POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

Podobne dokumenty
POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) SSN Krzysztof Rączka

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 5/17. Dnia 16 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2015 r. III CZ 20/15

POSTANOWIENIE. SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Monika Koba

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 49/15. Dnia 9 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk SSA Monika Koba (sprawozdawca) uchyla zaskarżone postanowienie.

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bohdan Bieniek SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 3/15. Dnia 9 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Dawid Miąsik (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 21/14. Dnia 13 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Maciej Pacuda (przewodniczący) SSN Dawid Miąsik SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III SPP 12/17. Dnia 4 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 60/14. Dnia 17 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III PZ 4/15. Dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 45/16. Dnia 23 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSA Marek Procek (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 56/13. Dnia 10 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 4/10. Dnia 19 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) SSN Wojciech Katner

POSTANOWIENIE. U z a s a d n i e n i e

POSTANOWIENIE. w sprawie z powództwa L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. przeciwko Polskiej Izbie Inżynierów Budownictwa z siedzibą w W.

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSA Marek Procek (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

Postanowienie z dnia 24 lutego 2012 r. II UZ 62/11

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 24/11. Dnia 28 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 70/14. Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 109/11. Dnia 8 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 155/10. Dnia 29 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 13/09. Dnia 10 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2014 r. III CZ 39/14

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 63/15. Dnia 15 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 14/14. Dnia 30 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III CZ 42/18. Dnia 7 grudnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 22/17. Dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Krzysztof Staryk

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 46/13. Dnia 23 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) SSN Monika Koba (sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 15/15. Dnia 24 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I PZ 30/11. Dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 29/14. Dnia 8 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) SSN Maria Szulc

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II BU 1/15. Dnia 25 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Romualda Spyt SSA Marek Procek (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 10/16. Dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Bohdan Bieniek

Postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r. II UZ 45/07

POSTANOWIENIE. SSN Józef Iwulski (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca) SSN Beata Gudowska

POSTANOWIENIE. SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Karol Weitz (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Anna Kozłowska

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 66/06. Dnia 4 października 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 12/11. Dnia 7 czerwca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 36/15. Dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Zbigniew Hajn

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Władysław Pawlak SSN Roman Trzaskowski

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III SO 6/16. Dnia 1 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 50/10. Dnia 21 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 59/17. Dnia 10 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec SSA Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 16/15. Dnia 26 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote

Transkrypt:

Sygn. akt I UZ 37/16 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 15 grudnia 2016 r. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Halina Kiryło SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania A. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. w sprawie ze skargi ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt III AUa (...) o rentę z tytułu niezdolności do pracy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2016 r., zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa (...), uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę (skargę o wznowienie postępowania) Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE W piśmie z 29 września 2014 r. oraz dwóch pismach z 3 listopada 2015 r., które wpłynęły do Sądu Apelacyjnego 3 listopada 2015 r., A. G. wniósł o wznowienie postępowania sądowego, na podstawie art. 399 i 403 2 k.p.c., w sprawach VII U ( ), III AUa ( ) i III AUa ( ). Powołał się na okoliczności dotyczące jego pobytu w szpitalu, schorzeń układu krążenia, wymagających

2 ponownej opinii specjalisty od rozruszników i leczenia niedokrwienia serca, co dawałoby podstawę do przyznania mu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Tak sformowane żądania wnioskodawcy Sąd Apelacyjny potraktował jako skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 7 grudnia 2015 r., III AUa (...), Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 21 października 2014 r. Sąd Apelacyjny ustalił, że wyrokiem z 22 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił odwołanie A. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 stycznia 2012 r. odmawiającej przyznania wnioskodawcy renty z tytułu niezdolności do pracy. Wyrokiem z 21 października 2014 r., III AUa ( ), Sąd Apelacyjny oddalił apelację A. G. od powyższego wyroku. Wniesiona osobiście przez ubezpieczonego skarga kasacyjna została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 15 grudnia 2014 r., a ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, w złożonej opinii prawnej, nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 15 grudnia 2014 r. A. G. wniósł osobiście skargę o wznowienie postępowania w sprawie III AUa (...) na podstawie art. 403 2 k.p.c., którą Sąd Apelacyjny postanowieniem z 30 grudnia 2014 r., III AUa ( ), odrzucił jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia. Zażalenie na to postanowienie wniesione przez A. G. zostało oddalone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 5 sierpnia 2015 r., I UZ 5/15. Przy tych ustaleniach co do przebiegu sprawy, Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawca po raz kolejny zmierza do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 21 października 2014 r., III AUa (...), co w myśl art. 416 1 k.p.c. jest nie możliwe i niedopuszczalne. W postanowieniu z 14 stycznia 2015 r., I CZ 112/14 (LEX nr 1645254), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że niedopuszczalne jest dalsze wznawianie postępowania z wyjątkiem przewidzianym w art. 416 2 k.p.c. zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego wniósł A. G., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżając je w całości i zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art.

3 416 1 k.p.c., przez błędne przyjęcie, że odrzucenie poprzedniej skargi o wznowienie postępowania stanowi przeszkodę do ponownego żądania wznowienia postępowania. Składający zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyjęcie skargi o wznowienie postępowania do rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu, które nie zostały opłacone przez skarżącego ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i poglądy doktryny, podniósł, że art. 416 1 k.p.c. nie stosuje się w sytuacji, gdy uprzednio wydano postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania. Tylko oddalenie, a nie odrzucenie skargi nieopartej na ustawowej podstawie, może być powodem uznania, że kolejna skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Według art. 416 1 k.p.c., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Przepis ten ustanawia zasadę restitutio restitutionis non datur, zgodnie z którą wznowienie postępowania w tej samej sprawie jest możliwe tylko raz. Chodzi w tym wypadku nie o przesłankę dopuszczalności wznowienia, lecz o przesłankę dopuszczalności skargi o wznowienie. Skarga wniesiona z naruszeniem art. 416 1 k.p.c. podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy ustawy. Przepis ten nie rozróżnia co prawda zakończenia postępowania prawomocnym wyrokiem (postanowieniem co do istoty sprawy w trybie nieprocesowym) i prawomocnym postanowieniem (orzeczeniem niemerytorycznym), dotychczas jednak zgodnie przyjmowano, że art. 416 1 k.p.c. wyłącza wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, który został wydany w następstwie wznowionego postępowania. Nie stoi natomiast na przeszkodzie wniesieniu skargi o wznowienie postępowania prawomocne odrzucenie poprzednio wniesionej skargi. W takiej bowiem sytuacji kolejna skarga o wznowienie postępowania będzie odnosiła się do pierwotnie zaskarżonego orzeczenia

4 (wyroku), które nadal pozostanie prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie w danej sprawie, a nie do formalnego postanowienia o odrzuceniu wcześniejszej skargi. Wynikająca z art. 416 1 k.p.c. zasada jednokrotnego wznowienia postępowania oznacza bowiem, że w razie zakończenia postępowania ze skargi o wznowienie nowym orzeczeniem co do istoty sprawy w następstwie uchylenia lub zmiany poprzedniego orzeczenia, ponowna skarga w tej samej sprawie jest już niedopuszczalna. Nie ma więc możliwości żądania wznowienia w wypadku, gdy na skutek pierwszej skargi o wznowienie doszło do ponownego rozpoznania sprawy. Z art. 416 1 k.p.c. wynika również niedopuszczalność (kolejnej) skargi o wznowienie, gdy poprzednia skarga została oddalona. Stanowisko takie dominuje w judykaturze (por. postanowienie SN z 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001 nr 7 8, poz. 108; wyrok SN z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, LEX nr 737247; postanowienie SN z 21 kwietnia 2011 r., III UZ 10/11, OSNP 2012 nr 15 16, poz. 691; postanowienie SN z 14 stycznia 2015 r., I CZ 112/14, LEX nr 1645254). Jednakże w przypadku oddalenia poprzedniej skargi nowa skarga jest niedopuszczalna jedynie wówczas, gdyby została oparta na tych samych okolicznościach, co skarga poprzednia (zob. K. Weitz [w:] J. Gudowski [red.], System Prawa Procesowego Cywilnego, t. III..., s. 1269). Artykuł 416 1 k.p.c. nie wyłącza jednak dopuszczalności wniesienia kolejnej skargi o wznowienie, jeżeli poprzednia skarga została prawomocnie zwrócona lub odrzucona, jak również jeżeli na skutek cofnięcia poprzedniej skargi nastąpiło umorzenie postępowania wywołanego przez jej wniesienie (por. postanowienie SN z 29 czerwca 2006 r., IV CZ 51/06, LEX nr 1102115; postanowienie SN z 14 stycznia 2009 r., IV CZ 109/08, LEX nr 523589; wyrok SN z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, LEX nr 737247). Ustawowe ograniczenie ponownego wznawiania postępowania może odnosić się tylko do prawomocnych orzeczeń merytorycznych: wyroku, postanowienia w postępowaniu nieprocesowym, postanowienia dotyczącego uznania lub wykonalności wyroków sądów zagranicznych. Ograniczenie dalszego wznawiania postępowania nie dotyczy przypadków, w których mimo wniesienia skargi o wznowienie do wznowienia postępowania nie doszło, sąd bowiem

5 odrzucił skargę o wznowienie (art. 410 i 411 k.p.c.), jak również przypadków, w których wniesiona uprzednio skarga została w toku wznowionego postępowania cofnięta (T. Erreciński [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Komentarz do kodeksu postepowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, 2004, tezy do art. 416). W wyroku z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09 (LEX nr 737247), Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził, że zawarty w art. 416 1 k.p.c. zakaz ponownego wnoszenia skargi o wznowienie nie ma zastosowania, jeżeli poprzednia skarga została odrzucona. Oddalenie, a nie odrzucenie skargi, nieopartej na ustawowej podstawie stawia w niekorzystnej sytuacji skarżącego, chociażby z tej przyczyny, że nie jest dopuszczalne dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym, merytorycznym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2006 r. (IV CZ 51/06, niepubl.), zawarty w art. 416 k.p.c. zakaz ponownego wnoszenia skargi o wznowienie nie stosuje się, jeżeli poprzednia skarga uległa odrzuceniu. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie stoi na przeszkodzie wniesieniu skargi o wznowienie postępowania prawomocne odrzucenie poprzednio wniesionej skargi. Z tej przyczyny postanowienie Sądu Apelacyjnego, oparte na wadliwym założeniu co do niedopuszczalności kolejnej skargi o wznowienie postepowania, należało uchylić, a wniesioną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Nie oznacza to, oczywiście, że skarga jest uzasadniona i że nie podlega odrzuceniu oznacza to tylko tyle, że nie można jej odrzucić z tych przyczyn, z których odrzucił ją Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 394 1 3 w związku z art. 398 15 1 k.p.c. i art. 108 2 w związku z art. 398 21 k.p.c. r.g.