WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 22 listopada 2011r., sygn. akt VIP 338/11

Podobne dokumenty
WYROK SĄDU REJONOWEGO W BIAŁYMSTOKU VI WYDZIAŁ PRACY I UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH z dnia 31 października 2012r. w sprawie VIP 459/12

Wyrok z dnia 2 grudnia 2004 r. I PK 81/04

POSTANOWIENIE. SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Iwona Koper (sprawozdawca) SSA Władysław Pawlak

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz

WYROK SĄDU REJONOWEGO W BIAŁYMSTOKU VI WYDZIAŁ PRACY I UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH z dnia 10 października 2012r. w sprawie VIP 471/12

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Antoni Górski (sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I PZ 30/11. Dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 109/11. Dnia 8 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Bohdan Bieniek

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

Wyrok z dnia 23 listopada 2004 r. I PK 20/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r. I PKN 724/00

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 22 września 2011r., sygn. akt VIP 329/11

Odwołanie od. wypowiedzenia umowy. o pracę

Autorzy Przedmowa Wykaz skrótów Część

Wyrok z dnia 24 marca 1999 r. I PKN 631/98

Wyrok z dnia 9 kwietnia 1998 r. I PKN 42/98

W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 1999 r.

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III PZ 4/17. Dnia 29 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 5 lutego 1998 r. I PKN 510/97

Pozew o odszkodowanie z powodu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka

Wyrok z dnia 19 września 2002 r. I PKN 592/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Maciej Pacuda (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 3 czerwca 1998 r. I PKN 164/98

POSTANOWIENIE. SSN Romualda Spyt

Postanowienie z dnia 8 maja 2008 r. I PZP 1/08

Wyrok z dnia 16 maja 2008 r. I PK 261/07

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Romualda Spyt SSA K. Staryk (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 16 stycznia 2009 r. I PK 115/08

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Małgorzata Gersdorf

Wyrok z dnia 26 stycznia 2000 r. I PKN 487/99

Wyrok z dnia 14 grudnia 1999 r. I PKN 444/99

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CSK 226/18. Dnia 26 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Wyrok z dnia 12 stycznia 1998 r. I PKN 468/97

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Anna Owczarek

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Małgorzata Gersdorf

POSTANOWIENIE. Uzasadnienie

POSTANOWIENIE. SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk. Protokolant Izabela Czapowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 5 maja 2005 r. III PK 12/05. Udzielenie urlopu bezpłatnego na podstawie art k.p. po rozwiązaniu stosunku pracy jest nieważne.

Wyrok z dnia 29 kwietnia 2005 r. III PK 2/05

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 31/11. Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Wyrok z dnia 27 stycznia 2004 r. I PK 282/03

Wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r. I PK 125/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CZ 77/12. Dnia 25 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Dawid Miąsik

POSTANOWIENIE. SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSA Anna Kozłowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

ROZWIĄZANIE STOSUNKU PRACY

Wyrok z dnia 14 grudnia1999 r. I PKN 459/99

POSTANOWIENIE. SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. SSN Piotr Prusinowski

Wyrok z dnia 5 stycznia 2011 r. III PK 17/10

Wyrok z dnia 20 marca 2003 r., III CKN 907/00

Wyrok z dnia 21 czerwca 2005 r. II PK 319/04

Wyrok z dnia 26 września 2000 r. I PKN 48/00

Uchwała z dnia 15 lutego 2006 r. II PZP 13/05. Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz (sprawozdawca), Maria Tyszel.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. I PK 177/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Uzasadnienie

Uchwała z dnia 6 października 1998 r. III ZP 31/98

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 6 czerwca 2000 r. I PKN 700/00

POSTANOWIENIE. SSN Wojciech Katner (przewodniczący) SSN Iwona Koper SSN Karol Weitz (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Dawid Miąsik (sprawozdawca) SSN Krzysztof Staryk

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Helena Ciepła (przewodniczący) SSN Marian Kocon SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 9 maja 2000 r. I PKN 623/99

Wyrok z dnia 17 grudnia 2001 r. I PKN 746/00. Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Józef Iwulski (sprawozdawca).

ZAGADNIENIE PRAWNE. Sygn. akt I PZP 6/14

POSTANOWIENIE. SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Grzegorz Misiurek SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

Wyrok z dnia 17 lutego 1999 r. I PKN 576/98

Wyrok z dnia 28 marca 2002 r. I PKN 960/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt VIP 201/11

Wyrok z dnia 14 lutego 2001 r. I PKN 255/00

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III SO 6/16. Dnia 1 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r. II PK 147/07

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski

Zwolnienia grupowe

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Postanowienie z dnia 12 kwietnia 2007 r. I PK 15/07

Pozew spadkobiercy pracownika o zapłatę odprawy pośmiertnej

Wyrok z dnia 9 stycznia 2001 r. I PKN 172/00

Transkrypt:

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 22 listopada 2011r., sygn. akt VIP 338/11 Przewodniczący SSR Marta Kiszowara Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Białymstoku Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. w Białymstoku na rozprawie sprawy X przeciwko Y Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. o odprawę pieniężną i sprostowanie świadectwa pracy I. Zasądza od pozwanego Y Spółki Akcyjnej z siedzibą w G na rzecz powoda X kwotę 3200 zł. ( trzy tysiące dwieście złotych ) z ustawowymi odsetkami w wysokości 13% od dnia 10 lipca 2011r. do dnia zapłaty. II. Oddala powództwo w zakresie sprostowania świadectwa pracy. III. Umarza postępowanie w pozostałym zakresie. IV. Nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 zł. (sto sześćdziesiąt złotych) tytułem opłaty sądowej, od uiszczenia której powód był zwolniony. Uzasadnienie Powód X pozwem skierowanym przeciwko Y Spółce Akcyjnej z siedzibą w G po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska (k. 72) wniósł o zasądzenie kwoty 3.200 zł tytułem odprawy pieniężnej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników cofając roszczenie w pozostałym zakresie oraz o sprostowanie świadectwa pracy w pkt. 3 w zakresie przyczyny rozwiązania umowy o pracę i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas określony i w dniu 22.06.2011 r. otrzymał pismo w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem. Pracodawca wskazał, iż rozwiązanie stosunku pracy następuje w związku z 1

podpisaniem listy obecności z jednodniowym wyprzedzeniem. Dodał, iż pozwany dokonuje rozwiązania umów o pracę z pracownikami na podstawie przepisów ustawy z dnia 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, lecz nie wszystkim wypłaca należne z tego tytułu odprawy. Pozwany Y Spółka Akcyjna z siedzibą w G wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu stanowiska przyznał, iż w okresie od 01.01. do 31.07.2011 r. w delikatesach Y w B. rozwiązano umowy o pracę z 16 pracownikami, w tym z 7 w ramach tzw. zwolnień grupowych na podstawie porozumienia zawartego z Zakładowymi Organizacjami Związkowymi oraz Radą Pracowników. Pozwany podkreślił jednak, iż powód nie został objęty programem zwolnień grupowych, ponieważ przyczyną rozwiązania z nim umowy o pracę była utrata zaufania spowodowana działaniem na niekorzyść pracodawcy. Wskazał, iż w dniu kontroli Państwowej Inspekcji Pracy w zakładzie pracy powód świadomie dwukrotnie podpisał listę obecności z jednodniowym wyprzedzeniem narażając pracodawcę na odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli nieprawidłowości. Sąd Rejonowy Sąd Pracy ustalił i zważył, co następuje: Powód został zatrudniony u pozwanego od dnia 24.09.2008 r., ostatnio na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 14.10.2018 r. na stanowisku sprzedawcy w pełnym wymiarze czasu pracy w Delikatesach Y w B. W umowie zawarto klauzulę umożliwiającą wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. W dniu 22.06.2011 r. pozwany wręczył powodowi pismo w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Wskazane okoliczności nie były kwestionowane przez strony. Bezsporny pozostawał również fakt, iż w okresie od 01.01. do 31.07.2011 r. w pozwanej spółce przeprowadzono redukcję zatrudnienia na podstawie ustawy z dnia 13.03.2003 r. o 2

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 ze zm.). W sklepie pozwanego w B. we wskazanym okresie nastąpiło zmniejszenie powierzchni użytkowej oraz redukcja zatrudnienia. Sporne pozostawały natomiast przyczyny rozwiązania z powodem umowy o pracę. Powód wskazywał, iż faktyczną przyczyną rozwiązania umowy o pracę była redukcja zatrudnienia. Natomiast strona pozowana podnosiła, iż do rozwiązania z powodem umowy o pracę doszło z powodu utraty zaufania spowodowanej świadomym podpisaniem listy obecności z jednodniowym wyprzedzeniem narażając pracodawcę na odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli Państwowej Inspekcji Pracy nieprawidłowości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w okresie poprzedzającym rozwiązanie z powodem umowy o pracę pozwany nie przestrzegał rygorystycznie zasad dotyczących potwierdzania przez pracowników obecności w pracy. W szczególności nie było wyznaczonego pomieszczenia, w którym znajdowałaby się lista obecności, dodatkowo listy obecności często nie były udostępniane do podpisu od początku miesiąca oraz nie weryfikowano terminowości składania podpisów. Sytuacja taka miała również miejsce w czerwcu 2011 r. [zeznania świadków: M. N. (k. 79 80), A. B. M. (k. 80 82), M. Z. (k. 82 83)]. W dniu 06.06.2011 r. pracownik pozwanego A. B. M. otrzymała od przełożonej polecenie, aby uzupełnić od pracowników listę obecności. Powód dostał listę do podpisu w trakcie wykonywania obowiązków służbowych na dziale mięsnym podpisał listę wstecz oraz omyłkowo podpisał się również na kolejny dzień, na co zwróciła mu uwagę A. B. M. i M. Z., informując go, że w sklepie jest inspektor pracy (zeznania X k. 88 ). Z uwagi na to, że miał do obsłużenia klientów czekających w kolejce odmówił skreślenia podpisu. Sąd dał wiarę w tym zakresie zeznaniom powoda, M. Z., M. N. i A. B. M. Wprawdzie A. B. M. wskazała, iż powód odmówił skreślenia podpisu w sytuacji, gdy powiedziała mu, że u pracodawcy jest kontrola i uznała to za złośliwe działanie powoda ale była to jednak osobista ocena świadka nie potwierdzona w materiale dowodowym i w konsekwencji nie potwierdza to stanowiska pozwanego, iż powód chciał w ten sposób działać na niekorzyść pozwanego. W związku z tym Sąd 3

nie dał wiary zeznaniom świadka J. Ł. (k. 83 86), która wskazywała na szereg okoliczności leżących u podstaw podjęcia o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę, poza redukcją zatrudnienia. Brak jest bowiem innych dowodów, które potwierdzałby zgłaszane przez świadka zastrzeżenia do pracy powoda. Należy podkreślić,że J. Ł. nie była świadkiem podpisywania przez powoda w dniu 06.06.2011r listy obecności, a ocenę co do celowego, dla żartu zachowania powoda wywnioskowała z relacji innego pracownika, który dokonał swobodnej oceny tej sytuacji. Tymczasem akta wskazują,że X ostatnim okresie zatrudnienia otrzymał podwyżkę wynagrodzenia. Zarówno zeznania świadka J. Ł., jaki sporządzony przez nią wniosek o rozwiązania z powodem umowy o pracę (k. 2 część C akt osobowych X ) świadczą o negatywnym nastawieniu świadka do powoda, które nie wynikały ze względów zawodowych. Zdaniem Sądu brak jest podstaw, aby przypisać powodowi zamiar działania na szkodę pracodawcy, w sytuacji, gdy uprzednio przełożeni nie przestrzegali zasad terminowego przestrzegania przez pracowników listy obecności. Wbrew twierdzeniom pozwanego w dniu 06.06.2011 r. w zakładzie pracy nie odbywała się kontrola Państwowej Inspekcji Pracy (k. 52 68, 76), ani inspekcji handlowej (k. 50). We wskazanym dniu przełożeni powoda jedynie powzięli wiadomości o planowanej kontroli i w związku z tym podjęli chaotyczne działania (podkreślenie Sądu ) celem uzupełnienia braków w dokumentacji. Dopiero po przeprowadzeniu kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy w zakładzie pracy wyznaczono stałe miejsce przetrzymywania listy obecności (pokój kierownika) oraz przestrzega się zasad systematycznego podpisywania listy (zeznania świadka M. Z. i A. B. M. k. 82). Zdaniem Sądu faktyczną przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę była redukcja zatrudnienia, oceny tej nie zmienia również, iż w dniu 13.06.2011 r. J. Ł. skierowała do swoich przełożonych maila z wnioskiem o rozwiązanie z powodem umowy o pracę, gdzie podała swoje własne przyczyny takiej a nie innej oceny pracy powoda, na co po takiej informacji wyrażono zgodę i wysłano pismo z informacją o zamiarze wypowiedzenia do związków zawodowych (k. 2 3, część C akt osobowych X ), gdzie jako przyczynę wskazano nieprzestrzegania ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy oraz utratę zaufania. Należy dodać, że w okolicznościach niniejszej sprawy pracodawca nie był zobligowany do 4

przeprowadzenia konsultacji związkowej w zakresie zamiaru rozwiązania umowy o pracę (art. 38 kp i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników). Oświadczenie woli w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę zostało złożone powodowi w okresie, kiedy pozwana spółka w skali całego kraju dokonywała zmniejszenia zatrudnienia w trybie przepisów ustawy z dnia 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Podsumowując zebrany w sprawie materiał dowodowy, postępowanie nie wykazało aby dodatkowy podpis na liście obecności w dniu 06.06.2011 r. wynikał ze złośliwego działania powoda a wręcz przeciwnie. To właśnie wskutek niewłaściwego do tego dnia działania pracodawcy, polegającego na braku umożliwienia regularnego podpisywania listy obecności przez pracowników, doszło do,niestety trzeba to podnieść histerycznego działania pracodawcy w zakresie podpisania tej listy, gdy w sklepie pojawił się inspektor pracy, zatem napisanie dodatkowej obecności na liście wynikało z niewłaściwych warunków (lada, obsługa klientów ) w jakich powodowi przedstawiono te listę do podpisu. Zrzucanie za ten fakt winy na pracownika jest totalnym nieporozumieniem i w ocenie Sądu jest wielce naganne. Zgodnie z art. 33 kp przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Na podstawie art. 30 3 i 5 kp oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę powinno nastąpić na piśmie oraz zawierać pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania się do sadu pracy. W przypadku powoda wszystkie powyższe wymagania zostały spełnione. Należy również podkreślić, iż na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 13.03.2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników możliwe jest wypowiedzenie pracownikom terminowych umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika, nawet wtedy, gdy nie spełniono wymagań określonych w art. 33 kp. Umowa o pracę zawarta przez powoda dopuszczała możliwość wypowiedzenia, a zatem w tym przypadku przyczynami niedotyczącymi pracowników będą wszelkie 5

okoliczności, które nie wiążą się bezpośrednio z osobą pracownika, niezależnie od tego czy mieściłyby się one w klauzuli wypowiedzenia nieuzasadnionego w rozumieniu art. 45 kp czy nie. Zgodnie z poglądem wyrażonym w judykaturze przyczyny stanowiące wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy należy rozumieć jako sytuację, w której bez zaistnienia tych przyczyn nie zostałaby podjęta przez kierownika zakładu pracy indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika (wyrok S.N z dnia 10.10.1990 I PR 319/90 OSNC 1992/11/204). Pogląd ten został wprawdzie wyrażony pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy [ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.)], jednakże w ocenie Sądu zachował on swoją aktualność. W związku z tym, iż do rozwiązania z powodem umowy o prace doszło w okresie przeprowadzania przez pozwanego zwolnień grupowych, tym samym wyłączną przyczyną wypowiedzenia powodowi umowy o pracę były niewątpliwie przyczyna niedotycząca pracownika, co z kolei uprawnia powoda do otrzymania z tego tytułu odprawy pieniężnej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości: 1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata; 2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat; 3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. Natomiast ust. 3 art. 8 wymienionej ustawy wskazuje, że odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Przepis art. 8 cytowanej ustawy wskazuje, że prawo do odprawy jest uwarunkowane głównie jedną okolicznością zwolnieniem pracownika z przyczyn jego niedotyczących. Natomiast wysokość odprawy zależy od stażu pracy u danego pracodawcy i wysokości wynagrodzenia za pracę w ostatnim okresie przed 6

zwolnieniem. Do obliczania wysokości odprawy należy stosować zasady obowiązujące przy obliczaniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Prawo do odprawy pracownik nabywa z upływem ostatniego dnia trwania stosunku pracy. Odsetki za opóźnienie przysługują, zatem od dnia następującego po dniu ustania stosunku pracy. Powód był zatrudniony u pozwanego ponad dwa lat, przysługiwała mu więc odprawa w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Wynagrodzenie dwumiesięczne powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 1.600 zł (k. 16). Stosunek pracy ustał w dniu 09.07.2011 r., a więc odsetki zasądzić należało od dnia następnego po ustaniu stosunku pracy na podstawi art. 481 1 kc w zw. z art. 300 kp.. Wobec powyższego na mocy powołanych przepisów orzeczono jak w punkcie I wyroku. Odnosząc się natomiast do żądania powoda w zakresie sprostowania świadectwa pracy w pierwszej kolejności należało wskazać, iż powód przyznał, że po otrzymaniu tego dokumentu w dniu 14.07.2011 r. (k. 6 część C akt osobowych powoda) nie wystąpił do pracodawcy w ciągu 7 dni o sprostowanie. Natomiast pozew w niniejszej sprawie został złożony do Sądu w dniu 29.06.2011 r., zaś roszczenie o sprostowanie świadectwa pracy powód zgłosił pismem procesowym w dniu 19.10.2011 r. (k. 69 72). Powód w toku postępowania nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy. Zgodnie z przepisem art. 97 2 1 kp pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Natomiast art. 265 1 i 2 kp stanowi, iż jeżeli pracownik nie dokonał bez swojej winy w terminie czynności, o których mowa w art. 97 21 kp, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu. Bezspornym jest, że powód w terminie wynikającym z art. 97 2 1 kp nie wystąpił do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy oraz nie złożył wniosku o przywrócenie 7

terminu w trakcie postępowania przed Sądem. Uprzednie wystąpienie przez pracownika do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy jest materialnoprawną przesłanką powództwa. W związku z tym niewystąpienie przez powoda z wnioskiem reklamacyjnym o sprostowanie świadectwa pracy przed wytoczeniem powództwa musiało skutkować oddaleniem powództwa (tak też: J. Iwulski, W. Sanetra: Kodeks pracy. Komentarz, Warszawa 2011, s. 696). Reasumując Sąd oddalił powództwo w zakresie żądania sprostowania świadectwa pracy orzekając jak w pkt II sentencji. W toku postępowania na rozprawie w dniu 22.09.2011 r. powód wniósł o zapłatę kwoty 3.200 zł tytułem odprawy pieniężnej cofając powództwo ponad tą kwotę (k. 29). Pozwany wyraził zgodę na cofnięcie pozwu w tym zakresie (k. 41). Na podstawie przepisu art. 203 1 kpc pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia aż do wydania wyroku. Zgodnie z treścią art. 355 1 kpc Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Cofnięcie pozwu w tym zakresie nie narusza również słusznego interesu powódki jako pracownika (art. 469 kpc). Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie orzekając w pkt III wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 1 kpc, w tym o opłacie od uwzględnionej części powództwa na podstawie art. 13 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 j.t. ze zm.) rozstrzygając jak w pkt IV orzeczenia. WYROK SĄDU OKRĘGOWEGO W BIAŁYMSTOKU z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt V Pa 5/12 Przewodniczący: Sędziowie: SSO Grażyna Rogowska (spr.) SSA w SO Stanisław Stankiewicz SSR del. Tomasz Kałużny 8

Sąd Okręgowy Sąd Pracy w Białymstoku Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. w Białymstoku na rozprawie sprawy X przeciwko Y Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. o odprawę pieniężną na skutek apelacji pozwanego Y Spółki Akcyjnej z siedzibą w G od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w Białymstoku z dnia 22 listopada 2011 roku sygn. akt VI P 338/11 oddala apelację 9