki Newtona, moment sił, moment bezwładności, dynamiczne równania ruchu wahadła fizycznego,

Bardziej szczegółowo

LASERY I ICH ZASTOSOWANIE

LASERY I ICH ZASTOSOWANIE LASERY I ICH ZASTOSOWANIE Laboratorium Instrukcja do ćwiczenia nr 5 Temat: Interferometr Michelsona 7.. Cel i zakres ćwiczenia 7 INTERFEROMETR MICHELSONA Celem ćwiczenia jest zapoznanie się z budową i

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona

Wyznaczanie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona Politechnika Łódzka FTIMS Kierunek: Informatyka rok akademicki: 2008/2009 sem. 2. grupa II Termin: 26 V 2009 Nr. ćwiczenia: 412 Temat ćwiczenia: Wyznaczanie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona

Bardziej szczegółowo

Metody Optyczne w Technice. Wykład 5 Interferometria laserowa

Metody Optyczne w Technice. Wykład 5 Interferometria laserowa Metody Optyczne w Technice Wykład 5 nterferometria laserowa Promieniowanie laserowe Wiązka monochromatyczna Duża koherencja przestrzenna i czasowa Niewielka rozbieżność wiązki Duża moc Największa możliwa

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym

Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym Ćwiczenie 11B Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym 11B.1. Zasada ćwiczenia Na zamkniętą pętlę przewodnika z prądem, umieszczoną w jednorodnym polu magnetycznym, działa skręcający

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie współczynnika sprężystości sprężyn i ich układów

Wyznaczanie współczynnika sprężystości sprężyn i ich układów Ćwiczenie 63 Wyznaczanie współczynnika sprężystości sprężyn i ich układów 63.1. Zasada ćwiczenia W ćwiczeniu określa się współczynnik sprężystości pojedynczych sprężyn i ich układów, mierząc wydłużenie

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie długości fali świetlnej za pomocą spektrometru siatkowego

Wyznaczanie długości fali świetlnej za pomocą spektrometru siatkowego Politechnika Łódzka FTIMS Kierunek: Informatyka rok akademicki: 2008/2009 sem. 2. grupa II Termin: 19 V 2009 Nr. ćwiczenia: 413 Temat ćwiczenia: Wyznaczanie długości fali świetlnej za pomocą spektrometru

Bardziej szczegółowo

ZADANIE O5 DOŚWIADCZENIE YOUNGA DLA ŚWIATŁA LASEROWEGO

ZADANIE O5 DOŚWIADCZENIE YOUNGA DLA ŚWIATŁA LASEROWEGO ZADANIE O5 DOŚWIADCZENIE YOUNGA DLA ŚWIATŁA LASEROWEGO Cel ćwiczenia Dane uzyskane w trakcie wykonywania tego ćwiczenia mogą posłużyć do wyznaczenia: A. parametrów szczelin, zakładając, że długość fali

Bardziej szczegółowo

LABORATORIUM POMIARY W AKUSTYCE. ĆWICZENIE NR 4 Pomiar współczynników pochłaniania i odbicia dźwięku oraz impedancji akustycznej metodą fali stojącej

LABORATORIUM POMIARY W AKUSTYCE. ĆWICZENIE NR 4 Pomiar współczynników pochłaniania i odbicia dźwięku oraz impedancji akustycznej metodą fali stojącej LABORATORIUM POMIARY W AKUSTYCE ĆWICZENIE NR 4 Pomiar współczynników pochłaniania i odbicia dźwięku oraz impedancji akustycznej metodą fali stojącej 1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest poznanie metody

Bardziej szczegółowo

Opis matematyczny odbicia światła od zwierciadła kulistego i przejścia światła przez soczewki.

Opis matematyczny odbicia światła od zwierciadła kulistego i przejścia światła przez soczewki. Opis matematyczny odbicia światła od zwierciadła kulistego i przejścia światła przez soczewki. 1. Równanie soczewki i zwierciadła kulistego. Z podobieństwa trójkątów ABF i LFD (patrz rysunek powyżej) wynika,

Bardziej szczegółowo

Politechnika Warszawska Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki Zakład Optoelektroniki

Politechnika Warszawska Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki Zakład Optoelektroniki Politechnika Warszawska Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki Zakład Optoelektroniki LASEROWY POMIAR ODLEGŁOŚCI INTERFEROMETREM MICHELSONA Instrukcja wykonawcza do ćwiczenia laboratoryjnego ćwiczenie

Bardziej szczegółowo

OPTYKA KWANTOWA Wykład dla 5. roku Fizyki

OPTYKA KWANTOWA Wykład dla 5. roku Fizyki OPTYKA KWANTOWA Wykład dla 5. roku Fizyki c Adam Bechler 006 Instytut Fizyki Uniwersytetu Szczecińskiego Równania (3.7), pomimo swojej prostoty, nie posiadają poza nielicznymi przypadkami ścisłych rozwiązań,

Bardziej szczegółowo

Wyznaczenie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona

Wyznaczenie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona Politechnika Łódzka FTIMS Kierunek: Informatyka rok akademicki: 2008/2009 sem. 2. Termin: 23 III 2009 Nr. ćwiczenia: 412 Temat ćwiczenia: Wyznaczenie długości fali świetlnej metodą pierścieni Newtona Nr.

Bardziej szczegółowo

Krzysztof Łapsa Wyznaczenie prędkości fal ultradźwiękowych metodami interferencyjnymi

Krzysztof Łapsa Wyznaczenie prędkości fal ultradźwiękowych metodami interferencyjnymi Krzysztof Łapsa Wyznaczenie prędkości fal ultradźwiękowych metodami interferencyjnymi Cele ćwiczenia Praktyczne zapoznanie się ze zjawiskiem interferencji fal akustycznych Wyznaczenie prędkości fal ultradźwiękowych

Bardziej szczegółowo

O3. BADANIE WIDM ATOMOWYCH

O3. BADANIE WIDM ATOMOWYCH O3. BADANIE WIDM ATOMOWYCH tekst opracowała: Bożena Janowska-Dmoch Większość źródeł światła emituje promieniowanie elektromagnetyczne złożone z wymieszanych ze sobą fal o wielu częstotliwościach (długościach).

Bardziej szczegółowo

Najprostszą soczewkę stanowi powierzchnia sferyczna stanowiąca granicę dwóch ośr.: powietrza, o wsp. załamania n 1. sin θ 1. sin θ 2.

Najprostszą soczewkę stanowi powierzchnia sferyczna stanowiąca granicę dwóch ośr.: powietrza, o wsp. załamania n 1. sin θ 1. sin θ 2. Ia. OPTYKA GEOMETRYCZNA wprowadzenie Niemal każdy system optoelektroniczny zawiera oprócz źródła światła i detektora - co najmniej jeden element optyczny, najczęściej soczewkę gdy system służy do analizy

Bardziej szczegółowo

Ć W I C Z E N I E N R O-7

Ć W I C Z E N I E N R O-7 INSTYTUT FIZYKI WYDZIAŁ INŻYNIERII PRODUKCJI I TECHNOLOGII MATERIAŁÓW POLITECHNIKA CZĘSTOCHOWSKA PRACOWNIA OPTYKI Ć W I C Z E N I E N R O-7 POMIAR PROMIENI KRZYWIZNY SOCZEWKI PŁASKO-WYPUKŁEJ METODĄ PIERŚCIENI

Bardziej szczegółowo

Własności światła laserowego

Własności światła laserowego Własności światła laserowego Cechy światła laserowego: rozbieżność (równoległość) wiązki, pasmo spektralne, gęstość mocy oraz spójność (koherencja). Równoległość wiązki Dyfrakcyjną rozbieżność kątową awkącie

Bardziej szczegółowo

WYDZIAŁ.. LABORATORIUM FIZYCZNE

WYDZIAŁ.. LABORATORIUM FIZYCZNE W S E i Z W WARSZAWIE WYDZIAŁ.. LABORATORIUM FIZYCZNE Ćwiczenie Nr 7 Temat: WYZNACZANIE STA ŁEJ SIATKI DYFRAKCYJNEJ I DŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ Warszawa 9 POMIARDŁUGOŚCI FALI ŚWIETLNEJ ZA POMOCĄ SIATKI DYFRAKCYJNEJ

Bardziej szczegółowo

Zagadnienia: równanie soczewki, ogniskowa soczewki, powiększenie, geometryczna konstrukcja obrazu, działanie prostych przyrządów optycznych.

Zagadnienia: równanie soczewki, ogniskowa soczewki, powiększenie, geometryczna konstrukcja obrazu, działanie prostych przyrządów optycznych. msg O 7 - - Temat: Badanie soczewek, wyznaczanie odległości ogniskowej. Zagadnienia: równanie soczewki, ogniskowa soczewki, powiększenie, geometryczna konstrukcja obrazu, działanie prostych przyrządów

Bardziej szczegółowo

Odgłosy z jaskini (11) Siatka odbiciowa

Odgłosy z jaskini (11) Siatka odbiciowa 64 FOTON 103, Zima 2008 Odgłosy z jaskini (11) Siatka odbiciowa Adam Smólski Tym razem będą to raczej odblaski z jaskini. Przed opuszczeniem lwiątkowej piwniczki na Bednarskiej postanowiłem przebadać jeszcze

Bardziej szczegółowo

Interferencyjny pomiar krzywizny soczewki przy pomocy pierścieni Newtona

Interferencyjny pomiar krzywizny soczewki przy pomocy pierścieni Newtona Interferencyjny pomiar krzywizny soczewki przy pomocy pierścieni Newtona Jakub Orłowski 6 listopada 2012 Streszczenie W doświadczeniu dokonano pomiaru krzywizny soczewki płasko-wypukłej z wykorzystaniem

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie składowej poziomej natężenia pola magnetycznego Ziemi za pomocą busoli stycznych

Wyznaczanie składowej poziomej natężenia pola magnetycznego Ziemi za pomocą busoli stycznych Ćwiczenie E12 Wyznaczanie składowej poziomej natężenia pola magnetycznego Ziemi za pomocą busoli stycznych E12.1. Cel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest wyznaczenie wartości składowej poziomej natężenia pola

Bardziej szczegółowo

Natura światła. W XVII wieku ścierały się dwa, poglądy na temat natury światła. Isaac Newton

Natura światła. W XVII wieku ścierały się dwa, poglądy na temat natury światła. Isaac Newton Natura światła W XVII wieku ścierały się dwa, poglądy na temat natury światła. Isaac Newton W swojej pracy naukowej najpierw zajmował się optyką. Pierwsze sukcesy odniósł właśnie w optyce, konstruując

Bardziej szczegółowo

Skręcenie wektora polaryzacji w ośrodku optycznie czynnym

Skręcenie wektora polaryzacji w ośrodku optycznie czynnym WFiIS PRACOWNIA FIZYCZNA I i II Imię i nazwisko: 1.. TEMAT: ROK GRUPA ZESPÓŁ NR ĆWICZENIA ata wykonania: ata oddania: Zwrot do poprawy: ata oddania: ata zliczenia: OCENA Cel ćwiczenia: Celem ćwiczenia

Bardziej szczegółowo

POMIARY OPTYCZNE 1. Wykład 1. Dr hab. inż. Władysław Artur Woźniak

POMIARY OPTYCZNE 1. Wykład 1.  Dr hab. inż. Władysław Artur Woźniak POMIARY OPTYCZNE Wykład Dr hab. inż. Władysław Artur Woźniak Instytut Fizyki Politechniki Wrocławskiej Pokój 8/ bud. A- http://www.if.pwr.wroc.pl/~wozniak/ OPTYKA GEOMETRYCZNA Codzienne obserwacje: światło

Bardziej szczegółowo

FIZYKA 2. Janusz Andrzejewski

FIZYKA 2. Janusz Andrzejewski FIZYKA 2 wykład 8 Janusz Andrzejewski Fale przypomnienie Fala -zaburzenie przemieszczające się w przestrzeni i w czasie. y(t) = Asin(ωt- kx) A amplituda fali kx ωt faza fali k liczba falowa ω częstość

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym

Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym Ćwiczenie E6 Wyznaczanie momentu magnetycznego obwodu w polu magnetycznym E6.1. Cel ćwiczenia Na zamkniętą pętlę przewodnika z prądem, umieszczoną w jednorodnym polu magnetycznym, działa skręcający moment

Bardziej szczegółowo

Wyznaczanie sił działających na przewodnik z prądem w polu magnetycznym

Wyznaczanie sił działających na przewodnik z prądem w polu magnetycznym Ćwiczenie 11A Wyznaczanie sił działających na przewodnik z prądem w polu magnetycznym 11A.1. Zasada ćwiczenia W ćwiczeniu mierzy się przy pomocy wagi siłę elektrodynamiczną, działającą na odcinek przewodnika

Bardziej szczegółowo

Nazwisko i imię: Zespół: Data: Ćwiczenie nr 51: Współczynnik załamania światła dla ciał stałych

Nazwisko i imię: Zespół: Data: Ćwiczenie nr 51: Współczynnik załamania światła dla ciał stałych Nazwisko i imię: Zespół: Data: Ćwiczenie nr 5: Współczynnik załamania światła dla ciał stałych Cel ćwiczenia: Wyznaczenie współczynnika załamania światła dla szkła i pleksiglasu metodą pomiaru grubości

Bardziej szczegółowo

ĆWICZENIE 41 POMIARY PRZY UŻYCIU GONIOMETRU KOŁOWEGO. Wprowadzenie teoretyczne

ĆWICZENIE 41 POMIARY PRZY UŻYCIU GONIOMETRU KOŁOWEGO. Wprowadzenie teoretyczne ĆWICZENIE 4 POMIARY PRZY UŻYCIU GONIOMETRU KOŁOWEGO Wprowadzenie teoretyczne Rys. Promień przechodzący przez pryzmat ulega dwukrotnemu załamaniu na jego powierzchniach bocznych i odchyleniu o kąt δ. Jeżeli

Bardziej szczegółowo

Doświadczenie nr 6 Pomiar energii promieniowania gamma metodą absorpcji elektronów komptonowskich.

Doświadczenie nr 6 Pomiar energii promieniowania gamma metodą absorpcji elektronów komptonowskich. Doświadczenie nr 6 Pomiar energii promieniowania gamma metodą absorpcji elektronów komptonowskich.. 1. 3. 4. 1. Pojemnik z licznikami cylindrycznymi pracującymi w koincydencji oraz z uchwytem na warstwy

Bardziej szczegółowo

Ćw. 20. Pomiary współczynnika załamania światła z pomiarów kąta załamania oraz kąta granicznego

Ćw. 20. Pomiary współczynnika załamania światła z pomiarów kąta załamania oraz kąta granicznego 0 K A T E D R A F I ZYKI S T O S O W AN E J P R A C O W N I A F I Z Y K I Ćw. 0. Pomiary współczynnika załamania światła z pomiarów kąta załamania oraz kąta granicznego Wprowadzenie Światło widzialne jest

Bardziej szczegółowo

Stanowisko do pomiaru fotoprzewodnictwa

Stanowisko do pomiaru fotoprzewodnictwa Stanowisko do pomiaru fotoprzewodnictwa Kraków 2008 Układ pomiarowy. Pomiar czułości widmowej fotodetektorów polega na pomiarze fotoprądu w funkcji długości padającego na detektor promieniowania. Stanowisko

Bardziej szczegółowo