WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt VIP 201/11



Podobne dokumenty
INFORMACJA DLA PRACOWNIKÓW DOTYCZĄCA RÓWNEGO TRAKTOWANIA W ZATRUDNIENIU

Obowiązek równego traktowania w zatrudnieniu oraz zapobieganie mobbingowi

Aneks Nr 1. z dnia 26 czerwca 2009 r. do Regulaminu Pracy Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi Nr 342 w Warszawie

Wyrok z dnia 23 listopada 2004 r. I PK 20/04

PRZEPISY O RÓWNYM TRAKTOWANIU KOBIET I MĘŻCZYZN W ZATRUDNIENIU

POSTANOWIENIE. SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Iwona Koper (sprawozdawca) SSA Władysław Pawlak

PROCEDURA INFORMOWANIE PRACOWNIKÓW O RÓWNYM TRAKTOWANIU W ZATRUDNIENIU POWIATOWA PORADNIA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA DOKUMENT W SPRAWIE:

USTAWA. z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. 1) (tekst jednolity) Preambuła (skreślona). DZIAŁ PIERWSZY PRZEPISY OGÓLNE.

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CZ 81/09. Dnia 17 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Wyrok z dnia 8 czerwca 1999 r. I PKN 105/99

5. Przepisy 1 4 nie naruszają przepisów art Rozdzia II. Podstawowe zasady prawa pracy

Wyrok z dnia 5 lutego 1998 r. I PKN 510/97

WYROK SĄDU REJONOWEGO W BIAŁYMSTOKU VI WYDZIAŁ PRACY I UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH z dnia 31 października 2012r. w sprawie VIP 459/12

POSTANOWIENIE. Sygn. akt III PZ 9/11. Dnia 18 października 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Wyrok z dnia 2 grudnia 2004 r. I PK 81/04

POSTANOWIENIE. Sygn. akt I PZ 30/11. Dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Małgorzata Gersdorf

Dz.U (U) Kodeks pracy. zmiany: Dz.U art. 1. Dz.U art. 1. Dz.U wynik. z art. 6

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CZ 77/12. Dnia 25 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie :

Wyrok z dnia 12 lipca 2001 r. I PKN 541/00

Opracowanie: Kancelaria Gospodarcza

POSTANOWIENIE. SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSA Anna Kozłowska

Dyskryminacja w pracy (cz. 1) Wpisany przez RR Nie, 14 sie Objawy dyskryminacji

Wyrok z dnia 1 lipca 1998 r. I PKN 222/98

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 21 czerwca 2011r., sygn. akt VIP 287/11

Wyrok z dnia 28 marca 2002 r. I PKN 960/00

POSTANOWIENIE. SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) SSN Andrzej Wróbel

Najczęściej mamy do czynienia z mobbingiem i dyskryminacją w miejscu pracy.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Rozdział I. Źródła prawa pracy

Wyrok z dnia 13 marca 2009 r. III PK 59/08

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Romualda Spyt

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 14 grudnia 1999 r. I PKN 444/99

POSTANOWIENIE. Uzasadnienie

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) SSN Marek Sychowicz

WYROK SĄDU REJONOWEGO W BIAŁYMSTOKU VI WYDZIAŁ PRACY I UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH z dnia 10 października 2012r. w sprawie VIP 471/12

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

ZAGADNIENIE PRAWNE. Sygn. akt I PZP 6/14

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. Sygn. akt II PZ 31/11. Dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Myszka

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) SSN Grzegorz Misiurek SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 22 listopada 2011r., sygn. akt VIP 338/11

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Krzysztof Staryk SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Bohdan Bieniek

Wyrok z dnia 22 kwietnia 1998 r. I PKN 47/98

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Hajn

Wyrok z dnia 5 stycznia 2011 r. III PK 17/10

VI ACa 1781/13. st. sekr. sąd. Ewelina Murawska

POSTANOWIENIE. Sygn. akt IV CK 240/04. Dnia 27 października 2004 r. Sąd Najwyższy w składzie :

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Halina Kiryło SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Krzysztof Rączka

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) SSN Zbigniew Hajn

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Korzeniowski

POSTANOWIENIE. SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

Wyrok z dnia 2 czerwca 1998 r. II UKN 92/98

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wyrok z dnia 11 maja 1999 r. I PKN 26/99

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Antoni Górski (przewodniczący) SSN Bronisław Czech (sprawozdawca) SSN Maria Grzelka

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Myszka

POSTANOWIENIE. SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Dawid Miąsik (sprawozdawca) SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Wyrok z dnia 6 listopada 1998 r. II UKN 295/98

POSTANOWIENIE. SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Bogusław Cudowski

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Z A R Z Ą D Z E N I E Nr 117/2016 Wójta Gminy P I E R Z C H N I C A z dnia 11 lutego 2016 roku

Postanowienie z dnia 8 maja 2008 r. I PZP 1/08

POSTANOWIENIE. SSN Jerzy Kwaśniewski

1 stycznia 1999 r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat, natomiast nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

POSTANOWIENIE. SSN Romualda Spyt

Postanowienie z dnia 29 czerwca 2011 r. III PZ 5/11

POSTANOWIENIE. SSN Romualda Spyt (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

Rozdział II Podstawowe zasady prawa pracy

Wyrok z dnia 26 marca 1998 r. I PKN 3/98

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Transkrypt:

WYROK SĄDU REJOWEGO SĄDU PRACY W BIAŁYMSTOKU z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt VIP 201/11 Przewodniczący Ławnicy SSR Karolina Szerel Jadwiga Drągowska Krystyna Bućko Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Białymstoku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa X przeciwko Y o ustalenie i odszkodowanie I. Oddala powództwo. II. Odstępuje od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. UZASADNIENIE Powód X wniósł przeciwko Y pozew o ustalenie, że przysługuje mu od dnia 1 grudnia 2010 roku podwyżka wynagrodzenia na takich samych zasadach jak pozostałym pracownikom Y. Ponadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 2000 złotych tytułem odszkodowania za naruszenie w stosunku do niego zasady równego traktowania w zakresie podwyżki wynagrodzeń przyznanej pracownikom Y, a nadto zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż od 21 lipca 1991 roku zatrudniony jest u pozwanego w charakterze palacza-dozorcy. Powód podniósł, iż mimo nienagannego wypełniana przez niego wszystkich obowiązków pracowniczych został pominięty przy podwyżce wynagrodzeń, która w dniu 1 grudnia 2010 roku została przyznana wszystkim pracownikom z wyjątkiem powoda. Podwód wskazał, iż od zarządu pracodawcy otrzymał informację zgodnie z którą podwyżki nie otrzymali pracownicy techniczni do których powód był zaliczany. W ocenie powoda jednak jedynym pracownikiem, który nie otrzymał podwyżki wynagrodzenia był on sam.

Pozwany Y wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowanego według norm przypisanych. Pozwany podniósł, iż w grudniu 2010 roku Zarząd Y ustalił, iż od 1 grudnia 2010 roku wszyscy pracownicy biurowi otrzymają podwyżki w wysokości 100 złotych. Podwyżki nie dotyczyły natomiast pracowników technicznych, a więc trzech dozorców i sprzątaczki. Z racji wiążącej strony umowy o pracę i powierzonych mu tą umową obowiązków pracowniczych powód zaliczany był właśnie do grupy pracowników technicznych. Pozwany wskazał, iż nie może być mowy o nierównym traktowaniu pracowników bowiem żaden pracownik z grupy pracowników technicznych nie otrzymał podwyżki wynagrodzenia, a w związku z tym nie jest zgodne z prawdą twierdzenie powoda, iż jest on jedyną osobą pozbawioną tej podwyżki. Dodatkowo pozwany wskazał, iż podwyżka była w pełni uzasadniona w stosunku do pracowników biurowych, a pracownikom technicznym nie przysługiwała z uwagi na zupełnie odmienne kwalifikacje i obowiązki tych dwóch grup pracowników. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Przebieg zatrudnienia powoda u pozwanego pozostawał poza sporem. Umową o pracę z dnia 19 lipca 1991 roku powód został zatrudniony przez Y na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku dozorcy z wynagrodzeniem w wysokości 800 tysięcy złotych brutto. Zakres obowiązków powoda został zaktualizowany i sprecyzowany aneksem do umowy o pracę podpisanym przez powoda w dniu 22 kwietnia 2002 roku (k. 23-26 akt pracowniczych). Na mocy wymienionego aneksu do obowiązków powoda oprócz typowych zadań należących do zakresu działania dozorcy i związanych z czuwaniem nad mieniem pracodawcy należał również szereg innych obowiązków. Powód jako pracownik obsługi technicznej obowiązany był do wykonywania wszelkich czynności związanych z paleniem w piecu. Do zakresu czynności pozwanego należały również inne czynności o charakterze porządkowym takie jak koszenie trawy, odśnieżanie, zamiatanie schodów, utrzymywanie w porządku garaży i samochodu służbowego. Dodatkowo na mocy aneksu z 22 kwietnia 2002 roku na powoda nałożony został

obowiązek pracowniczy w postaci doręczania wskazanym emerytom lub rencistom ich emerytur lub rent. W dniu 21 października 2008 roku wynagrodzenie powoda został ustalone na kwotę 1795,00 złotych. W strukturze pozwanego pracodawcy występował podział na pracowników technicznych, wykonujących czynności porządkowe, techniczne i w określonym zakresie związane z logistyką oraz pracowników biurowych, których zadaniem było wykowanie czynności merytorycznych z zakresu działania pracodawcy m.in. obsługa klientów pozwanego. W dniu 14 grudnia 2010 roku Zarząd Y podjął decyzję o przyznaniu podwyżki wynagrodzeń w wysokości 100 złotych brutto wszystkim pracownikom biurowym zatrudnionym u pracodawcy. W uzasadnieniu swojej decyzji zarząd podniósł, iż w większości są to osoby posiadające wyższe wykształcenie, dokonujące obrotu gotówką i obciążone dużą ilością obowiązków oraz znaczną odpowiedzialnością, zarabiające natomiast mniej niż dozorcy. W ocenie zarządu pozwanego tego typu sytuacja nie była właściwa i dlatego zdecydował się na dokonanie podwyżki wynagrodzeń pracownikom biurowym przy pozostawieniu wynagrodzeń pracowników technicznych na dotychczasowym poziomie (k. 13). Decyzja zarządu została zaakceptowana przez radę nadzorczą pozwanego (k. 14). Zgodnie z art. 18³ d kodeksu pracy osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie o pracę. Zgodnie z dyspozycją art. 18 3a 1 kodeksu pracy pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu pracy. Z przytoczonego przepisu w sposób bezsporny wynika, iż różnicowanie sytuacji pracowników z uwagi na wymienione kryteria narusza zasadę równego traktowania w zatrudnieniu. Znajduje to potwierdzenie w regulacji art. 18 3b 1 pkt 2 kodeksu pracy zgodnie z którym za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu uważa się również różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 18 3a 1, którego skutkiem jest w szczególności niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą. Należy jednak zauważyć, iż zasada równego traktowania w zatrudnieniu nie ma charakteru bezwzględnego i w pewnym zakresie ulega ograniczeniu. Ograniczenie takie wynika przede wszystkim z art. 18 3c 1 i 3 kodeksu pracy zgodnie z którym pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Pracami o jednakowej wartości są natomiast prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności lub wysiłku. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż zróżnicowanie wysokości wynagrodzeń osób wykonujących jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości jest naruszeniem zasady równego traktowania w zatrudnieniu. W niniejszej sprawie spornym pozostawało, czy powód jest w rzeczywistości pracownikiem technicznym czy też pracownikiem biurowym, a w związku z tym czy jego praca jest pracą jednakową lub pracą o jednakowej wartości w stosunku do pracy świadczonej przez pracowników określanych przez pracodawcę mianem pracowników biurowych. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, iż powód w rzeczywistości nie jest pracownikiem biurowym, a świadczona przez niego praca nie jest pracą jednakową lub pracą o jednakowej wartości w odniesieniu do pracy pracowników biurowych, którzy otrzymali podwyżkę wynagrodzeń. Przede wszystkim bowiem zwrócić należy uwagę na zakresu umowy o pracę wiążącej powoda z pozwanym, ze szczególnym uwzględnieniem aneksu z dnia 22 kwietnia 2002 roku. Wynika bowiem z niego w sposób bezpośredni (k. 26 akt pracowniczych), iż powód zatrudniony na stanowisku dozorcy jest pracownikiem obsługi technicznej biura. Zauważyć należy, iż powód podpisał wymieniony aneks, a w związku z tym zapoznał się z nim i zdawał sobie sprawę z tego, iż charakter jego pracy i wynikające z umowy obowiązki należą do czynności obsługi technicznej.

Sąd zdawał sobie jednak sprawę z tego, iż zakres obowiązków wynikający z umowy mógł różnić się od obowiązków w rzeczywistości wykonywanych przez powoda. Przeprowadzone postępowanie wykazało jednak, iż taka sytuacja nie miała miejsca, a powód wykonywał swoje obowiązki zgodnie z umową. W trakcie rozprawy powód wskazał, iż wykonuje on czynności takie jak dozorowanie, palenie w piecu, przeprowadzanie remontów, pracuje również jako konwojent gotówki i kierowca. Powód wskazał również, iż nie posiada on stanowiska pracy biurowego i nie pracuje przy biurku (k. 26). W ocenie Sądu zakres wykonywanych przez powoda czynności w połączeniu z faktem, iż nie posiada on stałego stanowiska pracy wskazuje w sposób bezsporny, iż są to czynności o charakterze technicznym, nie mające nic wspólnego z merytorycznym przedmiotem działalności pracodawcy. Szczególną uwagę w tym zakresie zwrócić należy na fakt, iż powód nie miał żadnego bezpośredniego kontaktu z klientami Y, a jego zadaniem było jedynie pobieranie gotówki, przewożenie jej do miejsca przeznaczenia i przekazywanie uprawnionym podmiotom (k. 32), tak więc była to działalność w charakterze kierowcy i konwojenta, które to czynności z uwagi na chociażby fakt wykonywania ich poza zakładem pracy, nie mogą zostać uznane za czynności biurowe. Z wyżej wymienionych przyczyn uznać należy, iż powód jest w rzeczywistości pracownikiem technicznym, a nie pracownikiem biurowym. Dodatkowo wskazać należy, iż ocena charakteru pracy dokonana przez powoda jest błędna, na co wskazują zarówno przyczyny wymienione powyżej jak i rozbieżności w samych zeznaniach powoda. Zarówno w pozwie jak i podczas pierwszej rozprawy powód wskazywał bowiem, iż był jedynym pracownikiem technicznym zatrudnionym u pracodawcy. W toku postępowania ustalono natomiast, że w dniu 1 grudnia 2010 roku Y zatrudniał również kilku innych pracowników technicznych, co potwierdził zarówno prezes zarządu pozwanego S. K., jak i sam powód (k. 32-33). Sąd pragnie zauważyć, że podnoszona przez powoda okoliczność, iż inni dozorcy pracowali u pozwanego przez bardzo krótki okres czasu, bądź przebywali na zwolnieniu lekarskim, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w dniu podjęcia decyzji o podwyższeniu wynagrodzeń pracownikom

biurowym u pracodawcy zatrudnione były również inne osoby należące do personelu technicznego i żadna z tych osób nie otrzymała podwyżki wynagrodzenia. Wszystkie wymienione wyżej okoliczności wskazują na to, iż pozwany dokonał podwyżki wynagrodzeń bez naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Podwyżkę otrzymali jedynie pracownicy biurowi. Analiza treści umowy o pracę zawartej pomiędzy powodem i pozwanym, jak również ocena całokształtu zadań i obowiązków pracowniczych faktycznie wykonywanych przez powoda wskazują w sposób bezsporny, iż jest on pracownikiem obsługi technicznej. W związku z tym brak przyznania powodowi podwyżki wynagrodzenia przy uwzględnieniu, iż inni pracownicy techniczni również nie otrzymali takiej podwyżki nie narusza zasady równego traktowania pracowników. Dlatego też orzeczono jak w pkt I wyroku. W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego poniesionych przez stronę pozwaną Sąd, działając na podstawie art. 102 kodeksu postępowania cywilnego, odstąpił od obciążenia nimi powoda, mając na uwadze trudną sytuacje finansową powoda, nakład pracy pełn. pozwanego ( nieznaczny), oraz fakt, że sprawa zakończyła się już na drugim terminie.