POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

Podobne dokumenty
POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 68/17. Dnia 8 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Romualda Spyt SSA K. Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 24/15. Dnia 12 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. U z a s a d n i e n i e

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Maciej Pacuda SSN Piotr Prusinowski (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 155/10. Dnia 29 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I PZ 13/14. Dnia 12 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 56/13. Dnia 10 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) SSN Krzysztof Rączka

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Gerard Bieniek SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 70/14. Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III PZ 4/15. Dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

Postanowienie z dna 10 lutego 2006 r. I PZ 33/05

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) SSN Anna Kozłowska

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 24/15. Dnia 7 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bohdan Bieniek SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 8/10. Dnia 7 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 21/14. Dnia 13 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Halina Kiryło (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III PZ 3/15. Dnia 21 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Krzysztof Staryk

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 45/16. Dnia 23 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 59/17. Dnia 10 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

Postanowienie z dnia 7 maja 2009 r. III UK 100/08

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. SSN Hubert Wrzeszcz

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 33/19. Dnia 22 maja 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Jerzy Kwaśniewski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 73/16. Dnia 4 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 13/09. Dnia 10 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 5/17. Dnia 16 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt V CZ 105/18. Dnia 28 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSA Marek Procek (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSA Marek Procek (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CZ 52/14. Dnia 26 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 3/15. Dnia 9 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Maria Tyszel (sprawozdawca) Protokolant Ewa Wolna

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska SSA Jolanta Frańczak (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 5/10. Dnia 19 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec SSA Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 13/16. Dnia 6 lipca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 79/11. Dnia 28 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III SPP 150/14. Dnia 12 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CZ 45/18. Dnia 18 października 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Jerzy Kwaśniewski SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II CZ 63/15. Dnia 15 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. w sprawie z powództwa L. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. przeciwko Polskiej Izbie Inżynierów Budownictwa z siedzibą w W.

POSTANOWIENIE. SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jan Górowski SSN Dariusz Zawistowski

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 77/14. Dnia 25 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II UZ 4/10. Dnia 19 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 22/17. Dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie:

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

Wyrok z dnia 15 marca 2012 r. II UK 160/11

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) SSN Maria Szulc

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PK 68/07. Dnia 17 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kwaśniewski

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I CZ 115/11. Dnia 28 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk SSA Monika Koba (sprawozdawca) uchyla zaskarżone postanowienie.

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I UZ 24/11. Dnia 28 września 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

POSTANOWIENIE UZASADNIENIE

POSTANOWIENIE. SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk

POSTANOWIENIE. SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

POSTANOWIENIE. SSN Anna Kozłowska (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II BU 1/15. Dnia 25 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar

POSTANOWIENIE. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski SSN Piotr Prusinowski (sprawozdawca)

POSTANOWIENIE. SSN Piotr Prusinowski

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Jan Górowski (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz

Transkrypt:

Sygn. akt III UZ 28/11 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie : Dnia 2 grudnia 2011 r. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 26 października 2010 r., i Sądu Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego [ ] z dnia 29 sierpnia 2011 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r., odrzucił wniesioną przez ubezpieczonego J. M. skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 26 października 2010 r., oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że ubezpieczony jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazał wykrycie nowych okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Okoliczność tę

2 stanowiło zaś to, iż organ rentowy zaliczył J. R. pracę na stanowisku kierownika sekcji zaopatrzenia w materiały ogniotrwałe i odlewnicze w okresie od dnia 1 października 1979 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r. w Hucie [ ] S.A. jako pracę warunkach szczególnych, podczas gdy wnioskodawcy nie uznano za taką pracę tego samego rodzaju pracy wykonywanej przez niego w okresie od dnia 1 października 1979 r. do dnia 31 października 1986 r. Ubezpieczony podał także, iż o wspomnianej okoliczności dowiedział się w dniu 1 marca 2011 r. Sąd drugiej instancji przypomniał regulacje prawne związane z instytucją skargi o wznowienie postępowania oraz stwierdził, że wskazana przez ubezpieczonego okoliczność faktyczna nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, ponieważ z powodu wykrycia nowych okoliczności lub środków dowodowych (art. 403 2 k.p.c.) można żądać wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy mogłyby mieć one wpływ na wynik sprawy, a strona nie mogła ich powołać w poprzednim postępowaniu. Powołana przez ubezpieczonego okoliczność, iż J. R. ZUS zaliczył okres pracy na stanowisku kierownika sekcji zaopatrzenia w materiały ogniotrwałe i odlewnicze w Hucie jako okres pracy w warunkach szczególnych, nie mogła mieć natomiast wpływu na wydane w sprawie prawomocne orzeczenie sądu, albowiem Sąd Okręgowy przeprowadził własne postępowanie dowodowe na okoliczność charakteru pracy ubezpieczonego na tym stanowisku i poczynił własne ustalenia w tym zakresie, opierając się na zeznaniach świadków, ich aktach osobowych, aktach osobowych ubezpieczonego oraz opinii biegłego z zakresu BHP. Powołanie się przez skarżącego na decyzję organu rentowego przyznającą innemu pracownikowi Huty [ ], zatrudnionemu na takim samym stanowisku, nie może zostać uznane za nowy dowód mogący wpłynąć na wydane już rozstrzygnięcie, skoro sąd ustalił stan faktyczny w tym zakresie na podstawie dowodów bezpośrednich, zaś decyzja organu rentowego dotycząca innego pracownika i stanu faktycznego nie wpływa na wiarygodność przeprowadzonych dowodów, w szczególności z opinii biegłego. Sąd Apelacyjny podkreślił także, iż wykładnia art. 430 2 k.p.c. prowadzi do wniosku, że chodzi w nim o takie okoliczności faktyczne, względnie dowody, które uzasadniają przytoczone we wniosku żądanie. Istotność dla sprawy nowych faktów i dowodów ocenia się bowiem z punktu widzenia ich wpływu na treść decyzji ostatecznej. Z

3 tych przyczyn skarga ubezpieczonego jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlegała zatem odrzuceniu na mocy art. 410 1 k.p.c. Zażalenie od powyżej przedstawionego postanowienia wniósł reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ubezpieczony J. M., zaskarżając to postanowienie i wnosząc o jego uchylenie. Nie wskazując podstaw zaskarżenia, skarżący podniósł równocześnie, iż nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem, gdyż jego zdaniem obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie wszelkich dowodów, a w szczególności faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Fakt, że współpracownik ubezpieczonego wykonujący tego samego rodzaju pracę i w tym samym czasie, którą to pracę uznano za wykonywaną w warunkach szczególnych, stanowi zaś dowód, że postępowanie prowadzone przez Sąd Okręgowy było wadliwe, a przynajmniej nie w pełni wyjaśniające wszystkie okoliczności faktyczne w tej sprawie. Dlatego koniecznym wydaje się przeprowadzenie dowodu z zeznań Jana R. w celu ustalenia, jakiego rodzaju pracę wykonywał ubezpieczony, w jakim wymiarze i w jakim charakterze w porównaniu z pracą przez niego wykonywaną. Niewyjaśnienie tych okoliczności rodzi podejrzenie, że organy rentowe w sposób dowolny i wybiórczy ustalają prawa do świadczeń emerytalnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wstępnie Sąd Najwyższy uznał za konieczne przypomnieć, że zgodnie z art. 399 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, zaś na podstawie określonej w art. 401 1 również w razie zakończenia go postanowieniem (art. 399 2 k.p.c.), jednakże tylko w wypadkach przewidzianych w dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego. Wynika to z faktu, iż skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem pozwalającym na wzruszenie prawomocnych orzeczeń sądowych, korzystających co do zasady z powagi rzeczy osądzonej (vide : art. 366 k.p.c.) i wiążących nie tylko strony postępowania i sąd, który wydał to orzeczenie, ale również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (vide : art. 365 1 k.p.c.). Dlatego skarga o

4 wznowienie postępowania musi podlegać szczególnym rygorom, zarówno w zakresie formy, jak i treści (zawartości). Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 lipca 2006r., I PK 5/06 (Wokanda 2006 nr 11, poz. 33), skarga o wznowienie postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnianiu jednolitości orzeczeń, nawet w sprawach o roszczenia oparte na jednakowych podstawach faktycznych i prawnych. Możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy na skutek skargi o wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy zaistnieje jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania cywilnego. Stosownie do art. 409 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania powinna zatem czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd właściwy do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności dokonuje oceny, czy wymienione wymogi formalne skargi zostały spełnione, a następnie na podstawie art. 410 1 k.p.c. odrzuca ją, jeżeli została wniesiona po upływie przepisanego terminu, była niedopuszczalna lub nieoparta na ustawowej podstawie. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi jest przy tym łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w cytowanym przepisie. Brak nawet jednego z nich sprawia zaś, że rozpatrywanie sprawy nie jest możliwe. Dlatego też stwierdzenie braku choćby jednego z tych warunków powoduje odrzucenie skargi. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały wymienione w art. 401 k.p.c., art. 401 1 k.p.c. oraz art. 403 k.p.c., przy czym pierwszy z tych przepisów wskazuje na przypadki nieważności postępowania, drugi na niekonstytucyjność aktu prawnego będącego podstawą orzeczenia stwierdzoną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, trzeci natomiast na tzw. właściwe przyczyny restytucyjne, z których dwie pierwsze są związane z oparciem zaskarżonego wyroku na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym oraz na uzyskaniu owego wyroku za pomocą przestępstwa, a kolejne z późniejszym wykryciem prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego albo takich okoliczności faktycznych

5 lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W zażaleniu skarżący, co już wcześniej zostało podkreślone, w ogóle nie wskazał podstawy zaskarżenia, jednakże odwołanie się przez niego do dowodów ( ) i faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie przemawia za przyjęciem tezy, iż chodziło mu zapewne o podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403 2 k.p.c. Trzeba zatem stwierdzić, że przepis ten kładzie nacisk na to, iż wykrycie wymienionych w nim okoliczności faktycznych lub środków dowodowych musi być późniejsze, co oznacza, że musi do niego dojść po uprawomocnieniu się wyroku, a więc w sytuacji, w której powoływanie się na okoliczności faktyczne lub środki dowodowe było już niemożliwe. Wykrycie należy z kolei rozumieć jako dowiedzenie się o istnieniu tych okoliczności lub środków dowodowych w zakresie umożliwiającym powoływanie się na nie. Owe okoliczności i środki dowodowe, aby zostać wykryte, muszą jednakże (co wymaga szczególnego podkreślenia) istnieć w sensie obiektywnym już w czasie trwania postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem. Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 nr 12, poz. 208) środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05 oraz z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05 (OSNP 2007 nr 3-4, poz. 48), przy czym w pierwszym z wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy dodał także, iż w świetle art. 403 2 k.p.c. możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania zakończonego postępowania. W postanowieniu z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08 (LEX nr 420807) Sąd Najwyższy wyjaśnił natomiast, iż w przepisie art. 403 2 k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie faktów i dowodów dla strony nie tylko nieznanych w toku poprzedniego postępowania, lecz których także nie mogła znać, choć istniały już w toku tego postępowania, ale nie były objęte materiałem sprawy. Dodać w tym miejscu wypada, że z końcowego zwrotu art. 403 2 k.p.c. wynika nadto, że wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle

6 nieujawnionych i wtedy nieujawnialnych, bo nieznanych stronom. Strona może więc powołać się na nie jedynie wówczas, gdy nie mogła z nich skorzystać przed rozstrzygnięciem, albowiem wymieniony przepis obejmuje wyłącznie fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty natomiast ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr 5, poz. 60 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP 134/04, LEX nr 151652). Nie można również oprzeć skargi o wznowienie postępowania na rzekomym wykryciu" okoliczności faktycznej i środka dowodowego znanych stronie, a pominiętych przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 381 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2007 r., II UZ 3/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 178). Niezależnie od poglądów zawartych w przedstawionych orzeczeniach, które Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie ubezpieczonego w pełni podziela, należy dodatkowo zauważyć, że w postanowieniu z dnia 10 stycznia 1977 r., I CO 5/76 Sąd Najwyższy wyjaśnił wprost, iż nie stanowi podstawy wznowienia postępowania według art. 403 2 k.p.c. opinia biegłego sporządzona w innej sprawie po prawomocnym zakończeniu procesu, którego wznowienia dotyczy skarga o wznowienie postępowania. Z kolei w postanowieniu z dnia 12 listopada 1998 r., II UKN 306/98 (OSNP-wkł. 1999 nr 3, poz. 3) Sąd Najwyższy stwierdził, że orzeczenie lekarskie, które zostało wydane po dacie uprawomocnienia się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 2 k.p.c. Również w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2000 r., II UKN 167/00 (PPiPS 2001 nr 6, poz. 70) Sąd Najwyższy uznał, iż uzyskanie po prawomocnym zakończeniu sprawy nowego zaświadczenia lekarskiego nie jest ustawową podstawą wznowienia postępowania przewidzianą w art. 403 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajmował Sąd Najwyższy także w najnowszym orzecznictwie, którego przykładami mogą być postanowienia: z dnia 15 grudnia 2009 r., II PZ 24/09 (LEX nr 577836), czy też z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10 (LEX nr 583798). Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do stanu faktycznego charakterystycznego dla rozpoznawanej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdza, że

7 skarga ubezpieczonego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia już choćby z tej przyczyny, iż powoływany się przez niego na fakt zaliczenia przez organ rentowy J. R. pracy wykonywanej na takim samym stanowisku, jak to które zajmował ubezpieczony, do okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, o czym dowiedział się on w marcu 2011 r., w żadnym razie nie mógł stanowić będącej podstawą wznowienia postępowania okoliczności faktycznej istniejącej w sensie obiektywnym już w czasie trwania postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a jedynie ujawnionej w późniejszym czasie. Wobec tego, iż Jan R. był współpracownikiem ubezpieczonego, a więc osobą niewątpliwie ubezpieczonemu znaną, nie istniały z kolei jakiekolwiek przeszkody w tym, aby został on zgłoszony jako świadek w postępowaniu zakończonym zaskarżonym obecnie orzeczenie i złożył zeznania dotyczące rodzaju pracy wykonywanej przez ubezpieczonego oraz jej wymiaru. Kierując się wskazanymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że zażalenie ubezpieczonego nie było uzasadnione, albowiem jego skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w okolicznościach, w których jak trafne uznał sąd drugiej instancji wskazane w tej skardze podstawy prawne wznowienia postępowania w rzeczywistości nie występowały. W takiej natomiast sytuacji zaistniały warunki do zastosowania art. 410 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05). Mając to na uwadze oraz opierając się na treści art. 398 14 k.p.c. w związku z art. 394 1 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.