Postanowienie z dnia 25 lutego 2003 r. III KKO 16/02

Podobne dokumenty
Postanowienie z dnia 7 maja 2009 r. III UK 100/08

Postanowienie z dnia 14 kwietnia 1999 r. II UKN 161/99

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Dawid Miąsik (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

Postanowienie z dnia 6 czerwca 2005 r. I UZ 16/05

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 20 maja 2004 r. II UK 396/03

Wyrok z dnia 2 kwietnia 2009 r. III UK 86/08

Wyrok z dnia 4 lipca 2007 r. II UK 280/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec SSA Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

Wyrok z dnia 27 września 2002 r. II UKN 581/01

Wyrok z dnia 8 lipca 2005 r. I UK 359/04

Postanowienie z dnia 8 lipca 1998 r. III KKO 1/98

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UK 333/11. Dnia 25 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Postanowienie z dnia 27 marca 2002 r. III RN 9/01

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący) SSN Krzysztof Rączka (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

ODWOŁANIE OD DECYZJI ZUS. Wzór odwołania

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 45/16. Dnia 23 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 7 marca 2006 r. I UK 195/05

POSTANOWIENIE. SSN Roman Kuczyński (przewodniczący) SSN Małgorzata Gersdorf SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 20 listopada 2001 r. II UKN 607/00. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Dawid Miąsik (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) SSN Piotr Prusinowski

POSTANOWIENIE. SSN Piotr Prusinowski

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Romualda Spyt SSA Marek Procek (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 21/14. Dnia 13 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 10 października 2006 r. I UK 96/06

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 24/11. Dnia 28 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Uchwała z dnia 29 listopada 2005 r. II UZP 12/05. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska (sprawozdawca),

Wyrok z dnia 16 grudnia 1998 r. II UKN 386/98

POSTANOWIENIE. SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Marek Sychowicz

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 56/13. Dnia 10 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III UZ 4/16. Dnia 24 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 20 stycznia 2005 r. I UK 120/04

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 40/16. Dnia 13 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 13/09. Dnia 10 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) SSN Krzysztof Rączka

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 47/13. Dnia 9 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Józef Iwulski (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca) SSN Beata Gudowska

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Jerzy Kwaśniewski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 13 lipca 2005 r. I UK 311/04

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 15/15. Dnia 24 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 27 września 2002 r. II UK 214/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 9 marca 2001 r. II UKN 402/00

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Myszka

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Dariusz Zawistowski

Postanowienie z dnia 29 maja 2006 r. I UK 314/05

Wyrok z dnia 24 kwietnia 2008 r. II UK 269/07

Postanowienie z dnia 6 kwietnia 2007 r. II PZ 12/07

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 12 sierpnia 1998 r. II UKN 171/98

Postanowienie z dnia 1 czerwca 2010 r. III UZ 3/10

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 7/14. Dnia 26 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 15 marca 2012 r. II UK 160/11

Postanowienie z dnia 1 czerwca 2000 r. III RN 179/99

POSTANOWIENIE. SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Władysław Pawlak SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) SSN Maria Szulc

POSTANOWIENIE. SSN Maciej Pacuda (przewodniczący) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska SSA Anna Szczepaniak-Cicha (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSA Marek Procek (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

Wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r. I UK 209/08

POSTANOWIENIE. SSN Bohdan Bieniek (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSA Jolanta Hawryszko (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 7 lutego 2007 r. I BU 11/06

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III SPP 12/17. Dnia 4 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Postanowienie z dnia 8 marca 2001 r. III KKO 2/01

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 43/11. Dnia 15 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 27/12. Dnia 22 marca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Transkrypt:

Postanowienie z dnia 25 lutego 2003 r. III KKO 16/02 1. Pomiędzy organem rentowym, który wydał decyzję w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, a właściwym sądem powszechnym-sądem ubezpieczeń społecznych, który rozpoznał odwołanie od tej decyzji, nie może powstać negatywny spór kompetencyjny (art. 192 1 pkt 2 k.p.a.). 2. Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym nie rozpoznaje środków odwoławczych od orzeczeń sądów powszechnych. 3. Żądanie strony zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych podlega rozpoznaniu jako odwołanie od tej decyzji, bądź jako wniosek o ponowne ustalenie uprawnień z tego ubezpieczenia, rozstrzygany nową decyzją, która może być zaskarżona do sądu ubezpieczeń społecznych. Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Zbigniew Myszka (sprawozdawca), przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości Małgorzata Kosicka, przedstawiciel Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej Elżbieta Zagalska. Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2003 r. sprawy z wniosku Włodzimierza K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Zakładem Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałem w P. a Sądem Okręgowym-Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu. 1. o d d a l i ł o wniosek, 2. o d r z u c i ł o zażalenie. U z a s a d n i e n i e Pełnomocnik ubezpieczonego Włodzimierza K. wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość między Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) - Oddziałem w P. a Sądem Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu w sprawie stwier-

2 dzenia istnienia (na zasadzie art. 156 1 pkt 1 i 2 KPA) wad nieważności zaskarżonej decyzji z 28 kwietnia 2000 roku, zakwalifikowanej w postępowaniu sądowym jako sprawa o odsetki z tytułu opóźnionej wypłaty świadczenia, stawiając organowi rentowemu, a także Sądowi Okręgowemu-Sądowi Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu rozliczne zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego, związanych z wadą nieważności podważanej decyzji emerytalnej w przedmiocie jednostronnej zmiany przez organ rentowy terminu płatności emerytury ubezpieczonego z pierwszego na piąty dzień każdego miesiąca. Wnioskodawca uważa, że w sprawie istnieje negatywny spór kompetencyjny pomiędzy organem rentowym a Okręgowym Sądem Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu, który - w jego ocenie - nie jest sądem powszechnym i twierdzi, iż występuje tożsamość sprawy co do której występują różnice ocen między organem rentowym a sądem ubezpieczeń społecznych w kwestii istnienia wad nieważności decyzji administracyjnej, co wymaga wnikliwego i rzetelnego rozpatrzenia meritum przedkładanego wniosku o rozstrzygniecie negatywnego sporu o właściwość w sprawie, która swymi skutkami godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe wnioskodawcy. Ponadto wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 12 listopada i 17 grudnia 2002 r. odrzucające zażalenie pełnomocnika odwołującego się z dnia 12 grudnia 2002 roku i 25 października 2002 roku na n/n postanowienia tego Sądu wydane dnia 24 września 2002 r. w toku rozprawy apelacyjnej, twierdząc, iż jego wniosek o zawieszenie postępowania apelacyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym negatywnego sporu kompetencyjnego został oddalony bezprawnie i bezzasadnie. Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje. Zgodnie z art. 190 1 KPA, spory o właściwość między organami administracji państwowej a sądami rozstrzyga Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym. Stosownie do art. 192 1 pkt 2 KPA z wnioskiem o rozpatrzenie negatywnego sporu kompetencyjnego może wystąpić strona, gdy w sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji państwowej, jak i sąd (spór negatywny). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca oczywiście bezzasadnie utrzymuje, że pomiędzy orga-

3 nem rentowym a Sądem Okręgowym Wydziałem Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu istnieje negatywny spór kompetencyjny w rozumieniu art. 192 1 pkt 2 KPA, utrzymując, że skoro zaskarżoną przez ubezpieczonego decyzję wydał Inspektorat ZUS w W., który nie uznał się za niewłaściwy w trybie art. 66 KPA, a Oddział ZUS w P. uznaje się za organ niewłaściwy do rozpoznania żądań odwołania stwierdzenia wad nieważności zaskarżonej decyzji, to Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu nie może przejąć takiej sprawy do rozpoznania z pominięciem i przed wyczerpaniem procedur postępowania administracyjnego toczącego się przed organami rentowymi oraz z pominięciem zakresu swojej właściwości, gdy ponadto Sąd ten uznaje swoją niewłaściwość w sprawie stwierdzenia istnienia wad nieważności zaskarżonej decyzji. Tymczasem z twierdzeń wnioskodawcy, a zwłaszcza z akt sprawy wynika, że organ rentowy wydał indywidualną decyzję emerytalną, a zatem uznał swoją właściwość w przedmiocie żądania (wniosku) ubezpieczonego dotyczącego przywrócenia mu terminu płatności emerytury ustalonego w decyzji emerytalnej z dnia 18 grudnia 1991 r. na pierwszy dzień każdego miesiąca, który organ rentowy zmienił decyzją z dnia 13 października 1995 r. na piąty dzień każdego miesiąca. Wydanie decyzji emerytalnej przekreśla w sposób oczywisty zasadność twierdzenia wnioskodawcy jakoby organ rentowy uznał się za niewłaściwy w tej indywidualnej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 192 1 pkt 2 KPC). Równocześnie rozstrzyganie o tym, czy decyzję w tej sprawie wydała właściwa terenowa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, czy postępowanie przed organem rentowym powinno być dwuinstancyjne, jak utrzymuje wnioskodawca, oraz czy zapadło prawidłowe orzeczenie sądowe, usuwa się spod kognicji Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym, które rozstrzyga wyłącznie spory kompetencyjne o właściwość między organem administracji a sądami. Wyklucza do możliwość wkraczania przez Kolegium Kompetencyjne w rozstrzyganie kwestii formalnych lub merytorycznych dotyczących możliwości przedsądowego uznania ewentualnej zasadności odwołania od decyzji organu rentowego w indywidualnej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 9 2 zdanie drugie KPC). Warto jednak sygnalizować, że sprawa ubezpieczonego, który kwestionuje legalność (ważność) dokonania jednostronnej zmiany terminu płatności jego emerytury, jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, przez które rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczące między in-

4 nymi emerytur i rent (art. 476 2 pkt 2 KPC). W szczególności organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, tj. jego właściwa terenowa jednostka organizacyjna, uprawniony według przepisów o organizacji, właściwości i reprezentacji do wydawania decyzji w zakresie indywidualnych spraw dotyczących między innymi ustalania uprawnień i wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych (art. 83 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), wydaje decyzję, od której przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 83 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r.). Sądem tym jest sąd powszechny, tj. właściwy miejscowo Sąd Okręgowy Wydział Ubezpieczeń Społecznych (art. 477 8 1 KPC w związku z art. 16 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), bądź sąd rejonowy (wydział pracy i ubezpieczeń społecznych), do którego kognicji należy rozpoznawanie spraw wymienionych w art. 477 8 2 KPC. Odwołanie od decyzji organu rentowego w zakresie indywidualnych spraw z ubezpieczenia społecznego, o jakich mowa w art. 476 2 i 3 KPC, wszczyna sprawę cywilną z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 1 KPC, co wyłącza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przed organami rentowymi w rozumieniu art. 15 KPA, zważywszy że organem odwoławczym właściwym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określonym w odrębnych przepisach (art. 180 zdanie pierwsze KPA) jest sąd okręgowy, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych (art. 477 8 2 KPC). Oznacza to, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, skoro przepisy dotyczące ubezpieczeń społecznych ustalają w tym zakresie odmienne zasady postępowania w tych sprawach (art. 180 1 KPA), które są zawarte w przepisach ustawy z 13 października 1998 r. oraz w Kodeksie postępowania cywilnego. Odwołanie od decyzji organu rentowego wnosi się do tego organu, który przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu z zachowaniem przepisów odrębnych. Jedynie w razie gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych uzna odwołanie za słuszne, to zmienia lub uchyla zaskarżoną decyzję w terminie 14 dni od wniesienia odwołania. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu (art. 83 ust. 6 ustawy z 13 października 1998 r. i art. 477 9 2 zdanie drugie KPC).

5 Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż przepisy o postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie przewidują możliwości uznania (stwierdzenia) nieważności decyzji organu rentowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1999 r., II UKN 161/99, OSNAPiUS 2000 r. nr 14, poz. 562, oraz z dnia 28 maja 2002 r., II UKN 356/01, dotychczas niepublikowane). To stanowisko Kolegium Kompetencyjne akceptuje przy założeniu, że żądanie strony (ubezpieczonego lub osoby zainteresowanej) zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych podlega rozpoznaniu jako odwołanie od wydanej (zaskarżonej) decyzji, bądź jako wniosek o ustalenie (ponowne ustalenie) uprawnień z tego ubezpieczenia rozstrzygany nową decyzją, która może być zaskarżona do sądu ubezpieczeń społecznych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że terenowa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydała negatywną decyzję w przedmiocie żądania ubezpieczonego przywrócenia pierwotnego terminu płatności należnej mu emerytury, kwalifikując wniosek ubezpieczonego jako sprawę o odsetki z tytułu opóźnionych płatności należnej mu emerytury, a następnie nie uznała słuszności (zasadności) jego odwołania, przekazując je do rozpatrzenia Sądowi Okręgowemu - Sądowi (Wydziałowi) Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu. Sąd ten rozpoznał odwołanie ubezpieczonego, a przeto - wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - nie uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy. Oznacza to, że pomiędzy organem rentowym, który wydał indywidualną decyzję w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych a właściwym sądem powszechnym - sądem (wydziałem) ubezpieczeń społecznych, który rozpoznał odwołanie od tej decyzji, nie ma negatywnego sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 192 1 pkt 2 KPA. Mając powyższe na uwadze Kolegium Kompetencyjne oddaliło wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, a ponadto odrzuciło zażalenia wnioskodawcy na zaskarżone przezeń postanowienia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z tej przyczyny, że Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym nie ma kognicji do rozpoznawania środków odwoławczych od orzeczeń sądów powszechnych. ========================================