Opowiadanie GUZIK. Przykładowe umiejętności szczegółowe. Przykładowe umiejętności szczegółowe. Przykładowe umiejętności szczegółowe

Podobne dokumenty
Narzędzia TOC - Pakiet "Kuferek Tajemnic" w odniesieniu do wymagań Podstawy Programowej Wychowania Przedszkolnego

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO. Opracowanie: Hanna Kubicka, Patrycja Augustyniak

WYMAGANIA EDUKACYJNE DLA ODDZIAŁU PRZEDSZKOLNEGO 4-LATKÓW

WYMAGANIA EDUKACYJNE DLA UCZNIÓW Z ODDZIAŁU PRZEDSZKOLNEGO

Nowa podstawa programowa. I Kompetencje przyrodniczo zdrowotne

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

NOWA PODSTAWA PROGRAMOWA z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 7 z 2009 r.) WIADOMOŚCI I UMIEJĘTNOŚCI WYMAGANIA

OBSZAR EDUKACYJNY WIADOMOŚCI I UMIEJĘTNOŚCI - WYMAGANIA. PODSTAWA PROGRAMOWA z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 7 z 2009 r.

WIADOMOŚCI I UMIEJĘTNOŚCI WYMAGANIA. Dziecko kończące przedszkole i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7 im. Jana Pawła II w Bochni

WYMAGANIA EDUKACYJNE ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY

WYMAGANIA EDUKACYJNE DLA DZIECI KOŃCZĄCYCH PRZEDSZKOLE I ROZPOCZYNAJĄCYCH NAUKĘ W SZKOLE PODSTAWOWEJ

Podstawa programowa 2016/2017

Arkusz obserwacji dziecka (Diagnoza gotowości szkolnej)

Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i sytuacjach zadaniowych.


WYMAGANIA EDUKACYJNE ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI, ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

(Załącznik nr 1 rozporządzenia)

Podstawa Programowa. Wychowania Przedszkolnego

Reforma edukacji

Arkusz roboczy. Analiza realizacji podstawy programowej wychowania przedszkolnego - Dzieci 3 - letnie

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego opisuje proces. wspomagania rozwoju i edukacji dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym.

1) obdarza uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, co mówią i czego oczekują; grzecznie zwraca się do innych w domu, w przedszkolu, na ulicy;

ORGANIZACJA PROCESU WYCHOWAWCZO DYDAKTYCZNEGO

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących 17 stu obszarach:

w zabawach i w sytuacjach zadaniowych) oraz w świecie dorosłych; 3) w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

WYMAGANIA EDUKACYJNE DLA ODDZIAŁU PRZEDSZKOLNEGO 6-LATKI

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dz. U. z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr 4, poz. 17

Załączniki do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. (poz.) Załącznik nr 1

WYMAGANIA EDUKACYJNE PO UKOŃCZENIU ODDZIAŁU PRZEDSZKOLNEGO

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Różnice w podstawie programowej wychowania przedszkolnego wynikające z Rozp. MEN z dnia z 17 czerwca 2016 r.

WYMAGANIA EDUKACYJNE ODDZIAŁ PRZEDSZKOLNY PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI, ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH

ABSOLWENT NASZEGO PRZEDSZKOLA PRZEDSZKOLE NR 50

Celem wychowania przedszkolnego jest:

7. Wychowanie przez sztukę - dziecko widzem i aktorem. Dziecko kończące przedszkole i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

Załączniki do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dziennik Ustaw z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr 4, poz.

Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dziennik Ustaw z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr 4, poz. 17)

Konstruowanie programów wspomagania rozwoju dzieci w świetle przeprowadzonej diagnozy przedszkolnej

opiekuńcze, wychowawcze i kształcące.

Celem wychowania przedszkolnego jest:

3) w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać skutki swoich zachowań; 4) wie, że nie należy chwalić się bogactwem

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ 1 z dnia 23 grudnia 2008 r.

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Cele te są realizowane we wszystkich obszarach działalności edukacyjnej przedszkola.

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI, ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH PODSTAWOWYCH ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI I ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego

Zestawienie różnic w podstawie programowej wychowania przedszkolnego po wprowadzeniu zmian z 17 czerwca 2016 r.

PROGRAM WYCHOWAWCZY. Gminnego Przedszkola w Grębkowie Na rok szkolny 2016/20167

2.Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywaniu ładu i porządku.

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

5) stwarzanie warunków sprzyjających wspólnej i zgodnej zabawie oraz nauce dzieci o zróżnicowanych możliwościach fizycznych i intelektualnych;

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

Załączniki do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r.

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Warszawa, dnia 30 sierpnia 2012 r.

I pół. Przyrost umiejęt./ wiedzy II I = II pół. 1.Umiejętności społeczne. 175 punktów możliwych do zdobycia. Liczba A. Liczba A. II pół.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Dz.U. z 2012 poz. 977 Brzmienie od 1 września 2012

Celem wychowania przedszkolnego jest:

DIAGNOZA PRZEDSZKOLNA 6-LATKA arkusz badania gotowości dziecka do podjęcia nauki w szkole KARTA DZIECKA

WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI, ODDZIAŁÓW PRZEDSZKOLNYCH W SZKOŁACH PODSTAWOWYCH ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO.

Załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej Z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dziennik Ustaw z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr 4, poz.

Witamy serdecznie!!!

Arkusze obserwacji: 3-4-latki

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

STANDARDY I WSKAŹNIKI EDUKACYJNE 2018/2019r.

Informacje ogólne, analiza

Materiały pomocnicze w dokonaniu diagnozy przedszkolnej

PLAN PRACY WYCHOWAWCZO DYDAKTYCZNEJ I OPIEKUŃCZEJ. GRUDZIEŃ 2016 Grupa dzieci 6 5 letnich oddział przedszkolny.

ARKUSZ DO ANALIZY OSIĄGNIĘĆ DZIECI 5-6 letnich. Rok szkolny 2016/2017r.

Celem wychowania przedszkolnego jest:

Obszar wsparcia: A. Rozwój funkcji słuchowych. Scenariusz zajęć

Dz.U )Minister Edukacji Narodowej kieruje działem administracji rządowej - oświata i wychowanie, na

ANEKS NR 1 DO STATUTU PRZEDSZKOLA MIEJSKIEGO NR 10 W PRUSZKOWIE

Robotyka dla smyka. Nasze domy, nasze rodziny. Tak różne a jednak podobne.

Zmiany w podstawie programowej wychowania przedszkolnego i ich. organizację pracy.

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ. z dnia 23 grudnia 2008 r.

Arkusze obserwacji i diagnozy: 5-6-latki

GOTOWOŚĆ SZKOLNA DZIECI SZEŚCIOLETNICH. Centrum Doradztwa i Kształcenia Kadr s.c.

6. Rozumie sens informacji podanych w formie uproszczonych rysunków. Zapis obserwacji: Kalendarz przedszkolaka KARTY DIAGNOSTYCZNE.

WIADOMOŚCI I UMIEJĘTNOŚCI DZIECKA KOŃCZĄCEGO PRZEDSZKOLE

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ

Transkrypt:

Opracowała: Alicja Guła konsultant ds. wychowania przedszkolnego Warmińsko-Mazurski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Elblągu KUFEREK TAJEMNIC Przykładowe sposoby realizacji zadań pozwalających kształtować wybrane umiejętności podstawy programowej wychowania przedszkolnego (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dz. U. z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr 4, poz. 17) Opowiadanie GUZIK 1. Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i w sytuacjach zadaniowych. 1) obdarza uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, co mówią i czego oczekują; grzecznie zwraca się do innych w domu, w przedszkolu, na ulicy; 2) przestrzega reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej (stara się współdziałać w zabawach i w sytuacjach zadaniowych) oraz w świecie dorosłych; 3) w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać skutki swoich zachowań; 2. Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywaniu ładu i porządku 5) utrzymuje porządek w swoim otoczeniu. 3. Wspomaganie rozwoju mowy dzieci. zna i stara się stosować zasady kulturalnego zwracania się do innych stosuje formy grzecznościowe (przeproszenie, podziękowanie, uprzejme zapytanie) właściwie interpretuje przekaz niewerbalny kontroluje i analizuje własny przekaz niewerbalny odczytuje intencje wyrażone mimiką (skupienie uwagi na twarzy) dostrzega, ze jest współodpowiedzialny za dobrą atmosferę podejmuje próby wspólnego rozwiązywania problemu stara się porządkować przestrzeń wokół siebie przestrzega prawa innych do zabawy dostrzega konsekwencje braku odpowiedzialności w postępowaniu swoim i innych (wypuszczanie psów bez smyczy i kagańca) podejmuje próby radzenia sobie w trudnych sytuacjach (np. spotkanie z groźnym psem) podaje propozycje pozytywnych rozwiązań problemu (słońce rozwiązań) przygotowuje i porządkuje miejsce zabawy i pracy w przedszkolu utrzymuje porządek w teczce z kartami pracy czuje się współodpowiedzialny za estetykę sali 1) zwraca się bezpośrednio do rozmówcy, stara się mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym; w rozmowie zwraca się bezpośrednio do rozmówcy w logiczny sposób przedstawia (układa na gałęzi logicznej) przebieg wydarzeń potrafi dostrzec błąd i poprawić zadaje pytania w celu uporządkowania treści lub lepszego zrozumienia historii (opowiadania) 1

obdarza uwagą inne osoby wypowiadające się 2) mówi płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji; 3) uważnie słucha, pyta o niezrozumiałe fakty i formułuje dłuższe wypowiedzi o ważnych sprawach; 4) w zrozumiały sposób mówi o swoich potrzebach i decyzjach. 4. Wspieranie dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosują w poznawaniu i rozumieniu siebie i swojego otoczenia. 1) przewiduje, w miarę swoich możliwości, jakie będą skutki czynności manipulacyjnych na przedmiotach (wnioskowanie o wprowadzanych i obserwowanych zmianach); 2) grupuje obiekty w sensowny sposób (klasyfikuje) i formułuje uogólnienia typu: to do tego pasuje, te obiekty są podobne, a te są inne; 3) stara się łączyć przyczynę ze skutkiem i próbuje przewidywać, co się może zdarzyć. z pomocą rekwizytów (mata gałązka logiczna) odtwarza treść opowiadania wypowiada się bez lęku w parach (prezentowanie własnej gałęzi logicznej Jeżeli spotkam groźnego psa, to ) wykazuje się aktywnością werbalną w rożnych sytuacjach społecznych (np. pomoc bohaterom opowiadania w rozwiązaniu problemu) stosuje zróżnicowaną intonację -naśladuje głosy bohaterów opowiadania słucha wypowiedzi innych bez przerywania im utrzymuje kontakt słuchowy i wzrokowy z osobą mówiącą stara się odróżnić żądania od potrzeb (chmurka) potrafi określić dylemat jako wewnętrzny lub zewnętrzny stara się precyzować cele i dążenia (ambitny cel - pozytywny cel) dostrzega drobne cele (etapy) składające się na ambitny cel zadaje pytania dotyczące wysłuchanego tekstu próbuje używać argumentów przemawiających za podjęciem decyzji (prezentacja własnych chmurek) szuka sposobów pomocy bohaterom opowiadania, którzy tego potrzebują komunikuje własne potrzeby i decyzje w sposób zrozumiały dla innych planuje i przedstawia plan łączący czynność ze skutkiem (zabawa Jeżeli, to Karta nr 4) manipuluje rysunkami i układa w różnej kolejności (elementy drzewka ambitnego celu) używa przedmiotów, które pomogą zrozumieć skutki działania, próbuje stosować zamienniki wizualne (np. emotikony, strzałki, elementy wizualne narzędzi TOC formułuje proste wnioski ustala jakie przeszkody utrudniają osiągnięcie ambitnego celu (lepienie bałwana) grupuje symbole przedstawiające przeszkody, cele pośrednie ogląda i porównuje obiekty dostrzega różnice i podobieństwa, wzrokowo ocenia wielkość rozumie zależność opartą na logicznych powiązaniach, wyjaśnia wzajemne relacje, grupuje obiekty i uzasadnia dlaczego powinny być razem, dlaczego pasują do siebie układa historię obrazkową (zdjęcia do opowiadania) podaje związki między obrazkami, ustala przebieg akcji podaje skutki używając zwrotu jeżeli..., to..(np. Jeżeli spotkam groźnego psa, to ) wie, które zmiany są odwracalne, a które nie, rozumienie konsekwencje nieodwracalności (np. zgubiony guzik) podaje skutki zachowań z własnego doświadczenia, próbuje analizować przyczyny (jeżeli będą odpowiednie warunki, to ulepimy bałwana) przewiduje niektóre prawdopodobne zdarzenia (podaje prawdopodobne zakończenie historii/ zdarzenia) 2

6. Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych. 1) wie, jak trzeba zachować się w sytuacji zagrożenia i gdzie można otrzymać pomoc, umie o nią poprosić; 3) zna zagrożenia płynące ze świata ludzi, roślin oraz zwierząt i unika ich; 5) próbuje samodzielnie i bezpiecznie organizować sobie czas wolny w przedszkolu i w domu; ma rozeznanie, gdzie można się bezpiecznie bawić, a gdzie nie. 7. Wychowanie przez sztukę dziecko widzem i aktorem 2) odgrywa role w zabawach parateatralnych, posługując się mową, mimiką, gestem i ruchem; umie posługiwać się rekwizytami (np. maską). rozumie w jakich sytuacjach konieczna jest szybka pomoc potrafi przyjąć bezpieczną pozycje ciała w wypadku ataku groźnego psa (pozycja żółwia) potrafi wezwać pomoc sygnalizuje dorosłym konieczność pomocy innym zna podstawowe zasady bezpieczeństwa w parku zna podstawowe zasady bezpiecznego postępowania ze zwierzętami w domu wie jakie niebezpieczeństwo grozi ze strony nieznanych mu zwierząt postępuje ostrożnie rozumie, ze zwierzęta należy traktować odpowiedzialnie podejmuje zabawy dowolne, potrafi wprowadzać nowe, bezpieczne elementy uatrakcyjniające zabawę dostrzega korzyść z przestrzegania reguł chętnie uczestniczy w aktywnych formach spędzania czasu z rodziną wie, co może zagrażać życiu i zdrowiu człowieka podejmuje zespołowe zabawy tematyczne przekazuje nastrój w sposób niewerbalny (robi smutną i wesołą minę), odgrywa scenę kłótni (chmurka) posługuje się rekwizytami; (małe chmurki, emotikony), uczestniczy w ich przygotowaniu podejmuje zabawy tematyczne związane z wysłuchanym i/lub obejrzanym tekstem (adekwatnie do sytuacji posługuje się intonacją głosu i gestem) odgrywa przypisane role 9. Wychowanie przez sztukę różne formy plastyczne. 2) umie wypowiadać się w różnych technikach plastycznych i przy użyciu elementarnych środków wyrazu (takich jak kształt i barwa) w postaci prostych kompozycji i form konstrukcyjnych; 10. Wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci poprzez zabawy konstrukcyjne, budzenie zainteresowań technicznych. 1) wznosi konstrukcje z klocków i tworzy kompozycje z różnorodnych materiałów (np. przyrodniczych), ma poczucie sprawstwa ( potrafię to zrobić ) i odczuwa radość z wykonanej pracy; wykonuje ilustracje na temat własnych przeżyć pod wpływem opowiadania tworzy własną kartę pracy wybraną techniką tworzy ilustracje wtopione w sceny rodzajowe o określonej akcji (uzupełnia ilustracje do opowiadania) planuje w rzędzie perspektywa rzędowa rysuje postać, uwzględniając zasadnicze elementy budowy ciała i ubioru tworzy kompozycje własne konstruuje z różnego materiału, cieszy się z wykonanego zadania wypowiada się na temat efektów swojego działania w prosty sposób obserwuje proste eksperymenty (np. zmiana stanu skupienia wody) bawi się lepkim i zmarzniętym śniegiem... dostrzega różnice (ta sama 3

substancja zachowuje się w różny sposób) 11. Pomaganie dzieciom w rozumieniu istoty zjawisk atmosferycznych i w unikaniu zagrożeń. 1) rozpoznaje i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla poszczególnych pór roku; podejmuje rozsądne decyzje i nie naraża się na niebezpieczeństwo wynikające z pogody, np. nie stoi pod drzewem w czasie burzy, nie zdejmuje czapki w mroźną pogodę; 2) wie, o czym mówi osoba zapowiadająca pogodę w radiu i w telewizji, np. że będzie padał deszcz, śnieg, wiał wiatr; stosuje się do podawanych informacji w miarę swoich możliwości. prowadzi zabawy badawcze pozwalające zrozumieć zjawiska fizyczne (parowanie, zamarzanie, obieg wody w przyrodzie... wie jak należy zachować się podczas różnej pogody - rozumie konieczność ochrony przed działaniem zjawisk atmosferycznych (dostosowuje ubiór i zachowanie) interpretuje symptomy pogody (chmury, opady śniegu, silny wiatr...) tworzy i odczytuje piktogramy określające pogodę kojarzy nazwę z symbolem i właściwym zjawiskiem atmosferycznym podaje istotne informacje wynikające z prognozy pogody w mediach (ambitny cel lepienie bałwana) 13. Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci wraz z edukacją matematyczną. 4) rozróżnia stronę lewą i prawą, określa kierunki i ustala położenie obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów; określa położenie przedmiotów, które znajdują się wokół dziecka układa przedmioty wokół siebie zgodnie z poleceniem przyjmuje punkt widzenia drugiej osoby (co widzi inna osoba w różnych sytuacjach) określa położenie przedmiotów względem siebie określa położenie przedmiotów/rekwizytów w przestrzeni: na, pod, za, obok, za mną, przede mną, do przodu, do tyłu 14. Kształtowanie gotowości do nauki czytania i pisania. 1) potrafi określić kierunki oraz miejsca na kartce papieru, rozumie polecenia typu: narysuj kółko w lewym górnym rogu kartki, narysuj szlaczek, zaczynając od lewej strony kartki; 2) potrafi uważnie patrzeć (organizuje pole spostrzeżeniowe), aby rozpoznać i zapamiętać to, co jest przedstawione na obrazkach; wskazuje punkty na kartce leżącej na stole: tu jest góra, dół, lewy brzeg, prawy brzeg, górne rogi lewy i prawy, dolne rogi lewy i prawy rozumie polecenia typu: rysuj od tego miejsca, narysuj na dole, narysuj pomiędzy.., narysuj w lewym górnym rogu układa elementy na kartce wg instrukcji (buduje chmurkę) tworzy własne kompozycje szeregowe (książeczki) zauważa zmiany w układzie obrazków lub przedmiotów (gałązka logiczna z 6 elementów) potrafi odnaleźć właściwy obrazek, zaczynając od różnych fragmentów opowiadania (karty KIEDY, TO ) dostrzega i opisuje istotne cechy przedmiotów określa różnice i podobieństwa między przedmiotami, obrazkami lub układami (np. porównanie własnej karty pracy z kartami kolegów) skupia uwagę przez na dłuższym działaniu wskazuje właściwy element, który nie należy do zbioru i uzasadnia wybór wskazuje brakujący element (zdjęcie, rysunek) i uzasadnia wybór 3) dysponuje sprawnością rąk oraz 4

koordynacją wzrokowo-ruchową potrzebną do rysowania, wycinania i nauki pisania; 4) interesuje się czytaniem i pisaniem; jest gotowe do nauki czytania i pisania; 5) słucha np. opowiadań, baśni i rozmawia o nich; interesuje się książkami; 6) układa krótkie zdania, dzieli zdania na wyrazy, dzieli wyrazy na sylaby; wyodrębnia głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej; 7) rozumie sens informacji podanych w formie uproszczonych rysunków oraz często stosowanych oznaczeń i symboli, np. w przedszkolu, na ulicy, na dworcu. wrysowuje kształty w szablon chmurki właściwie trzyma kredkę, ołówek, nożyczki (Karta nr 4),... samodzielnie wykonuje niektóre pomoce do zajęć (karty pracy, książeczki) wycina i nakleja w określonym polu elementy, samodzielnie wykonuje karty pracy przy pomocy samodzielnie wykonanej karty pracy (KIEDY., TO ) potrafi opowiedzieć historię od różnych jej fragmentów oznacza przedmioty przy pomocy symboli zapisuje informację przy pomocy prostych rysunków, piktogramów i emotikonów (Karta nr 3, nr 6, nr 7, nr 8) słucha uważnie i wskazuje właściwe zdjęcie lub rysunek odpowiadający treści opowiadania wyodrębnia bohaterów opowiadania wyodrębnia elementy opowiadania (np. istotne epizody) wyszukuje ilustracji na określony temat krótkim zdaniem nadaje tytuł obrazkowi dokonuje analizy i syntezy słuchowej prostych zdań (dzieli na wyrazy) stara się rozpoznać proste napisy (konflikt zewnętrzny, konflikt wewnętrzny- czytanie globalne) tworzy i odczytuje instrukcje dotyczące umów i sposobów postępowania w sytuacjach zagrożenia (np. spotkanie z groźnym psem) odkodowuje symbole/ piktogramy (np. wspólnie stworzone drzewko ambitnego celu lepienie bałwana) odczytuje rodzicom wspólnie wykonane karty pracy (np. karta nr 7) odczytuje symboliczne znaczenie niektórych emotikonów odczytuje symbole dotyczące sytuacji zawartych w opowiadaniu 5