Biblioteka Policjanta Prewencji Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Wielkość: px
Rozpocząć pokaz od strony:

Download "Biblioteka Policjanta Prewencji Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE"

Transkrypt

1 Biblioteka Policjanta Prewencji Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE Słupsk 2014 Szkoła Policji w Słupsku

2 Materiał dydaktyczny opracowany w Szkole Policji w Słupsku do użytku wewnętrznego Policji może być reprodukowany przez policjantów przygotowujących się do realizacji zadań służbowych. Materiału nie wolno reprodukować ani wykorzystywać w innych celach lub dla innych podmiotów zewnętrznych bez zgody Wydawcy. Według stanu prawnego na sierpień 2014 r. Wydawnictwo Szkoły Policji w Słupsku Redakcja tekstu: Grażyna Szot Redakcja techniczna: Zenon Trzciński, Grażyna Szot Projekt okładki: Marcin Jedynak Wydanie II, uzupełnione Szkoła Policji w Słupsku, Słupsk, ul. Kilińskiego Słupsk

3 Spis treści Wstęp Kara Kary z kodeksu karnego Kary z kodeksu wykroczeń Środki karne Środki karne z kodeksu karnego Środki karne z kodeksu wykroczeń Inne środki karne określone przez ustawę Bibliografia

4 4

5 Wstęp Niniejsze opracowanie jest przeznaczone dla przede wszystkim słuchaczy uczestniczących w szkoleniu podstawowym realizowanym przez Szkołę Policji w Słupsku. Ma ono na celu zapoznanie policjantów prewencji z karami i środkami karnymi występującymi w prawie karnym i prawie wykroczeń. Obrazuje ich różnorodność i funkcję. Autor ma nadzieję, że będzie pomocne we właściwym kształtowaniu umiejętności z zakresu prawa karnego. 5

6 6

7 1. Kara Pojęcie kary Kara kryminalna to osobista dolegliwość ponoszona przez sprawcę jako odpłata za popełnione przestępstwo lub wykroczenie, wyrażająca potępienie popełnionego przez niego czynu i wymierzana w imieniu państwa przez sąd 1. Kary kryminalne są konsekwencją prawną popełnionego przez sprawcę przestępstwa i muszą być przewidziane w ustawie. Kara polega na zadaniu przez organ państwowy sprawcy przestępstwa dolegliwości godzącej w wolność, mienie, cześć oraz inne dobra prawne sprawcy przestępstwa. Istotą kary kryminalnej jest zatem dolegliwość, przy czym musi być to dolegliwość celowa, zamierzona 2. Teorie kary Karanie sprawców czynów społecznie szkodliwych, czyli stosowanie kary jako narzędzia mającego na celu wywołanie określonych skutków społecznie pożądanych, powodowało tworzenie teorii uzasadniających jej sens. Zasadniczo wyodrębniły się dwa nurty teorii dotyczące tego zagadnienia. Pierwszy, traktowany jako bezwzględny (absolutny), kładzie nacisk na to, że kara jest odpłatą za przestępstwo, że jest wymierzana dlatego, by stało się zadość sprawiedliwości, i żadnych dodatkowych uzasadnień nie potrzebuje. Drugi kierunek, pojmowany jako względny (utylitarny), akcentuje celowy charakter kary, która powinna zmierzać do osiągnięcia pewnych rezultatów w przyszłości, głównie powinna służyć zapobieżeniu popełnianiu przestępstw przez ukaranego i inne osoby. Ponadto można wyróżnić teorie mieszane, próbujące pogodzić w jednej koncepcji idee kary jako sprawiedliwej odpłaty z ideą kary celowej 3. W skrócie można powiedzieć, że drugi nurt zawiera zarówno elementy prewencji indywidualnej sprawca ma ponieść karę, a ponadto kara ma wywołać skutek u samego sprawcy w postaci zniechęcenia do popełniania podobnych czynów, jak i elementy prewencji generalnej inni członkowie społeczeństwa wiedząc o karaniu sprawców, powinni powstrzymać się od podobnych zachowań. 1 L. Gardocki, Prawo karne, Warszawa 1998, s M. Bojarski, M. Filar, W. Filipkowski i inni, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2004, s L. Gardocki, dz. cyt., s

8 2. Kary z kodeksu karnego Katalog kar Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny w art. 32 wymienia katalog kar. Zgodnie z tym artykułem karami są: 1) grzywna, 2) ograniczenie wolności, 3) pozbawienie wolności, 4) 25 lat pozbawienia wolności, 5) dożywotnie pozbawienie wolności 4. Katalog kar ułożony jest według abstrakcyjnie ujętego stopnia dolegliwości od kary najłagodniejszej do najsurowszej. Układ ten wraz z zasadami humanitaryzmu i poszanowania godności człowieka oraz zasadami wymiaru kary wskazuje sędziemu ustawowe priorytety w wyborze rodzaju kary 5. Grzywna Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Stawka dzienna nie może być niższa od 10 zł, ani też przekraczać zł. Z tego względu najniższa grzywna może wynosić 100 zł, zaś najwyższa zł. Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść odniesiona zarówno dla siebie, jak i dla kogoś innego (art k.k.). Skazanego na grzywnę sąd wzywa do jej uiszczenia w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu grzywnę ściąga się w drodze egzekucji. Jeżeli egzekucja grzywny okaże się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby bezskuteczna, sąd może zamienić grzywnę nieprzekraczającą 120 stawek dziennych, po uprzednim wyrażeniu zgody przez skazanego, na pracę społecznie użyteczną, przyjmując, że 10 stawek dziennych jest równoważnych miesiącowi pracy społecznie użytecznej, z zaokrągleniem do pełnego miesiąca. Pracę społecznie użyteczną określa się w miesiącach. Ustalając wymiar godzin pracy w stosunku miesięcznym, sąd kieruje się wskazaniami zawartymi w art. 53 k.k. 4 Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), art M. Bojarski, M. Filar, W. Filipkowski i inni, dz. cyt., s

9 Jeżeli skazany, mimo możliwości, nie uiści grzywny w terminie ani też nie podejmie orzeczonej zastępczej formy jej wykonania i zostanie stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd orzeka wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym. Kara zastępcza nie może przekraczać 12 miesięcy pozbawienia wolności, jak również górnej granicy kary pozbawienia wolności za dane przestępstwo, a jeżeli ustawa nie przewiduje za dane przestępstwo kary pozbawienia wolności, górna granica zastępczej kary pozbawienia wolności nie może przekroczyć sześciu miesięcy. Sąd może odroczyć wykonanie grzywny albo rozłożyć ją na raty na czas nieprzekraczający jednego roku, licząc od dnia wydania pierwszego postanowienia w tym zakresie, jeżeli natychmiastowe jej wykonanie pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, a zwłaszcza wówczas, gdy wysokość grzywny jest znaczna, można rozłożyć grzywnę na raty na okres do trzech lat. Jeżeli skazany, z przyczyn od niego niezależnych, nie może uiścić grzywny, a wykonanie tej kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe, sąd może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, grzywnę w całości lub części umorzyć. Nie zarządza się egzekucji, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna. Ograniczenie wolności Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy. Wymierza się ją w miesiącach. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem pobytu stałego osoby zatrudnionej na statku żeglugi śródlądowej, zamieszkałej stale na statku, jest miejscowość, w której ma siedzibę przedsiębiorstwo żeglugowe zatrudniające tę osobę 6, 2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. Wobec osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art pkt 2 k.k., może orzec potrącenie od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd. W okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy, 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. 6 Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 14, poz. 85 z późn. zm.), art. 6. 9

10 Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec wobec skazanego obowiązki wymienione w art. 72 k.k., tj.: 1) informowanie sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby, 2) przeproszenie pokrzywdzonego, 3) wykonywanie ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby, 4) wykonywanie pracy zarobkowej, nauka lub przygotowanie się do zawodu, 5) powstrzymanie się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających, 6) poddanie się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu, albo oddziaływaniom terapeutycznym lub uczestnictwu w programach korekcyjno-edukacyjnych, 7) powstrzymanie się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, 8) powstrzymanie się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub zbliżenie się do pokrzywdzonego lub innych osób, 9) opuszczenie lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 10) inne stosowne postępowanie w okresie próby, jeżeli może to zapobiec popełnieniu ponownie przestępstwa. Ponadto sąd może zobowiązać skazanego do naprawienia szkody w całości lub w części, chyba że orzekł środek karny (obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę), albo do uiszczenia świadczenia pieniężnego. Jeżeli skazany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności, sąd zamienia ją na zastępczą karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary ograniczenia wolności za równoważny jednej stawce dziennej. Sąd określa w takim wypadku wysokość jednej stawki dziennej kierując się wskazaniami zawartymi w art k.k. Uchylaniem się może być m.in. uporczywe naruszanie ciążących na skazanym obowiązków. Pozbawienie wolności Kara pozbawienia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 15 lat. Wymierza się ją w miesiącach i latach. Skazanego na tę karę można warunkowo zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary. Skazanego określonego w art k.k. (recydywa specjalna) można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, natomiast określonego w art k.k. (recydywa specjalna wielokrotna) po odbyciu trzech czwartych kary. 25 lat pozbawienia wolności Skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności można warunkowo zwolnić po odbyciu 15 lat kary. 10

11 Dożywotnie pozbawienie wolności Skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności można warunkowo zwolnić po odbyciu 25 lat kary. Wykonywanie kar pozbawienia wolności Wykonywanie kary pozbawienia wolności ma na celu wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa. Dla osiągnięcia tego celu prowadzi się zindywidualizowane oddziaływanie na skazanych w ramach określonych w ustawie systemów wykonywania kary, w różnych rodzajach i typach zakładów karnych. W oddziaływaniu na skazanych, przy poszanowaniu ich praw i wymaganiu wypełniania przez nich obowiązków, uwzględnia się przede wszystkim pracę, zwłaszcza sprzyjającą zdobywaniu odpowiednich kwalifikacji zawodowych, nauczanie, zajęcia kulturalno-oświatowe i sportowe, podtrzymywanie kontaktów z rodziną i światem zewnętrznym oraz środki terapeutyczne. Rodzaje zakładów karnych, w których wykonuje się karę pozbawienia wolności, to: 1) zakłady karne dla młodocianych, 2) zakłady karne dla odbywających karę po raz pierwszy, 3) zakłady karne dla recydywistów penitencjarnych, 4) zakłady karne dla odbywających karę aresztu wojskowego, 5) domy dla matki i dziecka przy wskazanych zakładach karnych. Zakłady karne mogą być organizowane jako: 1) zakłady karne typu zamkniętego, 2) zakłady karne typu półotwartego, 3) zakłady karne typu otwartego. Zakłady karne różnią się w szczególności stopniem zabezpieczenia i izolacji skazanych oraz wynikającymi z tego ich obowiązkami i uprawnieniami w zakresie poruszania się w zakładzie i poza jego obrębem. Skazanego na karę pozbawienia wolności lub zastępczą karę pozbawienia wolności sąd wzywa do stawienia się w zakładzie karnym w wyznaczonym terminie wraz z dokumentem stwierdzającym tożsamość. W uzasadnionych wypadkach sąd może polecić doprowadzenie skazanego do zakładu karnego bez wezwania. Jeżeli skazany, mimo wezwania, nie stawił się w zakładzie karnym, sąd poleca go doprowadzić. Kosztami doprowadzenia sąd obciąża skazanego. Doprowadzenie jest realizowane przez Policję (Policja w zakresie postępowania wykonawczego wykonuje polecenia sądu). Jeżeli skazanym jest żołnierz, a sąd zarządza doprowadzenie go do zakładu karnego, obowiązek doprowadzenia spoczywa na właściwych organach wojskowych. 11

12 3. Kary z kodeksu wykroczeń Katalog kar Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń w art. 18 wymienia katalog kar. Zgodnie z tym artykułem karami są: 1) areszt, 2) ograniczenie wolności, 3) grzywna, 4) nagana 7. Areszt Kara aresztu trwa najkrócej pięć, najdłużej 30 dni. Wymierza się ją w dniach. Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego działania zasługuje na szczególne potępienie. Nie można wymierzyć kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary. Wykonywanie orzeczeń w postępowaniu w sprawach o wykroczenia odbywa się według przepisów kodeksu karnego wykonawczego. Ograniczenie wolności Kara ograniczenia wolności trwa jeden miesiąc. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu 8, 2) jest obowiązany do wykonywania pracy wskazanej przez sąd. Polega ona na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin. Miejsce, czas, rodzaj lub sposób wykonywania obowiązku pracy określa sąd po wysłuchaniu ukaranego. Wobec osoby zatrudnionej można orzec potrącenie od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający. W okresie odbywania kary ukarany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy, 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. 7 Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. Nr 12, poz. 114 z późn. zm.), art Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dz. cyt., art

13 Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego do: 1) naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem, 2) przeproszenia pokrzywdzonego. Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za równoważny grzywnie od 75 zł do zł, a jeżeli okoliczności wskazują na to, że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom aresztu. Grzywna Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do zł, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny nie byłoby celowe. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Jeżeli egzekucja grzywny w kwocie przekraczającej 500 zł okaże się bezskuteczna, można po wyrażeniu zgody przez ukaranego zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej tydzień, najdłużej dwa miesiące. Jeżeli ukarany nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, można orzec zastępczą karę aresztu, przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 do 150 zł. Kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu. Grzywnę niepodlegającą zamianie na zastępczą karę aresztu można w szczególnie uzasadnionych wypadkach umorzyć. Nie można wymierzyć zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary. Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym czasie przez wpłacenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia. Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości grzywny. Nagana Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim. 13

14 4. Środki karne Pojęcie środka karnego Środki karne są dodatkową dolegliwością obok kary, którą może ponieść sprawca przestępstwa lub wykroczenia. Realizują one cele uboczne postępowania karnego, biorąc pod uwagę względy prewencji ogólnej i szczególnej oraz kompensacyjne na rzecz pokrzywdzonego. Wyróżnić należy środki karne o charakterze obligatoryjnym, tzn. takie, które sąd będzie musiał orzec, oraz o charakterze fakultatywnym, które sąd będzie mógł orzec. Ustawa zawsze wskazuje na charakter środka karnego, np.: art k.k.: Sąd orzeka [pogrub. autora] przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa charakter obligatoryjny, art k.k.: W razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku, sąd może orzec [pogrub. autora] nawiązkę na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na cele bezpośrednio związane z ochroną środowiska, z przeznaczeniem na ten cel charakter fakultatywny. 5. Środki karne z kodeksu karnego Katalog środków karnych Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny w art. 39 wymienia katalog środków karnych. Zgodnie z tym artykułem środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 14

15 4) przepadek, 5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. Środkami karnymi stosowanymi wobec żołnierzy (art. 324 k.k.) są także: 1) wydalenie z zawodowej służby wojskowej, 2) degradacja. Pozbawienie praw publicznych Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, organu samorządu zawodowego lub gospodarczego, utratę prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego lub zawodowego, jak również utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego. Pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych orzeka się w latach od roku do lat 10. Pozbawienie praw publicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia i nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Zakazy te orzeka się w latach od roku do lat 10. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. 15

16 Zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na zawsze w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Sąd orzeka zakaz, o którym mowa w powyżej na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie. Zakaz ten orzeka się w latach od roku do lat 15. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej. Obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych powyżej. 16

17 Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować. Zakaz ten orzeka się w latach od roku do lat 15. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Zakaz wstępu na imprezę masową Sąd może orzec, a w przypadkach wskazanych w ustawie orzeka, zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przy popełnieniu przestępstwa zachowanie sprawcy wskazuje, że jego udział w imprezach masowych zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Zakaz wstępu na imprezę masową jest połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby skazanej, komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, w czasie trwania imprezy masowej. Sąd orzekając zakaz wstępu na imprezę masową, określa rodzaje imprez masowych, w czasie trwania których skazany jest obowiązany do osobistego stawiennictwa w jednostce Policji, w tym nazwy dyscyplin sportowych, nazwy klubów sportowych oraz zakres terytorialny obowiązywania orzeczonego środka. Zakaz wstępu na imprezę masową dotyczy również meczu piłki nożnej rozgrywanego przez polską kadrę narodową i polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zakaz ten orzeka się w latach od lat dwóch do sześciu. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Zgodnie z Ustawą z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych sprzedaż biletu wstępu na mecz piłki nożnej lub przekazanie innego dokumentu uprawniającego do przebywania na nim określonej osoby następuje po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość. Organizator meczu piłki nożnej lub podmiot przez niego uprawniony do dystrybucji odmawia sprzedaży biletu wstępu lub innego dokumentu uprawniającego do przebywania na nim osobie, wobec której zostało wydane orzeczenie: a) zakazujące wstępu na imprezę masową, b) zobowiązujące do powstrzymania się od przebywania w miejscach przeprowadzania imprez masowych, wydane przez sąd wobec skazanego w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności albo wobec nieletniego na podstawie art. 6 pkt 2 Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy w art. 181b zobowiązuje sąd do przesyłania komendantowi powiatowemu (rejonowemu, 17

18 miejskiemu) Policji, właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego, odpisu wyroku w razie orzeczenia zakazu wstępu na imprezę masową. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych. Sąd może orzec zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z urządzaniem gier hazardowych lub udziałem w nich. Zakaz ten orzeka się w latach od roku do lat 10. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych określa gry hazardowe oraz definiuje pojęcie ośrodka gier. Za grę hazardową uznaje się grę losową, zakłady wzajemne i gry na automatach. Grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Są to: 1) gry liczbowe gry, w których wygraną uzyskuje się przez prawidłowe wytypowanie liczb, znaków lub innych wyróżników, a wysokość wygranych zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek, oraz gra liczbowa keno, w której wygraną uzyskuje się przez prawidłowe wytypowanie liczb, a wysokość wygranych stanowi iloczyn wpłaconej stawki i mnożnika ustalonego dla poszczególnych stopni wygranych, 2) loterie pieniężne, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane pieniężne, 3) gra telebingo, w której uczestniczy się przez nabycie dowodu udziału w grze zawierającego przypadkowe zestawy liczb lub znaków z góry ustalonego zbioru liczb lub znaków; gra jest przeprowadzana na skalę ogólnokrajową z losowaniem nadawanym jako audycja telewizyjna, a podmiot urządzający grę oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe, 4) gry cylindryczne, w których uczestniczy się w grze przez wytypowanie liczb, znaków lub innych wyróżników, a wysokość wygranej zależy od określonego z góry stosunku wpłaty do wygranej, zaś wynik gry ustalany jest za pomocą urządzenia obrotowego, 5) gry w karty: black jack, poker, baccarat, 6) gry w kości, 7) gra bingo pieniężne, w której uczestniczy się przez nabycie przypadkowych zestawów liczb z ustalonego z góry zbioru liczb, a podmiot urządzający grę oferuje wyłącznie wygrane pieniężne, których wysokość zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek, 18

19 8) gra bingo fantowe, w której uczestniczy się przez nabycie przypadkowych zestawów liczb z ustalonego z góry zbioru liczb, a podmiot urządzający grę oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe, 9) loterie fantowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe, 10) loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe, 11) loterie audioteksowe, w których uczestniczy się przez: a) odpłatne połączenie telefoniczne lub b) wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS) z użyciem publicznej sieci telekomunikacyjnej a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zakładami wzajemnymi są zakłady o wygrane pieniężne lub rzeczowe, polegające na odgadywaniu: 1) wyników sportowego współzawodnictwa ludzi lub zwierząt, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranej zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek totalizatory, 2) zaistnienia różnych zdarzeń, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranych zależy od umówionego, między przyjmującym zakład a wpłacającym stawkę, stosunku wpłaty do wygranej bukmacherstwo. Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Przez ośrodki gier rozumie się: a) kasyno gry jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi cztery, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od pięciu do 70 sztuk, b) salon gry bingo pieniężne jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się grę bingo pieniężne na podstawie zatwierdzonego regulaminu. 19

20 Nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym Sąd orzeka nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu. Nakaz ten orzeka się w latach od roku do lat 10 i obowiązuje on od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Zakaz prowadzenia pojazdów Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego powyżej był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173 k.k., którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art k.k. lub w art k.k. był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych powyżej. Zakaz ten orzeka się w latach od roku do lat 10. Zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Orzekając powyższy zakaz, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. 20

21 Przepadek Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa. Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa. Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa. Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, nie jest możliwe, sąd może orzec przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa. Przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, nie orzeka się, jeżeli podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi. W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, sąd może orzec, a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka ich przepadek. Jeżeli przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa lub w razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, nie stanowią własności sprawcy, ich przepadek można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie. W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową nie podlegającą przepadkowi jako przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa lub podlegający przepadkowi jako przedmiot związany z przestępstwem polegającym na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu, sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wy- 21

22 dania, chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, który osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód zgodnego z prawem ich uzyskania. W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku skazującego albo z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa, jeżeli z powództwem takim wystąpiła osoba, której dotyczy domniemanie fikcyjnego przeniesienia prawa do przedmiotów podlegających przepadkowi (art k.k.). Obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Zamiast ww. obowiązków sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego. Nawiązka W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, a także w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 k.k. lub art. 355 k.k., jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku sąd może orzec nawiązkę na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o którym mowa w art. 400 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Nawiązkę orzeka się w wysokości do zł. 22

23 Świadczenie pieniężne Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Świadczenie to nie może przekroczyć zł. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a, 179 lub art. 180 k.k. sąd może orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do wysokości nie przekraczającej zł. Podanie wyroku do publicznej wiadomości Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego. Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego lub we współdziałaniu z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny. W wypadku skazania za przestępstwo przynoszące korzyść majątkową osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a popełnione przez sprawcę działającego w jej imieniu lub interesie, sąd zobowiązuje podmiot, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości lub w części na rzecz Skarbu Państwa. Nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi innemu podmiotowi. Wydalenie z zawodowej służby wojskowej Wydalenie z zawodowej służby wojskowej obejmuje bezzwłoczne usunięcie ze służby oraz utratę odznak i zaszczytnych wyróżnień nadanych przez właściwego dowódcę. Sąd może orzec wydalenie z zawodowej służby wojskowej, jeżeli sprawca przy popełnieniu przestępstwa umyślnego rażąco nadużył swoich uprawnień albo okazał, że dalsze pełnienie tej służby zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Degradacja Degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego. Sąd może orzec degradację w razie skazania za przestępstwo umyślne, jeżeli rodzaj czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia pozwalają przyjąć, że sprawca utracił właściwości wymagane do posiadania stopnia wojskowego, a zwłaszcza w wypadku działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. 23

24 Sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili popełnienia czynu zabronionego była żołnierzem, chociażby przestała nim być w chwili orzekania. 6. Środki karne z kodeksu wykroczeń Katalog środków karnych Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń w art. 28 wymienia katalog środków karnych. Zgodnie z tym artykułem środkami karnymi są: 1) zakaz prowadzenia pojazdów, 2) przepadek przedmiotów, 3) nawiązka, 4) obowiązek naprawienia szkody, 5) podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób, 6) inne środki karne określone przez ustawę. Zakaz prowadzenia pojazdów Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach na okres od sześciu miesięcy do trzech lat. Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów, określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy. Zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając zakaz, nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Kodeks wykroczeń przewiduje ten środek w czterech przepisach. Obligatoryjnie orzeka się go: 1) wobec sprawcy, który znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym albo znajdując się w takim stanie, prowadził po drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd art k.w., 2) wobec prowadzącego pojazd, który uczestnicząc w wypadku drogowym, nie udzielił pomocy ofierze wypadku art k.w. 24

25 Fakultatywnie zaś można tę karę orzec: 1) wobec prowadzącego pojazd mechaniczny lub inny pojazd, jeżeli nie zachowując należytej ostrożności, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym art. 86 3, 2) wobec prowadzącego pojazd, jeżeli w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego nakazującego zatrzymanie pojazdu art Przepadek przedmiotów Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis szczególny tak stanowi także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia. Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia można orzec tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego wykroczenia, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z wykroczenia. Środek karny przepadku przedmiotów pełni dwie zasadnicze funkcje: funkcję zabezpieczającą przed popełnieniem ponownego wykroczenia za pomocą tych samych przedmiotów (chodzi przede wszystkim o narzędzia) oraz przed zagrożeniem związanym z posiadaniem przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, funkcję represyjną polegającą zwłaszcza na pozbawieniu sprawcy wykroczenia korzyści, jakie odniósł on ze swego czynu, co ma istotne znaczenie wychowawcze. Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy. Przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia to przedmioty, które sprawca uzyskał, popełniając wykroczenie (np. rzecz skradziona przez sprawcę wykroczenia z art. 139 k.w.) bądź też uzyskał w zamian za przedmioty pochodzące z wykroczenia. W kodeksie wykroczeń przepadek występuje jako obligatoryjny lub fakultatywny. Obligatoryjny przepadek obejmuje: 1) pieniądze i rzeczy uzyskane ze zbiórki publicznej prowadzonej bez zezwolenia (art k.w.), 2) ofiary i pieniądze uzyskane z publicznej zbiórki na uiszczenie grzywny orzeczonej za przestępstwo lub wykroczenie (art k.w.), 3) ustanowione, wytworzone, rozpowszechniane publicznie lub używane: godło, chorągiew, odznakę, mundur organizacji prawnie nie istniejącej albo 25

26 odznakę lub mundur, na których ustanowienie lub noszenie nie uzyskano wymaganego zezwolenia, a także przedmioty służące do popełnienia tego wykroczenia, choćby nie stanowiły własności sprawcy (art k.w.), 4) pieczęć, godło lub znak bezprawnie wyrobione, posiadane lub nabyte (art k.w.), 5) bezprawnie posiadane lub używane urządzenia lub elementy oznakowania pojazdu uprzywilejowanego, choćby nie stanowiły własności sprawcy (art. 96a 3 k.w.), 6) pieniądze i inne przedmioty służące do gry hazardowej, choćby nie stanowiły własności sprawcy (art k.w.), 7) wytrychy, klucze lub narzędzia przeznaczone do dokonywania kradzieży, choćby nie stanowiły własności sprawcy (art k.w.), 8) drewno bezprawnie pozyskane w lesie należącym do sprawcy (art k.w.). Fakultatywny przepadek obejmuje: 1) pieniądze i rzeczy uzyskane ze zbiórki publicznej prowadzonej wbrew warunkom zezwolenia (art k.w.), 2) odznaczenie, odznakę, strój lub mundur bezprawnie używane lub noszone, a także przedmioty służące do popełnienia wykroczenia, takie jak pieczęcie, stemple, papier firmowy lub bilety wizytowe, choćby nie stanowiły własności sprawcy (art k.w.), 3) ogłoszenia, plakaty, ulotki itp. umieszczane w miejscu publicznym do tego nie przeznaczonym (art. 63a 2 k.w.), 4) materiały wybuchowe, łatwo zapalne lub substancje promieniotwórcze, z którymi sprawca nieostrożnie się obchodził, lub naruszył przepisy o ich wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu (art k.w.), 5) mięso będące przedmiotem wykroczenia z art lub 2 k.w., choćby nie stanowiło własności sprawcy (art k.w.). Nawiązka Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych. Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, można orzec nawiązkę do wysokości zł na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez organ orzekający. Obligatoryjnie orzeka się nawiązkę w przypadku wykroczeń z art.: 120 k.w. w wysokości podwójnej wartości wyrąbanego, ukradzionego lub przywłaszczonego drzewa, 150 k.w. w wysokości do zł, 162 k.w. w wysokości równej kosztom rekultywacji gleby, oczyszczenia wody, wydobycia, wykopania, usunięcia z lasu, a także zniszczenia lub neutralizacji odpadów. 26

27 W innych, fakultatywnych przypadkach nawiązkę określa jej górna granica, która najwięcej może wynosić zł. Obowiązek naprawienia szkody Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie szczególnym, np. w art k.w.: W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego. Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób orzeka się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze. Wykonanie tego środka karnego polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy, w uczelni, w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób. Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego. Podanie orzeczenia do publicznej wiadomości dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy przewiduje to przepis szczególny. 7. Inne środki karne określone przez ustawę Jeśli chodzi o inne środki karne określone przez ustawę, to sam kodeks wykroczeń ich nie przewiduje. W przepisach pozakodeksowych środki takie znajdujemy np. w art. 65 Ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. Ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych Art W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w art. 50, 51, 52a, 124 lub 143 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756 oraz z 2008 r. Nr 141, poz. 888), lub o którym mowa w art niniejszej ustawy, popełnione w związku z imprezą masową artystycznorozrywkową, sąd może orzec środek karny zakazu wstępu na imprezę masową [pogrub. autora] na okres od 2 do 6 lat. 2. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w art. 50, 51, 52a, 124 lub 143 Kodeksu wykroczeń, lub o którym mowa w art niniejszej ustawy, popełnione w związku z masową imprezą sportową, w tym meczem piłki nożnej, sąd orzeka środek karny zakazu wstępu na imprezę masową [pogrub. autora] na okres od 2 do 6 lat. 3. Środek, o którym mowa w ust. 2, połączony jest z obowiązkiem osobistego stawiennictwa, w jednostce organizacyjnej Policji lub miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby ukaranej, komendanta powiato- 27

Art. 35. [Formy kary ograniczenia wolności] 1. 2. Art. 36. [Obowiązki przy karze ograniczenia wolności] 1. 2.

Art. 35. [Formy kary ograniczenia wolności] 1. 2. Art. 36. [Obowiązki przy karze ograniczenia wolności] 1. 2. Część ogólna Art. 35. [Formy kary ograniczenia wolności] 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. 2. W stosunku do osoby

Bardziej szczegółowo

3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. Art. 18. Karami są: 1) areszt, 2) ograniczenie wolności, 3) grzywna, 4) nagana. Art. 19. Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach. Art. 20. 1. Kara ograniczenia wolności

Bardziej szczegółowo

KW - Część ogólna - kary i środki karne. Katalog kar: 1. areszt 2. ograniczenie wolności 3. grzywna 4. nagana

KW - Część ogólna - kary i środki karne. Katalog kar: 1. areszt 2. ograniczenie wolności 3. grzywna 4. nagana Katalog kar: 1. areszt 2. ograniczenie wolności 3. grzywna 4. nagana Areszt: 1. wymiar - od 5 do 30 dni, wymierza się w dniach 2. nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki

Bardziej szczegółowo

Biblioteka Policjanta Prewencji. Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE. (materiał dydaktyczny) Według stanu prawnego na styczeń 2011 roku

Biblioteka Policjanta Prewencji. Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE. (materiał dydaktyczny) Według stanu prawnego na styczeń 2011 roku Biblioteka Policjanta Prewencji Marek Banoth KARY I ŚRODKI KARNE (materiał dydaktyczny) Według stanu prawnego na styczeń 2011 roku SŁUPSK 2011 Materiał opracowany w Zakładzie SłuŜby Kryminalnej Szkoły

Bardziej szczegółowo

stadium postępowania przygotowawczego stadium postępowania sądowego (jurysdykcyjnego) stadium postępowania wykonawczego

stadium postępowania przygotowawczego stadium postępowania sądowego (jurysdykcyjnego) stadium postępowania wykonawczego I. Prawo karne wykonawcze i jego nauka Definicja: Prawo karne wykonawcze to ogół norm prawnych, które regulują wykonywanie kar i innych środków penalnych (środków prawnych, środków probacyjnych, środków

Bardziej szczegółowo

Art. 55. [Indywidualizacja kary] Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

Art. 55. [Indywidualizacja kary] Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Część ogólna 2. Wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, nie orzeka się kary dożywotniego pozbawienia wolności. Art. 55. [Indywidualizacja kary] Okoliczności wpływające

Bardziej szczegółowo

Michał Wysocki. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej. Art. 4 k.k. Art. 7 k.k.

Michał Wysocki. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej. Art. 4 k.k. Art. 7 k.k. Informacja od autora: Nie w każdym porównaniu jest komentarz, ponieważ nie zawsze uważałem to za konieczne. Nie kopiowałem także całych przepisów, ale tylko to, co się zmieniło. Rozdział I Michał Wysocki.

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej. za rok 2014 r.

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej. za rok 2014 r. MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa Sądy Rejonowe ZBIORCZE Okręg SO w Łodzi Numer identyfikacyjny REGON 000323163 * ) niepotrzebne skreślić Dział 1. Dział 1.1. Apelacja łódzka

Bardziej szczegółowo

Etapy postępowania karnego. 1. Postępowanie przygotowawcze 2. Postępowanie sądowe 3. Postępowanie wykonawcze

Etapy postępowania karnego. 1. Postępowanie przygotowawcze 2. Postępowanie sądowe 3. Postępowanie wykonawcze Etapy postępowania karnego 1. Postępowanie przygotowawcze 2. Postępowanie sądowe 3. Postępowanie wykonawcze Postępowanie przygotowawcze Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub wszczęcie postępowania

Bardziej szczegółowo

Tekst ustawy przekazany do Senatu zgodnie z art. 52 regulaminu Sejmu. USTAWA z dnia 8 stycznia 2010 r.

Tekst ustawy przekazany do Senatu zgodnie z art. 52 regulaminu Sejmu. USTAWA z dnia 8 stycznia 2010 r. Tekst ustawy przekazany do Senatu zgodnie z art. 52 regulaminu Sejmu USTAWA z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska

Bardziej szczegółowo

Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. opracowanie: redakcja ZapytajPrawnika.pl projekt okładki: Zbigniew Szeliga

Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. opracowanie: redakcja ZapytajPrawnika.pl projekt okładki: Zbigniew Szeliga Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń opracowanie: redakcja ZapytajPrawnika.pl projekt okładki: Zbigniew Szeliga Copyright BBNET Bartosz Behrendt ul. Wiślana 40, 44-119 Gliwice biuro@zapytajprawnika.pl

Bardziej szczegółowo

CZĘŚĆ OGÓLNA USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

CZĘŚĆ OGÓLNA USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy

USTAWA z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy Opracowano na podstawie: Dz.U. z 2005 r.

Bardziej szczegółowo

z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 396)

z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 396) Art. 19 1. Przepisów rozdziału IX [art. 85-92a] ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

Bardziej szczegółowo

Kancelaria Sejmu s. 1/69. Dz.U poz USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1)

Kancelaria Sejmu s. 1/69. Dz.U poz USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Kancelaria Sejmu s. 1/69 Dz.U. 2015 poz. 396 USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U.

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/141 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

USTAWA z dnia 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw USTAWA z dnia 2013 r. 1) 2) o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. 3) ) wprowadza się następujące

Bardziej szczegółowo

o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.

o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. SENAT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ VIII KADENCJA Warszawa, dnia 19 stycznia 2015 r. Druk nr 809 MARSZAŁEK SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Pan Bogdan BORUSEWICZ MARSZAŁEK SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Zgodnie

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/106 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

U S T AWA. z dnia r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1)

U S T AWA. z dnia r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) U S T AWA Projekt z dnia 10 grudnia 2013 r. z dnia. 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Art. 1. W ustawie z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz.

Bardziej szczegółowo

Spis treści Rozdział I. Kary 1. System środków reakcji prawnokarnej. Rys historyczny 2. Kara grzywny

Spis treści Rozdział I. Kary 1. System środków reakcji prawnokarnej. Rys historyczny 2. Kara grzywny Przedmowa..................................................... V Wykaz skrótów.................................................. XVII Rozdział I. Kary................................................ 1

Bardziej szczegółowo

Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) (zm. Dz.U. z 2016 r. poz. 437, Dz.U. z 2016 r. poz. 428, Dz.U. z 2016 r. poz. 189, Dz.U. z 2015 r. poz. 1855, Dz.U. z 2015 r. poz. 1707, Dz.U.

Bardziej szczegółowo

Druk nr 2393 cz. 1 Warszawa, 15 maja 2014 r.

Druk nr 2393 cz. 1 Warszawa, 15 maja 2014 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ VII kadencja Prezes Rady Ministrów RM-10-42-14 Druk nr 2393 cz. 1 Warszawa, 15 maja 2014 r. Pani Ewa Kopacz Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Szanowna Pani Marszałek

Bardziej szczegółowo

(sprost.:dz.u. 1997, Nr 128, poz. 840) Część ogólna.

(sprost.:dz.u. 1997, Nr 128, poz. 840) Część ogólna. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) (zm. Dz.U. z 2012 r. poz. 611, Dz.U. 2011 Nr 240, poz. 1431, Dz.U. 2011 Nr 233, poz. 1381, Dz.U. 2011 Nr 217, poz. 1280, Dz.U. 2011 Nr 191,

Bardziej szczegółowo

Dz.U sprost. Dz.U pkt zm. Dz.U art zm. Dz.U art.

Dz.U sprost. Dz.U pkt zm. Dz.U art zm. Dz.U art. Dz.U.1997.88.553 1998.09.01 sprost. Dz.U.1997.128.840 pkt 3 1999.08.17 zm. Dz.U.1999.64.729 art. 1 1999.10.17 zm. Dz.U.1999.83.931 art. 4 6 2000.07.15 zm. Dz.U.2000.48.548 art. 1 2000.12.15 zm. Dz.U.2000.48.548

Bardziej szczegółowo

Dz.U sprost. Dz.U pkt zm. Dz.U art zm. Dz.U art.

Dz.U sprost. Dz.U pkt zm. Dz.U art zm. Dz.U art. Dz.U.1997.88.553 1998-09-01 sprost. Dz.U.1997.128.840 pkt 3 1999-08-17 zm. Dz.U.1999.64.729 art. 1 1999-10-17 zm. Dz.U.1999.83.931 art. 4 6 2000-07-15 zm. Dz.U.2000.48.548 art. 1 2000-12-15 zm. Dz.U.2000.48.548

Bardziej szczegółowo

55. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553)

55. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) KK. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 3) (sprost.: Dz.U. 1997, Nr 128, poz. 840; zm.: Dz.U. 1999, Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931; 2000, Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027, Nr 116,

Bardziej szczegółowo

(tekst uwzględnia zmiany wprowadzone Dz.U.Nr 611 z 2012 roku)

(tekst uwzględnia zmiany wprowadzone Dz.U.Nr 611 z 2012 roku) (tekst uwzględnia zmiany wprowadzone Dz.U.Nr 611 z 2012 roku) USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art.

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Stan prawny na r. (Dz.U ze zm.)

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Stan prawny na r. (Dz.U ze zm.) USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Stan prawny na 06.02.2012r. (Dz.U.1997.88.553 ze zm.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Dz.U.1997.88.553 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Dz.U. z 1997r. Nr 88, poz. 553 ze zm. ost. zm. Dz.U. zr 2011r, nr 117, poz. 678 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Rozdział I

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Rozdział I Kancelaria Sejmu s. 1/125 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/102 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Dz.U. Nr 88, poz.553 z późn. zm. USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej

Bardziej szczegółowo

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej.

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) (zm. Dz.U. 2011 Nr 240, poz. 1431, Dz.U. 2011 Nr 217, poz. 1280, Dz.U. 2011 Nr 191, poz. 1135, Dz.U. 2011 Nr 160, poz. 964, Dz.U. 2011 Nr 133,

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Rozdział I

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Rozdział I Kancelaria Sejmu s. 1/126 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1

Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 2138) Spis treści Część ogólna....................................

Bardziej szczegółowo

Dz.U Nr 88 poz. 553 USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

Dz.U Nr 88 poz. 553 USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/125 Dz.U. 1997 Nr 88 poz. 553 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/102 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/96 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/102 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

Materiał porównawczy do ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r.

Materiał porównawczy do ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. BIURO LEGISLACYJNE/ Materiał porównawczy Materiał porównawczy do ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks postępowania karnego oraz ustawy Kodeks karny skarbowy (druk

Bardziej szczegółowo

Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553)

Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) wersje oczekujące: 2011-07-01 Dz.U. 2010, Nr 40, poz. 227Art. 1 2010-07-01 Dz.U. 2010, Nr 40, poz. 227Art. 1 2010-06-08 Dz.U. 2009, Nr 206, poz. 1589Art. 1 2010-04-19 Dz.U. 2010, Nr 7, poz. 46Art. 1 brzmienie

Bardziej szczegółowo

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Elektronicznie podpisany przez Beata Jaszczyk Data: 2015.03.20 15:55:39 +01'00' rcl.go v.p l DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 20 marca 2015 r. Poz. 396 US T AW A z dnia 20 lutego

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/100 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/100 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/100 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

26. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz.

26. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. KK. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 2138; 2017, poz. 244, poz. 768, poz. 773, poz.

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/102 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

Tekst ustawy ustalony ostatecznie po rozpatrzeniu poprawek Senatu. USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r.

Tekst ustawy ustalony ostatecznie po rozpatrzeniu poprawek Senatu. USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r. Tekst ustawy ustalony ostatecznie po rozpatrzeniu poprawek Senatu USTAWA z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Art. 1. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r.

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa SO w Tarnowie Okręg Sądu Apelacyjnego Apelacja Krakowska Numer identyfikacyjny REGON MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa SO w Toruniu Okręg Sądu Apelacyjnego Apelacja Gdańska Numer identyfikacyjny REGON MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Dz.U.97.88.553 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko,

Bardziej szczegółowo

USTAWA O BEZPIECZEŃSTWIE IMPREZ MASOWYCH PRZEPISY KARNE

USTAWA O BEZPIECZEŃSTWIE IMPREZ MASOWYCH PRZEPISY KARNE USTAWA O BEZPIECZEŃSTWIE IMPREZ MASOWYCH PRZEPISY KARNE stan : na dzień 18 grudnia 2015 roku Opracowanie: Prof. WSEWS Marek Rybiński USTAWA O BEZPIECZEŃSTWIE IMPREZ MASOWYCH OKREŚLA KONSEKWENCJE PRAWNE

Bardziej szczegółowo

Dz.U sprost. Dz.U zm. Dz.U zm. Dz.U zm. Dz.U

Dz.U sprost. Dz.U zm. Dz.U zm. Dz.U zm. Dz.U Dz.U.97.88.553 Dz.U.97.88.553 1998.09.01 sprost. Dz.U.97.128.840 1999.08.17 zm. Dz.U.99.64.729 1999.10.17 zm. Dz.U.99.83.931 2000.07.15 zm. Dz.U.00.48.548 2000.12.15 zm. Dz.U.00.48.548 2001.02.04 zm. Dz.U.00.93.1027

Bardziej szczegółowo

USTAWA O PRZECIWDZIAŁANIU PRZEMOCY W RODZINIE. zasady przeciwdziałania przemocy w rodzinie. zasady postępowania wobec osób dotkniętych przemocą

USTAWA O PRZECIWDZIAŁANIU PRZEMOCY W RODZINIE. zasady przeciwdziałania przemocy w rodzinie. zasady postępowania wobec osób dotkniętych przemocą USTAWA O PRZECIWDZIAŁANIU PRZEMOCY W RODZINIE zasady przeciwdziałania przemocy w rodzinie zasady postępowania wobec osób dotkniętych przemocą zasady postępowania wobec osób stosujących przemoc Obowiązek

Bardziej szczegółowo

Opinia do ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy Prawo ochrony środowiska (druk nr 754)

Opinia do ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy Prawo ochrony środowiska (druk nr 754) Warszawa, dnia 27 stycznia 2010 r. Opinia do ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy Prawo ochrony środowiska (druk nr 754) I. Cel i przedmiot ustawy Uchwalona

Bardziej szczegółowo

Dziennik Ustaw rok 1997 nr 88 poz. 553 wersja obowiązująca od , ost.zm.: Dz.U. z 2009 r. nr 168 poz USTAWA

Dziennik Ustaw rok 1997 nr 88 poz. 553 wersja obowiązująca od , ost.zm.: Dz.U. z 2009 r. nr 168 poz USTAWA Dziennik Ustaw rok 1997 nr 88 poz. 553 wersja obowiązująca od 31.10.2009, ost.zm.: Dz.U. z 2009 r. nr 168 poz. 1323 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział l Zasady odpowiedzialności

Bardziej szczegółowo

Tekst pierwotny: Dz.U.1997.88.553. Wersja z dnia: 2014-08-26 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny.

Tekst pierwotny: Dz.U.1997.88.553. Wersja z dnia: 2014-08-26 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Tekst pierwotny: Dz.U.1997.88.553 Wersja z dnia: 2014-08-26 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. [Struktura przestępstwa. Warunki

Bardziej szczegółowo

26. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz.

26. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. KK. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 2138) Spis treści Art. Część ogólna.................................................

Bardziej szczegółowo

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 17 kwietnia 2015 r. Poz. 541 USTAWA z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Art. 1. W ustawie z dnia

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kodeks karny. Dz.U.2016.1137 z dnia 2016.07.29 Status: Akt obowiązujący Wersja od: 29 lipca 2016 r. do: 30 września 2017 r. tekst jednolity USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział

Bardziej szczegółowo

z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1.

z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. Opracowano na podstawie: s. 1/106 Dz. U. z 1997 Kancelaria Sejmu r. Nr 88, poz. 553, Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027, Nr 116, USTAWA

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 1. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 2138; 2017, poz. 244, poz. 768, poz. 773) Spis treści

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1)

USTAWA. z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Kancelaria Sejmu s. 1/16 USTAWA z dnia 20 marca 2015 r. Opracowano na podstawie: Dz. U. z 2015 r. poz. 541, 2183. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw 1) Art. 1. W ustawie z dnia

Bardziej szczegółowo

CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kodeks karny. Dz.U.1997.88.553 z dnia 1997.08.02 Status: Akt obowiązujący Wersja od: 13 lutego 2016 r. do: 1 marca 2016 r. USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kodeks karny. Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 Status: Akt obowiązujący Wersja od: 13 lipca 2017 r. do: 30 września 2017 r. Wejście w życie: 1 września 1998 r. USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks

Bardziej szczegółowo

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA. z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kodeks karny. Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 Status: Akt obowiązujący Wersja od: 13 lipca 2017 r. do: 30 września 2017 r. Wejście w życie: 1 września 1998 r. USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kodeks karny. Dz.U.2016.1137 t.j. z dnia 2016.07.29 Status: Akt obowiązujący Wersja od: 13 lipca 2017 r. do: 30 września 2017 r. 1 września 1998 r. USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. CZĘŚĆ OGÓLNA

Bardziej szczegółowo

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) Sygn. akt III KK 370/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 28 listopada 2012 r. SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 KK 1 1. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 862, poz. 2138; 2017, poz. 244, poz. 768 i

Bardziej szczegółowo

KODEKS wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA

KODEKS wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA KODEKS wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA TEKSTY USTAW 17. WYDANIE KODEKS wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA TEKSTY USTAW Zamów książkę w księgarni internetowej

Bardziej szczegółowo

WZÓR NR 106 WNIOSEK O WARUNKOWE PRZEDTERMINOWE ZWOLNIENIE Z ODBYWANIA RESZTY KARY POZBAWIENIA WOLNOŚCI. Wałbrzych, 8 września 2008 r.

WZÓR NR 106 WNIOSEK O WARUNKOWE PRZEDTERMINOWE ZWOLNIENIE Z ODBYWANIA RESZTY KARY POZBAWIENIA WOLNOŚCI. Wałbrzych, 8 września 2008 r. WZÓR NR 106 WNIOSEK O WARUNKOWE PRZEDTERMINOWE ZWOLNIENIE Z ODBYWANIA RESZTY KARY POZBAWIENIA WOLNOŚCI Wałbrzych, 8 września 2008 r. Do Sądu Okręgowego Wydział Penitencjarny w Świdnicy Osadzony: Edward

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 KK 1 1. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 5 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1137) 1 (zm.: Dz.U. 2016, poz. 2138; 2017, poz. 244, poz. 768, poz. 773) Spis

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej. za I półrocze 2013 r.

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej. za I półrocze 2013 r. MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa MS-S10R 29.06.2016 SR w Dębicy Okręg Apelacja Rzeszowska Numer identyfikacyjny REGON MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń

Bardziej szczegółowo

Prawo. wykroczeń. 15. wydanie

Prawo. wykroczeń. 15. wydanie Prawo wykroczeń 15. wydanie PRAWO WYKROCZEŃ Polecamy nasze publikacje z zakresu prawa karnego: KODEKS KARNY, wyd. 35 Twoje Prawo KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO, wyd. 25 Twoje Prawo KODEKS KARNY WYKONAWCZY,

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/98 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks wykroczeń. z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 11 marca 2013 r. (Dz.U. 2013, poz.

1. Kodeks wykroczeń. z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 11 marca 2013 r. (Dz.U. 2013, poz. 1. Kodeks wykroczeń z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 11 marca 2013 r. (Dz.U. 2013, poz. 482) 1 (zm.: Dz.U. 2013, poz. 829, poz. 1247, poz. 1446, poz. 1567; 2014, poz.

Bardziej szczegółowo

Zbiór karny. Stan prawny na 1 września 2014 roku. Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. Opłaty w sprawach karnych

Zbiór karny. Stan prawny na 1 września 2014 roku. Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. Opłaty w sprawach karnych Zbiór karny Stan prawny na 1 września 2014 roku Kodeks karny Kodeks postępowania karnego Kodeks karny wykonawczy Kodeks karny skarbowy Kodeks wykroczeń Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia Postępowanie

Bardziej szczegółowo

KODEKS KARNY. Art. 207.

KODEKS KARNY. Art. 207. KODEKS KARNY Art. 207. 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa MS-S10R 09.11.2015 SR w Suwałkach Okręg Sądu Okręgowego Apelacyjnego w W Apelacja Białostocka Numer identyfikacyjny REGON MS-S10 SPRAWOZDANIE

Bardziej szczegółowo

TEKSTY USTAW BECKA. EGZAMINY APLIKACJE Tom I

TEKSTY USTAW BECKA. EGZAMINY APLIKACJE Tom I TEKSTY USTAW BECKA EGZAMINY APLIKACJE Tom I EGZAMINY APLIKACJE Teksty ustaw i rozporządzeń Tom I WYDAWNICTWO C.H.BECK WARSZAWA 2014 Egzaminy Aplikacje 9. wydanie Stan prawny: 29 października 2013 r. Redakcja:

Bardziej szczegółowo

Wybrane regulacje karne. Wykład nr 6

Wybrane regulacje karne. Wykład nr 6 PRAWNE I EKONOMICZNE ASPEKTY PROCEDERU PRANIA PIENIĘDZY dr Wojciech Filipkowski Wybrane regulacje karne 1. Wprowadzenie 2. Przepadek 3. Odwrócony ciężar dowodu 4. Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553)

1. Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) KK 1 1. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) (sprost.: Dz.U. 1997, Nr 128, poz. 840; zm.: Dz.U. 1999, Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931; 2000, Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027,

Bardziej szczegółowo

Tom I Tom II Tom III. radcowska i adwokacka EGZAMINY APLIKACJE. radcowska i adwokacka TEKSTY USTAW. 4. wydanie C H BECK

Tom I Tom II Tom III. radcowska i adwokacka EGZAMINY APLIKACJE. radcowska i adwokacka TEKSTY USTAW. 4. wydanie C H BECK Tom I Tom II Tom III radcowska i adwokacka EGZAMINY APLIKACJE radcowska i adwokacka TEKSTY USTAW 4. wydanie C H BECK TEKSTY USTAW BECKA EGZAMINY APLIKACJE Tom I EGZAMINY APLIKACJE Teksty ustaw Tom I WYDAWNICTWO

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA. Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Kancelaria Sejmu s. 1/1 USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1. 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

Bardziej szczegółowo

Rozdział 7. podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Rozdział 7. podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Skutki prawne związane z naruszeniem ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (na podstawie Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity w Obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej

Bardziej szczegółowo

Ściganie sprawców prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości w Polsce. Prof. dr hab. Ryszard A. Stefański

Ściganie sprawców prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości w Polsce. Prof. dr hab. Ryszard A. Stefański Ściganie sprawców prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości w Polsce Prof. dr hab. Ryszard A. Stefański Art.115 16 k.k. i art.46 ust.3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

Bardziej szczegółowo

1. Kodeks wykroczeń. z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 3 lipca 2015 r. (Dz.U. 2015, poz.

1. Kodeks wykroczeń. z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 3 lipca 2015 r. (Dz.U. 2015, poz. 1. Kodeks wykroczeń z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114) Tekst jednolity z dnia 3 lipca 2015 r. (Dz.U. 2015, poz. 1094) 1 (zm.: Dz.U. 2015, poz. 774) Spis treści CZĘŚĆ OGÓLNA................................

Bardziej szczegółowo

ZAGADNIENIA PRAWNE DOTYCZĄCE PRACY RATOWNIKA WOPR

ZAGADNIENIA PRAWNE DOTYCZĄCE PRACY RATOWNIKA WOPR ZAGADNIENIA PRAWNE DOTYCZĄCE PRACY RATOWNIKA WOPR Ogólne założenia kodeksu karnego Art. 1.. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa MS-S10R 11.03.2016 SR w Sulęcinie Okręg Sądu Okręgowego Apelacyjnego w W Apelacja Szczecińska Numer identyfikacyjny REGON MS-S10 SPRAWOZDANIE

Bardziej szczegółowo

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej

MS-S10 SPRAWOZDANIE z sądowego wykonywania orzeczeń według właściwości rzeczowej MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa MS-S10R 27.07.2016 SR w Świeciu n/wisłą Okręg Sądu Okręgowego Apelacyjnego w W Apelacja Gdańska Numer identyfikacyjny REGON * ) niepotrzebne

Bardziej szczegółowo

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.)

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r.) Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej Art. 1 [Warunki odpowiedzialności] 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko,

Bardziej szczegółowo

Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 30 października 2017 r. (Dz.U. 2017, poz.

Kodeks karny. z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 30 października 2017 r. (Dz.U. 2017, poz. Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553) Tekst jednolity z dnia 30 października 2017 r. (Dz.U. 2017, poz. 2204) 1 (zm. Dz.U. 2018, poz. 20) Spis treści Część ogólna....................................

Bardziej szczegółowo

! Cotygodniowa audycja w każdą środę po godz. 11:00 w Programie 1 Polskiego Radia.

! Cotygodniowa audycja w każdą środę po godz. 11:00 w Programie 1 Polskiego Radia. Czy rzeczywiście polskie przepisy łagodnie traktują pijanych kierowców? Czy tylko za spożycie alkoholu czeka nas odpowiedzialność karna? Jakiego rodzaju zachowania na drogach kodeks karny oraz kodeks wykroczeń

Bardziej szczegółowo